Heimsókn systurinnar

Það er kannski ekki ömurlegt, en stundum ömurlegt, - hún getur snúist í hringi yfir engu, hún er svo hrædd við að fara í maníu að það mig oft góða stund að róa hana niður, hún heldur ef hún fer seint að sofa þá fari hún í maníu, ef hún steypir sér á kaf í skriftirnar þá fari hún í maníu, ef hún verður ástfangin þá fari hún í maníu, ef hún skrifi leikrit þá fari hún í maníu, það er einsog hún sé í fangelsi og ég heimsæki hana þangað.

Mín geðveika systir

Það er ömurlegt að eiga geðveika systur, við erum kannski boðnar í mat og gestirnir varla búnir að stinga uppí sig einum bita þegar hún byrjar og segist vera með geðhvörf. Ég er ekki að segja að það standi í neinum en það kann auðvitað enginn við að loka á hana, en hún segist gera þetta í nafni hreinskilni og opinnar tjáningar. Svo þegar við komum heim er hún alveg eyðilögð og sérstaklega daginn eftir en hún er alltaf í þunglyndi á morgnana og fer að ásaka sjálfa sig fyrir að geta ekki talað um annað. Hún fer yfir samræðurnar í huganum, hvað hún hafi sagt, hvað hún hefði átt að segja. Ég reyni alltaf að segja henni að vera ekki að skamma sjálfa sig, þetta sé nú alltí lagi og hún geti talað um eitthvað annað næst. En ég fæ engan frið fyrir henni, hún tekur aldrei mark á mér og byrjar uppá nýtt, hún geti aldrei stillt sig og hvað sé eiginlega að henni. Ég þykist þá fara að lesa en hún tekur af mér bókina og spyr hvað sé eiginlega að sér. Ég mundi segja henni að hún væri með geðhvörf ef hún færi þá ekki að ásaka mig fyrir að nudda henni uppúr sjúkdómnum, svo ég reyni að stinga uppá því að fara í göngutúr en þá er hún viss um að það verði brotist inn, eða kvikni í húsinu svo við förum ekki neitt, auk þess þurfi hún að fá sér kaffi og hrista af sér þunglyndið, já það er ömurlegt að eiga geðveika systur. Stundum finnst mér einsog henni sé haldið sofandi.

Tengslanet

Hún biður mig um að segja eitthvað á ráðstefnunni; Tenglsanet, , bara eitthvað, syngja, dansa, þegja, bara eitthvað, þetta er á Hávallagötunni og jarðarfarargestir að týnast í jarðarför, mér sýnist meiraðsegja Davíð Oddsson í einum jeppanum ætla að lauma sér bakdyramegin, en aðallega koma tveir aðilar tengdir geðsjúkdómum, annar á jeppa, framkvæmdastjóri Geðhjálpar og hin gangandi kona, móðir geðklofasjúklings, oft í sjónvarpinu, - eru þetta skilaboð til mín að tala um geðveiki, mér finnst ég hafa sagt svo mikið um það, hverju ætti ég að bæta við, ha..... að ég átti einu sinni flygil.

Ég lyfti mér upp yfir norðlensku fjöllin með brjóstsykur í munninum

Ég lyfti mér upp yfir norðlensku fjöllin með brjóstsykur í munninum

Eyjafjallajökull, hvað get ég sagt

Eyjafjallajökull, hvað get ég sagt

Hamingjusöm, glöð og frjáls

Þá hef ég ástæðu tilað deyja ekki strax og lifa lengur, ég hef öðlast frelsi, og það er einsog hafið, vænti ég, og tunglið, stækkandi, minnkandi á hreyfingu, allskonar á litinn, og ekki svona sjálfgefið og innpakkað einsog smjörstykki. En frelsi frelsi frelsi,.... fyrsta tilfinningin var hræðsla... við frelsið.... en ég er semsagt óbundin og flýg um og smýg ofaní jörðina og útum allt, líka til hliðar þarsem er hliðarvitund og hliðarvindur og massa strókur, frelsi já, böndin leysast, hlekkirnar falla af, hugsunin verður lengur að finna allskonar táknmál tilað bindast niður, eða eilíflega uppvið altarið, bundin í guðdómlegum eyðifirði mót opnu hafi og niðursteypandi fjöllum þarsem vaxa kýr og fikra sig eftir hamrabeltinum, heldur frjáls einsog fuglinn, einsog fiskurinn, skýið, og allskonar, - hamingjusöm, glöð og frjáls.

það kom komment á síðuna mína!!!!!

Innbrot

Það er einsog hafi verið brotist inní mig og öllu snúið þar á hvolf og hugsanir eru á þeytingi útum allt. Og ná ekki saman, þræðirnir slitnir....

