Þegar ég var sautján ára norður á Ströndum fór ég daglega á ísbjarnarveiðar. Ég tók með mér hundana fjóra og setti byssuna á öxlina og þrammaði svo inní Ófeigsfjörð. Það var allt hvítt og blátt. Það voru tófuspor í snjónum og þarna voru líka tófuspor. Hundarnir snuðruðu um allt. Sjórinn féll að. Allt var hvítt. Stundum sá ég ísbjörninn hreyfast hinumegin við fjörðinn.
Það var ég.
SvaraEyðaAfrek dagsins, hellti uppá kaffi, vann í BA-ritgerð, mokaði tröppurnar, fór útí búð, þvoði ofn, henti fullt af pappírum, horfði á fréttirnar, skrifaði bréf til mógúls, og kem sennilega til með að raða í ísskápinn og kannski elda 1944 handa mér.
SvaraEyða