Systkinin XIV

Var hún vond?

Nei, hún var reið.

Var hún ekki sorgmædd.

Sorgmædd?

Já sorgmædd.

Eða leið.

Leið og sorgmædd.

Leið og sorgmædd.

Og soldið reið.

Systkinin XIII

Finnirðu hvernig óttinn stíar okkur í sundur.

Slítur okkur í sundur.

Nei stíar í sundur.

Já.

Við viljum vera ein með óttann.

Þú þurftir ekki að segja þetta.

Systkinin XII

Færðu stundum tár í augun?

Hvaða augu!

*

Systkinin XI

Þau fara alltaf þegar við komum.

Hvernig vita þau þegar við komum.

Þau fylgjast með okkur.

Og hvenær koma þau aftur.

Þegar við förum út.

Þá eru þau einhverstaðar nálægt.

Þau eru inni í eldhúsi.

Systkinin X

Ég vil ekki sofna.

Nú.

Nei.

Ég er að sofna.

Ég vil ekki sofna.

Þú varst að segja það.

Má ég ekki segja það.

Afhverju viltu ekki sofna.

Maður veit ekkert hvað gerist.

Maður veit aldrei hvað gerist.

Þú ert alltaf svo gáfaður.

Systkinin IX

Afhverju þarf maður að sofna.

Viltu vera vakandi alla nóttina.

Ég vil bara ekkert sofna.

Afhverju.

Af því.

Af því hvað.

Af því bara.

Af því að þú ert ímyndunarsjúk.

Systkinin VIII

Veistu afhverju þú heyrðir ekki neitt. Þú ert að lesa.

Má ég ekki lesa.

Þarf ég alltaf ein að heyra allt.

*

Systkinin VII

Heyrðurðu hljóðið?

Nei.

Það datt eitthvað.

Nei ég heyrði ekki neitt.

Eða einsog það væri eitthvað dregið eftir gólfinu.

Nei.

Eða einhver lokaði hurðinni.

Nei.

Og sneri lyklinum.

Nei, ég heyrði það ekki.

Systkinin VI

Ég held hann sé dáinn.

Það væri gott.

Gott?

Þá geturðu hætt að halda að hann sé dáinn.

Systkinin V

Þú fékkst meira en ég.

Nei, þú fékkst meira.

Við fengum jafnt.

Systkinin IV

Það er enginn heima.

Hvernig veistu?

Ég veit það bara.

Þú veist það ekki neitt.

Það er enginn heima.

En í svefnherberginu.

Nei.

En stofunni.

Nei.

Eldhúsinu.

Nei.

Hún kemur heim fljótlega.

Ég sá hana fara niðrí fjöru í morgun.

Hún er komin aftur.

Með kuðunga í matinn.

Systkinin III

Og svo át nornin litla ljóshærða barnið, sleit af því puttana og át einn og einn í einu.

Kjökur.

Ertu farin að gráta?

Nei.

Fyrst át hún puttana, svo hausinn, augun, munninn, nefið, hárið, hún setti þetta allt í pott og þú varst að éta þetta í kvöldmat því nornin býr hér, hún sést bara ekki alltaf.

Kjökur.

Ertu farinn að gráta.

Nei.

Svo setti hún grautinn á diskana, og grauturinn var búinn til úr litla ljóshærða stráknum sem var látinn éta sjálfan sig.

Grátur.

Æ, ertu farinn að gráta, ég skal hugga þig, svona, svona, þetta er allt í lagi.

Systkinin II

Manstu í heysátunni.

Hvað með hana?

Hún var stíngumjúk.

Systkinin I

Ertu sofnaður?

Nei.

Geturðu ekki sofnað.

Ég veit það ekki.

Ertu að hugsa.

Hugsa?

Já.

Nei.

Erum við ein heima?

Ein heima?

Ég held þau séu farin.

Farin hvert.

Út.

Það mundi skellast.

Þau hafa lokað hljóðlega.

Heyrðirðu það.

Mér heyrðist það.

Þau eru ekkert farin.

Þau eru kannski að klæða sig í.

Þau mundu ekkert klæða sig í.

Úlpuna.

Þau myndu ekkert klæða sig í úlpuna.

Heldurðu að þau mundu fara úlpulaus.

Þau eru vön því.

Systkinin

Ertu með jafnt?

Nei, þú ert með meira.

Ég skar jafnt.

Það er ekki jafnt.

Það er víst jafnt.

Þú ert með meira.

Þú segir alltaf að ég sé með meira.

Þú ert alltaf með meira.

Það er jafnt.

Sjáðu hvort það er jafnt.

Það er jafnt.

Þú vilt ekki sjá.

Ég þarf ekki að sjá.

Þú ert með miklu meira.

Þú ert búinn að bíta í.

Ég er ekki búinn að bíta í.

Það var jafnt.

Það var ekki jafnt.

Það var víst jafnt.

Hvenær var jafnt.

Fyrst.

Fyrst hvenær.

Fyrst.

Það var ekki jafnt.

Nei fyrst.

Fyrst?

Maríanna Hólm tjáir sig aðeins meira um frægðina

Ég er ekkert nema ég sé fræg, þá fæ ég viðurkenningu fyrir hvað ég er sæt, gáfuð, frumleg, sérstök, skemmtileg, annars er ég ekkert af þessu, annars er þetta bara einsog þreytandi hæfileikar sem ég þarf að dragnast um með allt, svo annað hvort er að losa sig við þetta eða verða fræg, og þú getur bara gjörsovel og leyst úr mínum sálarflækjum sem koma í veg fyrir að ég verði fræg.

Ertu ekki bara löt, sagði sálfræðingurinn.