Hún var ekki reið, hún var hrædd

Morgunverk í hádeginu

Ég svaf ekki hjá neinum í nótt svo það er frá engu að segja en var að gera Feng Sui í allan gærdag og búin að taka allt niður af veggjum nema rauðu slæðuna frá Bagdad Café og bráðum neyðist ég tilað fara útað labba og fá súrefni og labba og labba og labba í bókabúð með bænabækur því það vantar, gaman hvað ég fæ mörg komment hér á síðuna, og Tjaldurinn kominn í Trékyllisvík og vaknaði uppí reiði útí fyrrverandi manninn minn og bað guð að taka reiðina frá mér, halló, hvar er framtíðin, er ég föst í fortíðinni, NEI, en meira Feng Sui, Jökull kynnti mig fyrir þessu, maður á víst sérstaklega að hugsa um anddyrið og svo koma hundarnir á morgun og ég er að viðra mottu útá tröppum sem eru einskonar svalir og það þarf að múra tröppurnar og ég hugsa um hendur, eða öllu heldur arma.... og hvað er það sem ég ekki sé, og gleðina, ég er að forrita mig uppá nýtt með gleðinni, setja inn gleði í staðinn fyrir allt draslið, dreslið, jebb... þetta er uppá Skólavörðustíg þessi bókabúð.

Elísabet

Það vantar ástina í líf mitt, - ég er að skilja það, - sérstaklega þegar hverfið er allt fullt af innbrotsþjófum.

Kolvitlaus í hjartanu

Írafellsmóri opnar skápana

Einn daginn opnuðust allir skápar, ég held það hafi verið Írafellsmóri að sýna mér hvað ég lokaði inni, - aðrir sögðu að frosthörkur hefðu þessi áhrif á viðinn, - en þessar frosthörkur höfðu verið viðvarandi dögum saman, og svo bara vissi ég einhvernveginn um leið.

Írafellsmóri

Írafellsmóri... ættaður frá Írlandi, ekki vera hrædd við sprellið, ... sprellið... Írafellsmóri hvað heldur að ég sé, er drama frá toppi til táar... Ókei, segir Írafellsmóri, sprell heimspeki... hm.

Dans

Ég er ekki hlutur, ég er dans
Ég er ekki hlutur, ég er dans
Ég er ekki hlutur, ég er dans

Fimmta hestaljóð

Bara ef ég mætti vera hestur og þeysa beint af augum, og þyrfti ekki alltaf að vera í símanum eða Facebook, heldur hófarirnir leystust úr álögum og breyttust í tíu fingur.

Fjórða hestaljóð

Bara ef ég mætti vera hestur væri allt í lagi og ég væri að skrifa ódauðlegt snilldarverk, úr lendunum, sveigjunni á hryggnum, sterklegum hnjánum og öllum þessum vöðvum sem ég veit ekki hvað heita.

Þriðja hestaljóð

Bara ef ég mætti vera
hestur
væri allt í lagi
og ég prjónandi.

Annað hestaljóð

Undir hrosshúðinni
og þarf ekki nema að segja
hókus pókus
til að þeysa af stað.

Eitt af hestaljóðunum mínum

Með tagl og fax
og hófa
húki ég
inní skáp.

Ekki hestur

Það hefur komið í ljós að þessi sem ég hélt að væri Eiríksjökull heitir Geitlandsjökull og það er til Geitlandsjökull eitt og tvö, og nú er ég að fá mér kaffi af því ég kom heim í gær, dauðþreytt af því ég hafði ekki sofið en gat svo ekki sofnað þegar ég kom heim og sá fyrir mér kindurnar í fjárhúsinu, öll þessi augu, allar þessar nasir, öll þessi horn.

Svo það má segja ég hafi sofnað í fjárhúsunum.

Og þegar ég vaknaði sá ég fyrir mér hestana í freðnum móunum, eitthvað að bíta, eða horfa útí loftið, svo það má segja að ég hafi vaknað í móanum og komist að því að ég er ekki hestur.

Dögun og miðnætti

Það er einsog himinninn sé blátt flauelshaf sem tunglið dansar í og vefur sig hverri slæðunni af annarri.

*

Dögun yfir Langjökli, ... bleikar línur skrifaðar á himininn.

Andleg vakning í gilinu

Frosinn lækurinn hlykkjast einsog kirkjutröppur upp gilið, að fossinum þar sem brúðurin stendur í klakaböndum og hlær að mér.

Ógleymanlegt vonandi

Fylgdist með tunglgaldri hér í Lundarreykjardal, tunglið kom eldrautt uppúr potti Skjaldsbreiðs, færði sig hikandi uppá himinhvolfið og dansar nú með stjörnuhirð

Sólarupprásin

Hér er allt vaðandi í jöklum
og sólarupprás.

Hausinn

Frosinn lækurinn
hlykkjaðist einsog kirkjutröppur
upp gilið
að fossinum
ekki hemaður eða hélaður
heldur frosinn
svo hann sýndist
úr marmara eða silki
og efst í gilinu
stóð fossinn
eða var það brúður
í hvítum kjól
eða var það bara pilsið
það vantaði
allavega á hana
hausinn.

