Sjórekið / Sjósett

Sjórekið / Sjósett

Sjórekið

sjórekið

sjórekið

Sjórekið

Dyr hjartans

Dyr hjartans

Dyr standa opnar, dyr hjartans

Ný bíómynd - Ég er til

Nýja bíómyndin mín - Ég er til

Sálin myndi aldrei ráðast á lílkamann

Ég fór uppá Bráðamóttöku geðdeildar sem er sosum ekki í frásögur færandi nema ég hafði ekki farið þangað síðan ég var í skaðlegu sambandi, þá var ég þar einsog grár köttur, en nú hafði ég semsagt glímt við svepp í fimm mánuði og var að verða vitlaus af því svo ekki sé meira sagt. En þarna sit ég og maður á móti mér, það drýpur af honum svitinn, hann titrar og skelfur, eirir hvergi svo hann stendur upp og sest niður aftur og eftir nokkra stund fæ ég það uppúr honum hvað sé að honum: Sálin er að ráðast á líkamann.

Hér ætti sagan að hætta því hún er svo fín, en það er þetta sem við geðsjúklingar erum að fást við alla daga, og eitthvað í þeim dúr og ef þér finnst þetta kannski fyndið þá hef ég aldrei eða sjaldan séð þjakaðri mann.

Ég sagði honum að tala við sálina og bað hann að segja með mér: Kæra sál, viltu hætta að ráðast á líkamann. Maðurinn gerði það og var ég nokkuð undrandi, og virtist honum líða betur, og nú er ég farin að tala einsog geðlæknir enda fannst  mér ég ætti að fara um heim og lækna fólk og kenna því að tala við árásargjarnar sálir, sem er furðulegt því ég sagði honum í fyrstu: SÁLIN MYNDI ALDREI RÁÐAST Á LÍKAMANN.

En hvað veit maður?

Ótrúleg setning datt uppúr mér í dag; ljúft að vera laus við Sjómannsblómið.................................

Gott að vera laus við Sjómannsblómið....

Himnekst sumar

sjórinn sléttur og blár
gróðurinn vex og vex
og ég væri til í göngutúr

Lengsti legókubbaturn í heiminum

Lillý dansar á leikskólanum

Þrítugsafmæli Garps og Jökuls 26. apríl 2014 Hamingjuóskir í bíómynd

Það er vor í lofti, sunnanþeyr

Lillý Elísabet raðaði hjartasteinum á gólfið, það verður líka að skreyta gólfið

Bollinn

Einu sinni var stelpa sem var heima hjá sér og hún starði ofan í bollann sinn og sá að hún var kona en ekki stelpa og þá braut hún bollann.

Kúlan

Einu sinni var kúla og einu sinni var kúla og einu sinni var kúla og hún sprakk. Þá var hún sett í rannsókn en niðurstöðurnar týndust. En brotin týndust ekki, fólk var alltaf að stinga sig á þeim, og kúlan sjálf, það sem eftir var af henni.

 

 

töfrarnir mættir í mánaafmæli

Afmæli Mána, það komu þrír strákar einsog í gamla daga og sungu fyrir þig, þetta er þú og ýmislegt og Ronni hjá þér. Til hamingju

Já, þetta var eitt af þessum ævintýrum

Fjársjóðskistill

Ein kona hafði pressað niðrí sér barnið og barnæskuna en þegar pressunni af aflétt kom ýmislegt í ljós einsog þegar fjársjóðskistill er opnaður, einsog það væri enginn að hugsa um hana í þessum heimi, og hún þyrfti að bera áhyggjurnar ein, og spurning hvort hún hefði bein því hún dragnaðist svo áfram og hún vissi ekki hvað hún átti að gefa sér að borða því það var allt eitrað í búðunum með rotvarnarefni og svoleiðis og hvað fleira kom í ljós, jú lítið samband milli lítils barns og náttúru þarsem hún labbaði í skólanum í holtinu og móaum og fjöll og himinn og veður, og Valhúsahæðin fyrir ofan, skófir á steinunum og árstíðir á stígnum en ef hún hugsaði sér að komast burt og komast í þetta samband stóð kirkjan opin þarsem hún þurfti að skammast sín og vinna í sjálfri sér.

Já og áhyggjurnar í kistlinum af öllum og botnlaus hræðslan og heillandi myndirnar af slysum og ólukkum svo hún komst ekki útá pósthús eða í hreinsun, eða í bankann, þetta var allt í kistlinum, og hún vorkenndi sér óskaplega, alveg óskaplega og hugsaði sér ef hún hyrfi alltíeinu eða einhver kæmi og bjargaði henni og þá gerðist það undursamlega, það spratt einhver fram í hennar eigin haus, lævís rödd sem sagði: Viltu drekka kaffi með mér. Og svo héldu samræðurnar áfram þangað til hún var komin í ofbeldissamband og vissi ekki hvernig það hafði gerst.

Búmps.

*