Löt!!!! Nei, ég er með sálarflækjur.

Kannski nennirðu ekki að verða fræg. Og er það ekki bara allt í lagi, kannski veistu að frægðin er innantóm og ekki þess virði, en hangir bara í henni einsog gömlum segldúk.

Gömlum segldúk?

Já, gæti það ekki verið.

Gömlum segldúk?

Ég segi svona.

Gömlum segldúk?

Hversvegna ekki.

Svona grænum gömlum stífum segldúk???

Sálfræðingur Maríönnu spyr um frægðina

Maríanna, afhverju er svona mikilvægt að verða fræg!?

Mikilvægt! Það er lífsnauðsynlegt.

Hvernig lífsnauðsynlegt.

Svo ég geti dregið andann.

En frægðin sjálf, hvað felst í henni.

VIÐURKENNING.

Viðurkenning?

Svaka viðurkenning.

En hvað með að þú gefir þér sjálf viðurkenningu?

Ha ha ha hahahahahahhaha.

Já, hvernig líst þér á það?

Ha haha hahahahahahahahahhaha.

Finnst þér það fyndið?

Ha hahahahahahahaha. Ahahhahahahahahhhahahahha.

Hvað er svona fyndið við það?

Hver ætti að vita af því ef ég gef mér viðurkenningu. Ætti ég kannski að kaupa mér tösku og hringja svo í Séð og heyrt: Maríanna gaf sér rauða tösku. Nei, ég hlusta ekki á svona sálfræðikjafftæði að ég eigi að gefa mér sjálf viðurkenningu, ég hef lesið heilu sjálfshjálparbækurnar um þetta og það er alltaf verið að tala um þetta í prógramminu. Nei, mig vantar alvöru viðurkenningu, frægð!

Mundi þér þá líða betur?

Nei, ég yrði fræg.

En yrði ekki rosa mikið að gera hjá þér.

Nei, ég myndi ráða mér aðstoðarmenn.

En þeir gætu eitrað fyrir þér.

Maríönnu svelgdist á. Svo stóð hún upp og hellti úr skálum reiði sinnar, ég hafði aldrei séð hana reiða, hún sat venjulega bæld og niðurdregin í stólnum, nú blasti hún við einsog eldhaf og hvæsti: Þú ert ekki sálfræðingur, þú ert norn, við erum komin í of mikið tilfinningasamband, eitrað fyrir mér!!! Þetta þýðir að þig langi tilað eitra fyrir mér.

Ég held að engan langi tilað eitra fyrir þér Maríanna.

Frægð Maríönnu

Já, svo hef ég engan tíma tilað vera með fólki, skrifa bréf, póstkort, hitta fólk, fara í leikhús eða á kaffihúsi, ég neyðist auðvitað stundum tilað gera það, en ég hef engan tíma til þess. Nei...já jájá. Ég þarf nefnilega að hugsa um frægðina. Hún kemur einn daginn og þá þarf ég að vera heima, og tilbúin, uppáklædd, tala sjö tungumál með sjö höfðum, búin að öllu, búin að gera allt og vera ekki önnum kafin, tilbúin fyrir frægðina, hvert sem hún kallar mig, þetta verður auðvitað allt annað líf, og áðuren ég fer með henni verð ég auðvitað að athuga hvort ég hafi slökkt á eldavélinni, lokað gluggunum, slökkt á sjónvarpinu, tekið allt úr sambandi, eða ég veit það, kannski hefur frægðin ekki tíma tilað bíða meðan ég geng frá, svo það er best að þjóta bara út, eða slökkva á öllu og taka allt úr sambandi, en ég má ekki vera svona frustreruð útaf frægðinni, frægðin kemur ekki nema ég sé í fullkomnu jafnvægi, hún gæti verið á tröppunum núna meðan ég skrifa þessi orð, svo það er best að hætta að skrifa.

Hrollur Maríönnu

Fólk gæti séð að ég væri besserwisser, að ég þættist alltaf vita allt betur en allir aðrir, að ég kláraði alltaf síðasta vínberið, að ég væri yfirkomin af græðgi, ótta, sjálfsvorkunn, þættist vita allt og vera best, ÉG ER BEST, ÉG ER LANG LANG BEST, ÉG VEIT HVAÐ ÖLLUM ER FYRIR BESTU OG HVAÐ ER BEST FYRIR ALLA AÐ GERA, ÉG SÉ ÞAÐ BARA OG VEIT ÞAÐ, já jájá, ég missti mig aðeins, bara aðeins... og fólk myndi sjá að ég er alltaf í keppni við alla að vera best og vita allt betur, og fólk myndi sjá hvað ég dæmi alltaf alla, hárgreiðsluna, skóna, málfarið, hreyfingarnar, skoðanir, klæðaburðinn, fólk má allsekki vita hvað ég dæmi alltaf alla og þykist vera betri en aðrir, og ég er dauðhrædd um að þetta sjáist, þessvegna reyni ég að passa að þetta sjáist ekki, bara allsekki, mér finnst það bara ekki krúttlegt, sætt, ásættanlegt, eða viðunandi á nokkrun hátt og ég er óttaslegin, ef maður vildi nú drekka kaffi með mér, EF MAÐUR VILDI DREKKA KAFFI MEÐ MÉR, hann gæti séð eitthvað sem ég vil ekki að sjáist.

*

Sálfræðingur Maríönnu hefur orðið:

Takk fyrir að deila sögunni þinni með okkur, en hvað heldur þú að gerist ef fólk kemur of nálægt þér?

Maríanna: Fólk gæti fengið hroll.

Sálfræðingur: Hroll?

*