Myrkrið

Í myrkrinu
heyrðist aðeins

hljóð í svönum

og ein stjarna hrapaði.

Morgunverk

Hvítdröfnótt fjöllin

og enn meiri kyrrð

ekki kvak eða söngur

best að ávarpa

þessi fjöll.

Gilið

Í gilinu fann ég leyndarmálið mitt

frosinn lækurinn hlykkjaðist
einsog kirkjutröppur
upp að fossinum

sem stóð þar einsog brúður

frosin af hamingju
hræðslu

eða leyndarmálinu.

Pípulykt.... þrisvar sinnum

Leiðinn

Þetta er búið að standa yfir í meiren þrjátíu ár, og alltíeinu fékk ég leið á því, þessi seigdrepandi hugsun sem hefur verið einsog stálkló um heilann og lagt undir sig tilfinningalífið, frumurnar og innyflin, fjöllin núna og myrkrið, himintunglin og hendurnar á mér, - og þá kemur þessi leiði einsog frelsandi engill, - og ég eignast sjálfa mig, að minnsta kosti til hálfs....

ég elska mig, ég er svo æðisleg, skemmtilega hugsandi, töfrandi falleg og einstök og mikið undur hér á jörð með heilan heim á bak við mig... og næ stundum í alla aðra heima líka.

Hamingjan.

Norðurljós á himni

Norðurljósin eru einsog veggir í höll alheimsins....

og tunglið er að koma upp.... eldrautt

og ég er að fara að sofa.

Ok ofaní kok

Okið gægist yfir fjallshlíðina og fylgist með ferðum mínum, það vill komast ofan í kok á mér því það er Ok.

Það er hvítt og hreint og finnst dalurinn brúnn og skellóttur, mosavaxinn og gulur einsog venjulega.

Það lyftir sér tilað sjá betur.

Fyrsta flokks fyrirhyggja

Af því ég vildi ekki deyja án þess að hafa séð dögun yfir Eiríksjökli, ég er búin að sjá hana nokkrum sinnum en það er mjög gott að hafa séð hana ef maður skyldi deyja.

Dögun

Klukkan hálfsjö í morgun, bleikar fíngerðar línur svífandi yfir Okinu og Eiríksjökli, ég dáðist samviskusamlega að þeim og skreið aftur undir sæng.

Ég vaknaði með horn

Ég er að passa þrjúhundruð kindur, þær eru allar með horn, það er ekkert gert við hornin, ég er búin að búa til kenningu um að í hornunum sé lækningaefni, og eigi að mylja þau niður en henni henda þeim. Hornin eru ofboðslega fallega, bæði í laginu og litinn, þau sýnast einsog kindurnar en eru það ekki. En ég vaknaði semsagt með horn og hafði ekki gert mér grein fyrir að ég er með horn, þá sjást bara ekki nema þegar ég vil setja þau undir mig.

lifi hornin...

Bensínafgreiðslumaðurinn: Fólk er á stöðugum þvælingi, það er í heimsóknum

Afgreiðslumaðurinn í Bónus: Fólk verður að geta spjallað við afgreiðslumanninn

Code fyrir raunveruleikann

mig hefur tvisvar dreymt mann sem ég er hrifin af og í bæði skiptin hefur hann haft eitthvað með raunveruleikann að gera, skrítið með tilliti til þess að hann hlýtur að teljast draumaprinsinn, á draumaprinsinn kannski að frelsa mig frá draumnum.... nei hvaða bull er þetta en hvaða aðgang hefur hann að raunveruleikanum.

HEFUR ÞÚ AÐGANG AÐ RAUNVERULEIKANUM

CODE fyrir raunveruleikann....

Getur það verið nafnið hans?

Hver eru þín tengsl við raunveruleikann?

Tengsl mín við raunveruleikann fara fram í gegnum skilningarvitin.

Stundum reyni ég að plata skilningarvitin tilað ná mínum draumaheimi í gegn.

Þessi draumaheimur getur verið stórhættulegt jafnvel þótt hann sé fagur.

Einsog slæða eða hula sem leggst yfir allt, - einsog í ævintýrunum.

Tengsl við raunveruleikann

Mig hefur tvisvar dreymt hann og í bæði skiptin hef ég verið í einhverskonar draumaheimi svo mér leikur á að vita í hvaða tengslum er hann við raunveruleikann.

Þetta er einsog að fara til töframannsins og spyrja hann.

Morgunpistill

Nú er þúst yfir Eiríksjökli, - í laginu einsog hann sjálfur, skýþúst, undur falleg hvít og dularfull, sólin kom í morgun yfir jöklunum, - ég er að hugsa um að skreppa í Borgarnes í dag að kaupa eitthvað. Svo er útvarpið á. Og ansi skýjað. Ég ætla setjast við skriftir, alla helgina ætluðu einhverjir að koma i heimsókn en komu ekki, soldið pirrandi, verð að biðja fólk um að vera ákveðið, eða bara koma þegar það kemur, ófært er á Fimmvörðuhálsi.

Tunglsljós á miðnætti

Ég og hundurinn Þorri fórum að skoða tunglskinið áðan og þá sá ég svarta þúst í myrkrinu og sýndist þetta vera ísbjörn, þegar betur var að gáð reyndist þetta vera hryssan sem gengur hér um með folaldið sitt.

Fyrsta fulla tungl sumarnæturinnar

Lundarreykjardalur

Þessar mjúku línur hér í Lundarreykjardal einsog Skaparinn hafi verið orðinn þreyttur á þverhníptum hamrabeltum. Andardrátturinn ferðast eftir þeim og endar inná öræfum, þar sem sumarnóttin ríkir og faðmlagið.

Heyrði hún þá fótatak á loftinu og eitthvað dregið til...

... þegar hún gáði var þar ekkert.

Barnabarn hringir í mig og það er svo ljúft að heyra svona englarödd

Sunnudagssíðdegi

Fór að heilsa uppá hestana, eitthvað í mér er hestur, það er mjög skrítið af því ég er mjög veik fyrir kúm og vildi eiga margar kýr og fjósamann. Nú er annars logn, kuldi, snjóaði á veginn en bráðnaði og ég ætla í bað, sturtu og hryssan er farin niðrá tún með folaldið en annars var hún að kjá utan í aðra hesta yfir girðinguna, það er bjart og mig langar í sund, á bak við fjöllin eru öræfin og sumarnóttin sem kemur bráðum og sker mig í sundur.

Tunglsljós og Elísabet á labbi og jöklar að kíkja á hana

Ættfræði og framliðnir

Hádegisspjall

Fjósakonurnar lafa hér yfir fjallsbrúninni, ég man þær voru hátt á himni í Greensboro, Norður- Karólínu en nú er ég á Hóli í Lundarreykjardal. Og mars titraði eldrauð og sýndist reykur úr henni og túnin eru gul og fjöllin brún, ljósgul og sumstaðar vaxa tré í þeim. Ég er með svo mikla sýndarmennsku að ég vil alltaf vera hanga á Facebook og dreymdi í nótt ég var hluti af leiksýningu með tveimur strákum en það slaknaði svo á sýningunni að áhorfendur vildu fá endurgreitt og þetta er sennilega merki um ástarfíkn og svoleiðis.

Ísbjörninn í Lundarreykjardal

Ekki segja mér að það geti ekki verið ísbjörn í Lundarreykjardal því hvað var hann þá að gera í Þistilfirði.

*

Það er stjörnubjart og kyrrt nema nokkrir karlar og fáeinar áhyggjur í höfðinu á mér.

*

Heilsaði uppá kindurnar í fjárhúsinu eftir kvöldmatinn svo þær sæju amk. eina manneskju á dag fyrir utan Tómas á Kistufelli sem gaf þeim í morgun, sjálf var ég bara að heilsa uppá þær og sagði þeim hvar Kolbrá, Óli og Magdalena væru og svo var ég farin að kalla þær: Elsku kindurnar mínar áðuren ég vissi af. Mér sýndist ég sá nýfædd lömb en það reyndust vera liggjandi kindur.

*

Ég gæti verið úti í alla nótt, það er dimmblá rönd við fjallið, held það sé sumarnóttin.

*

Ég hélt það væri lóan en það var útvarpið.

*

Svo heilsaði ég uppá merina með folaldið, oh það er so fallegt, mosagrátt með stjörnu og hryssan er jörp. Folaldið og hundurinn Þorri voru að leika sér í dag. Í sólskininu.

*

Óttinn

Að losna við óttann
að vilja losna við óttann
að biðja um fúsleika tilað vilja losna við óttann.

*

Hvað hefur óttinn gefið mér,...

afhverju held ég svona fast í óttann.

Kvöldkeyrsla

Í nótt fléttuðu norðurljósin himinhvolfið
vetrarbrautin ein ljósahringiða
í dag er himinninn heiður og blár
einstaka ský að flækjast
Elísabet hættu að yrkja og segðu frá öllu einsog það var að þú varst að koma heim með hausinn fullan af hugsununum og gast varla haldið bílnum á veginum og þeir voru ekki alltaf að lækka háu ljósin og vegurinn svona þröngur og þú varst að hugsa um barnabörnin og hvað þig langað tilað segja við hann, og afhverju hann, afhverju í ósköpunum hann, tilað viðhalda óttanum og stundum gastu hugsað um það sem þú varst að skrifa og hélst um stýrið og passaðir að líta ekki á stjörnurnar þá hefðirðu endað útí skurði, beinustu leið, einsog í sögunni sem þú varst að lesa Sólskinshestinum og svo þegar þú varst komin í uppsveitirnar fórstu út og dansaðir undir stjörnunum nota bene á þessari jörð.

Marsljóð

Sumarnóttin birtist í fjallinu
og sjórinn er flauelisblár
stjörnurnar tindra á himnum
og ég villist á leiðinni heim

Í sveitinni

Það er ekki beinlínis þögn í sveitinni, það drynur í húsinu.

Áðan týndi ég hundunum en lagði á mig langa ferð í myrkrinu útí fjárhús að gá að þeim, fann annan þeirra og ástsjúkan kött.

Sá gamli er eflaust á eintali við hrútana. Mig langar í hrútshorn.

Þriðja kvöldið. Þriðji vindurinn.

Jæja, þá er að vera glöð....

Síðdegisfréttir

Ég hélt að kötturinn hefði fokið burt í storminum sem geysaði í nótt en fann hann svo uppá hitaveituröri, aldeilis að láta fara vel um sig, maður sér í raun hér inná hálendið, þessa víðheims birtu, einsog sólin sé hvít, einhverstaðar hér rétt handan við hornið er Langjökull og ég las bókina Sólskinshestur í gær og er núna að lesa Nafn mitt er rauður, - hestarnir hanga hér útí haga, og tveir spóka sig á túninu, það eru sennilega reiðhestarnir, - best að skella sér í sturtu, það er aftur farið að blása í öllu og kötturinn vildi ganga frá mér í keleríinu.

Jæja, þá er ég búin að brynna fénu...

Hádegisnóta

Jæja, þá er ég búin að brynna fénu og fá úr því skorið hvort fjallið er Okið og hvort er Eiríksjökull en í morgun þegar ég vaknaði um sjöleytið var sólroðaský yfir Fantófjallinu sem liggur á milli þeirra en sjálf fór ég aftur að sofa.

Við eldhúsborðið

Langalangalangafi þinn var barn vinnukonunnar en ég veit ekki um minn, þetta var fyrir tveimur öldum, og nú sitjum við saman við eldhúsborðið og drekkum soðið vatn af því að ég finn ekki Melrosespokana.

Morgunverk

Okið bærir ekki á sér,

ég vona að þetta sé Okið

túnin eru gul

og hvaðan kemur öll þessi þögn.

Nóttin

Það er ekki amalegt að vakna og sjá Eiríksjökul og Ok á hlaðinu.... þvílíkt ríkidæmi og í gær sá ég köttinn hamast á einhverju útí garði, fugl eða mús, allavega ekki ísbjörn,

ég svaf alla nóttina.

Myrkrið í dalnum

Það er myrkur í dalnum og það er svart, dalurinn er fullur af myrkri, myrkri 0g þögn en áðan hvein vindurinn og söng og regnið hamaðist fyrir utan.

Hundar og köttur á sínum stað.

Kíki á kindurnar á morgun.

Hún átti erfitt. Hún var svo góð.

Kistulagning

Þegar pabbi dó vildi mamma ekki að við færum í kistulagninguna, við systkinin, - "ég vil að þið munið pabba ykkar einsog hann var..." sagði hún. En hvað áttum við að muna? Það var líka rannsóknarefni. En sennilega hefðum við fengið hláturskast ef við hefðum mætt í kistulagninguna og hugsað: "Hann hefur ekkert breyst, hann er bara alveg einsog hann var."

Og skilningur okkar á dauðanum þar með stofnað í hættu. Annars er þetta mótsagnakennt, minn skilningur á dauðanum snerist uppí þráhyggju, að leysa þetta eina orð: Dáinn.

Því það er nefnilega einkenni á þráhyggju, - ef það er eitthvað sem maður fær á heilann að leysa, ja þá er það þráhyggja. Allt annað leysist af sjálfu sér...

Vá, þetta er bara allt gamla stöffið...

*

Þegar ég verð ástfangin verð ég svo sorgmædd, getur einhver hjálpað mér, ég er orðin svo leið á þessu.

Jóhanna Engilráð 9 mánaða frænka mín

Trítlar um í Trékyllisvík
tekur fyrstu skrefin
af öllum þeim er orðin rík
aldrei kviknar efinn.

*

Stærðfræði

Ég brotna en ekki bogna... og er því undarlega samansett.

*

Þunglyndi stafar oft af árekstri milli draums og veruleika

*
*

Það er eitthvað sem ég er að reyna að stoppa

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

Ég er sjúk í viðurkenningu

* * *

Hún var alltaf með stimpilinn á sér

*

Daginn sem pabbi dó

Þegar pabbi minn dó var ég á Ísafirði. Ég var símalaus. Um kvöldið kom ég heim með litla strákinn minn í íbúðina sem rík ekkja hafði lánað mér gegn því að vélrita fyrir hana minningargrein. Pabbi hafði komið því í kring. Hann hafði verið þennan vetur á sjó á Ísafirði en var nú farinn suður. Ég held ég hafi kvatt hann á einhverju götuhorni nema hann hafi komið í heimsókn, ég man það ekki. En þarna um kvöldið var miði utaná hurðinni: Þú átt að hringja heim. Það var þriðjudagur. Ég gaf syni mínum tveggja ára að borða, háttaði og svæfði og fór svo hinumegin við götuna þarsem Villi Valli rakarameistari og harmóníkkuleikari og Guðný kona hans bjuggu í litlu rauðu húsi við hliðina á blómasölukonunni sem seldi ekki öllum blóm.

*

Svo fékk ég að hringja. Það svaraði enginn hjá mömmu svo ég hringdi í afa og ömmu. Afi svaraði. Og sagði að pabbi væri dáinn, hann hefði verið á spítala, svo hefði hann dáið. Bræður mínir hefðu ekkert vitað af honum á spítalanum. Þegar samtalinu lauk var ég enn að velta þessu orði fyrir mér: Dáinn, dáinn, dáinn, .... hvað þýddi þetta. Fór svo inn til Guðnýjar og Villa og Valla og sagði þeim tíðindin. Æ, elskan, sagði Guðný og faðmaði mig, mér fannst hún úr öðru efni en ég, allavega faðmlagið. Ég var úr steini eða einhverju þvíumlíku. Elskan mín, sagði hún aftur. En Villi Valli sagði: Hann pabbi þinn! Ég klippti hann fyrir fáeinum vikum, hann var svo rauðhærður og með þetta þykka mikla hár. Svo fór ég heim til mín, hinumegin við götuna og hugsanirnar þyrluðust í höfði mér einsog óveðursbylur:

Dáinn, hvernig dáinn, hvernig gat hann dáið, hver átti nú að kenna mér að skrifa!

*

Frosin í stólnum

Síðasta veturinn sem pabbi minn lifði veitti hann mér enga athygli, horfði ekki á mig, talaði ekki við mig, - ég frétti af því seinna að hann hefði verið andvaka nóttina sem ég var úti á fylleríi og lét ekki sjá mig, - en honum var semsagt alveg sama um mig og talaði ekki við mig, samt sátum við í sömu stofunni, - ég sat í mínum stól, líkaminn frosinn en hausinn rauðglóandi og hugsanir mínar snerust í hringi á rússabanaferð, - mig langaði að stökkva á fætur, öskra á hann: Sérðu mig ekki, ég er hérna líka, hvernig geturðu látið svona að þykjast ekki sjá mig. En ég þorði því ekki.

1. Ég gæti dottið í gólfið
2. Ég gæti misst málið
3. Ég gæti ruglað orðunum
4. Hann gæti farið að hlæja að mér
5. Hann gæti sprungið af hlátri eða starað á mig með fyrirlitningarsvip sem gæfi eftirfarandi til kynna: Hvaða viðbjóðskríp er þetta, hvaða óskapnaður er þetta!!!

Svo ég sat bara áfram frosin í stólnum.

*

Svo dó hann. Í apríl, nánar tiltekið 25.apríl. Tíu árum síðar hringdi í mig kona og sagði að pabbi hefði séð svo eftir framkomu sinni á þessum tíma, - en ég notaði tækifærið tilað kenna mér um dauða pabba. Ef ég bara hefði risið upp, öskrað á hann, látið hann heyra það, sent frá mér lífsmark, þá hefði hann hrokkið við og hugsað: Ó, hér á ég dóttur og ég verð að lifa fyrir hana, ég verð að hrökkva upp, ekki upp af heldur hrökkva upp og byrja að lifa og vera til fyrir dóttur mína.

Þannig kenndi ég mér um dauða pabba.
Það er mjög hentugt að fá svona hugmyndir.
Maður virkilega fílar sig einsog guð.

Þessvegna var mjög fínt þegar ég öðlaðist trú á æðri mátt og komst að því að ég stjórna ekki heiminum.

Draumur

Dreymdi ég bjó eða hélt til í glerhúsi fyrir neðan Unuhús, ... svo kom Örn þangað og eitthvað fleira gerðist í draumnum.... það var eitthvað bogið.

Að vakna...

Vaknaði upp í morgun við það að ég hefði ekkert gert í lífinu, fengi ekki starfslaun og væri mér vitanlega ekki kennd í háskólanum, til hvers að skrifa, best að fara á heimsenda, svo byrjuðu þrestirnir að syngja, og þetta er allskonar hljóð hjá þeim, brí brrrr bríííí, pikk pikk bú, og vúllí vú vú vúlí vú...

Guð og ég ræðum málin

Guð: Þú þorir ekki að fara sofa...
Ég: Nei.
Guð: Þú ert svo hrædd um að vera lítil og krumpuð í fyrramálið.
Ég:Já.
Guð: Ég skal segja þér að ég er lítill og krumpaður á morgnana ef það hjálpar eitthvað.
Ég:Nú er það.
Guð: Og líka á kvöldin.
Ég: Hvernig geturðu þá verið guð.
Guð: Ég bara horfi til himins.

Ella Stína fellir fimm þúsund tár

Það væri ráð að hella uppá kaffi.....

*****

Uppruni Ellu Stínu

Ég dansaði pínulítið í dag, skúraði stigann, eldhúsgólfið, sópaði ganginn og færði til skóhilluna og sópaði undan henni, vaskaði upp, kreisti appelsínu í glas, himneskt, kreisti lime útí vatnið, smurði tekex með osti og bláberjasultu, vá hvað ég er orðin feit, og alltaf með þursabit, en ég dansaði svo aftur, horfði á fréttirnar og Stephen Fry og fannst tilkomumikið að heyra að ég væri gerð úr stjörnusprengingu...

... það hlaut eitthvað að vera... uppruni Ellu Stínu.

Uppruni Ellu Stínu uppruni Ellu Stínu uppruni Ellu Stínu uppruni Ellu Stínu uppruni Ellu Stínu uppruni Ellu Stínu uppruni uppruni uppruni uppruni Ellu Stínu Ellu Stínu Ellu Ellu Ellu Stínu Stínu Stínu uppruni uppruni Stínu Stínu uppruni Ellu uppruni Ellu Stínu Ellu Stínu uppruni

ÞAÐ ERU ALVEG AÐ KOMA FIMM ÞÚSUND

Hér hef ég setið og skrifað þetta blogg, svo tók Facebook við og þá stoppaði bloggflæðið en samt héldu menn áfram að heimsækja bloggið, ég var alveg hissa, hverjir voru þetta, á upphafsárum Heimsveldisins á Írlandi voru fimm gestir daglega, nú hafa verið 40 til 50. Og ég hef ekkert að segja, ég er svo dreinuð af Facebook að halda þar uppi andlitinu.

Næst kemur...

Ég var að spekulera í hvort ég væri orðin gömul og öll að hrörna en það er bara á morgnana þegar þunglyndið svífur á mig, annars finnst mér ég vera ung, og gömul, ég er samt á tímamótum og veit ekki hvað á að koma næst.

Þá heyrðist í Ellu Stínu: Ég veit alltaf hvað á að koma næst.

Nú sagði ég, hvað á að koma næst?

Leyndarmál.

Leyndarmál?

Já, hvernig væri að mjólka kýr.

Já, það væri sniðugt....

BÆNABÓKIN KEMUR ÚT AFTUR

Bænahús Ellu Stínu kemur út aftur í vikunni, bók um kærleikssambandið, bænahúsið, stútfull af bænum og þakkargjörðum og ... andlegri vakningu....

Ég vona ég þurfi ekki að dansa...

Metsölubók

Ella Stína heyrði að hún væri alkabarn... alkabarn, hugsaði Ella Stína með sér til hryllingi og var að labba í skólann og þá fór með orðin: Af alkabarni ertu komin og að alkabarni skaltu aftur verða. Guð minn góður, hugsaði Ella Stína, ég verð í Alanon til dánardags... en ég get nú hætt á fundum, ha.... af alkabarni ertu komin og að alkabarni skaltu aftur verða, .... ég verð alltaf alkabarn, hugsaði Ella Stína, ég verð að reyna að skrifa metsölubók.

Guð við morgunverðarborðið

Ert þú ekki soldið lítill og krumpaður alla daga, spurði guð mig við morgunverðarborðið.
Jú, sagði ég, þannnig lagað...
En þú berð þig vel, sagði guð.
Já ætli það ekki, ansaði ég.
Þú ert ekkert að segjast vera lítill og krumpaður.
Nei, ég veit ekki hvort nokkur myndi skilja það.
Segjum tveir, sagði guð.

Dagsetningin

Mjög margir hafa líkama samt ekki allir einsog ég hef ekki líkama en ég er með herbergi og sit þar á stóli og horfi á dagatal á veggnum tilað vita hvort dagarnir silist ekki áfram. Ég heyri aldrei neitt, ég held að allir séu horfnir úr byggingunni en samt er ljósið kveikt, ég lét múra uppí eina gluggann sem var einu sinni dansaði ég í herberginu en nú sit ég bara á stólnum stundum dett ég af stólnum og sofna á gólfinu en sest svo aftur í stólinn og horfi á dagatalið það er alltaf sami dagurinn 17.september 1979

*

Ég er með herbergi en ekki með líkama

Skynsemin og guð

Ég er búin að kveikja á stóru tölvunni.... ég er búin að kveikja á stóru tölvunni.... og í útvarpinu er Páll Skúlason að tala um skynsemina og guð. Hugsa heiminn útfyrir ramma skynjunar, sagði hann og ég er að reyna að koma mér að verki, - heyri bara suðið í tölvunni en ætti ég að opna skjal, setjast í þægilega tölvustólinn, halló, Elísabet, hvað ertu að pæla, er vit í heimspeki, hrein og frjáls hugsun og lögmál tilað lifa eftir, heyri ég og skynsemin tekur við.... heyrði ekki meir....

Stjörnubjart

Það er stjörnubjart og himinhvolfið svo tignarlegt og fallegt, skínandi stjörnur, vinir mínir, alltaf á sama stað, afhverju ætti ég að vera að flytja.

Guð lítill og krumpaður

Einu sinni var maður að labba og þá hitti hann guð, guð var lítill og krumpaður, maðurinn þekkti ekki guð svo hann spurði:
Hver ert þú?
Ég er guð.
Guð?
Já.
Hvernig getur þú verið guð?
Nú?
Þú ert svo lítill og krumpaður.
Já, ég er samt guð.
Ég hélt að guð væri risastór og væri allt í öllu.
Þú ert með mikilmennskubrjálæði, sagði guð, allt er lítið og krumpað.

Saga um breytingar og allt er gott

Einu sinni var ég alltaf að hugsa um að breyta öllu, færa skápinn þangað sem kommóðan er, skipta um gluggatjöld, kaupa nýjan lampa, færa rúmið þarsem bókaskápurinn er og ég hugsaði og hugsaði um þetta þangað til ég varð svo þreytt á að hugsa að ég sagði:Allt er gott, skápurinn er góður þarsem hann er, mig vantar ekki nýjan lampa, rúmið er gott þarsem rúmið er og þá spratt upp sagan hér að ofan, um guð, -

Mína mús í Emblu Karen

Bráðum á Embla Karen afmæli, hún verður tveggja ára, í dag er hún í Öskudagsbúningi sem mamma hennar saumaði og leikur Mínu mús, ég vildi gjarna sjá hana. Það væri gaman.

Merkileg með mig

Hundarnir komnir í heimsókn, Zizou og Keano komu í morgunkaffi og ég held að þau langi út, gera svona úmm úmm úmm hljóð við útidyrnar sem ég þarf að mála, eða reyndar fyrst að fá trésmið tilað laga listana og svo er gólfdúkurinn eitthvað að bólgna út en kaffið tókst ágætlega og það er bjart úti en örugglega skítkalt, öskudagur og ég á engan búning, ekki öskudagsbúning, og ég er að reyna að vera soldið merkileg með mig.

Sómabátur

Mig dreymdi líka ég var að fara í samfloti uppá Akranes, sjóleiðina, á sómabát, ég var síðust frá bryggju og það var eitthvað vesen. Sjórinn var annars sléttur.

Nóbelsdraumur

Mig dreymdi ég skvetti kaffi framan í eða á brjóstið á Nóbelsskáldinu, hann var gamall í draumnum og með Alzheimer, og ég gerði þetta óvart eða af hvatvísi, man það ekki, það var fólk í kringum okkur og það varð uppnám, svo seinna í draumnum ætlaði ég að biðja hann afsökunar en þá var hann kominn í vörslu Jóns Viðars og hann var eitthvað að pússa hann til, held það hafi verið á Leikmunasafninu, hitt var meira svona Naustið staðurinn sem ég skvetti kaffinu.

Faðmaðu þinn innri krítíker

Það er til bók sem heitir þetta, Embrace your inner.....critiker

Við erum semsagt öll með innri krítíker sem gagnrýnir okkur svo við förum ekki yfir strikið og svona, en stundum fer gagnrýnandinn yfir strikið, þe. gagnrýnir okkur endalaust og miskunnarlaust, hverja hreyfingu, hugsun, orð og gerðir. Hann er mjög þreyttur á þessu en fær aldrei hvíld og þá verður hann grimmur, geri ég ráð fyrir, gagnrýnandinn sést mjög oft í andliti fólks, hrukkunni milli augabrúnanna til dæmis, það er ekki endilega áhyggjuhrukka. Hann felur sig oft í áhyggjum og hinu og þessu.

gagnrýnandinn minn starfar ekki aðeins í hausnum á mér, heldur líka öðru fólki, hann plantar sér í annað fólk og gagnrýnir mig þaðan, þetta gerist án þess ég þurfi að vita hvað fólk hugsar, ég skynja það bara, eða jú auðvitað veit ég það, að öðru fólki er illa við mig, álítur mig fávita, geðsjúkling, gamla fyllibyttu, skrítna manneskju, manneskju sem á engan bíl eða kærasta, og það dásamlega við þetta er að ég veit þetta ánþess fólk þurfi að segja mér það, gagnrýnandinn minn er sannkallaður TÖFRAGAGNRÝNANDI, ....

*

Merkilegt

Ég veit hvað ég vil segja en skortir hugrekki tilað segja það.

A hell of a story

Einu sinni var lítil yndisleg manneskja sem hét Elísabet og hún lifnaði við.