Born og laufblod

madur ser ekki mikid af bornum her, samt eitt og eitt og morg raudhaerd og blodin eru full af frettum, eda ekki-frettum um Maddie, dag eftir dag. Svo er haustid komid, thad er svo skritid thegar eitt laufblad brytur ser leid, thad er einsog litid kraftaverk, orugglega rosahljod sem fylgir thessu og svifur til jardar. Thad var ein litil stelpa sem klappadi saman lofunum i lestinni og tha for eg lika ad gera thad, hun var fra Pakistan, eda sennilega Indlandi. Og brosti til min. Tha vard eg god manneskja.

En thad er serstaklega eitt tre nuna sem er einsog standi i ljosum logum.

Eg er i stresskasti

yfir thvi ad eg komist ekki a tjodminjasafnid aduren eg fer.

Gamla konan i lestinni

Hun sagdi ad flest hefdi breyst til batnadar, serstaklega rettindi kvenna, en um 1950 fluttu 400 thusund Irar burt ur landinu, serstaklega konur, utaf katholsku kirkjunni. Hun sagdist adallega hafa verid ad hugsa um manninn sinn sem hefdi verid sjuklingur, svo hun vaeri hvorugtveggja, ad syrgja hann og byggja ser sitt eigid nytt lif.

Dagleidin langa

For ad sja Dagleidina longu inni nott, i leikhusi sem var einsog nammibud, klisjur og leidindi, en athyglisvert ad sja ad konan var fornarlambid og hardstjorinn.

Kristinn a Drongum

Mig dreymdi Kristinn a Drongum i nott, hann hafdi lent i veseni a trillunni sinni.

Birta Elisabetardottir

Ein besta vinkona min heitir Elisabet og er Ronaldsdottir, storsnilllingur, knus, greind, fogur kona sem a morg por a ledurstigvelum, hun er feministi a Islandi numer eitt. Og kvikmyndagerdarmadur og a milljon born og huggar mig alltaf, stappar i mig stalinu, og svona hitt og annad. Elisabet a dottur, og hun heitir Birta og Birta a afmaeli i dag, thad er bara spurning hvad hun er gomul, mer finnst hun vera tiu ara en hun er sennilega ekki nema sjo eda atta ara, hun er viskubrunnur, fegurdardis, akvedin, margbrotin personuleiki og eg er buin ad vera hugsa til hennar i allan dag, thetta hefur lika verid stormerkilegur dagur, - eg hringdi i Garp, eg loksins hringdi i einhvern ur fjolskyldunni, thad var yndsilegt ad heyra i honum, og svo gerdi eg eitt soldid spes, jamm, og sa samuel Beckett leikrit a Irlandi, thad var nu svipad held eg og sja shakespeare i englandi, jaeja krakkar minir, ja flaekingarnir hans Beckett, er ekki timi tilkominn ad setja tha i Bank of Ireland, en irarnir voru i skyjunum ad fa sina flaekinga og merkilegt fyrig mig sem er med maniu-depression ad sja og heyra rollaby eda rockaby eda lullaby, og fatta i eitt skipti fyrir oll ad thetta er gedveik kona og henna litla gat, en flaekingurinn bara virkadi ekki, thad er eins og med puffermarnar a Hamlet.

Eg er thegar buin ad fa ord a mig: Hard to please, - i leikhusinu. Gaman. hm, ja thad er eitt leikhus sem hefur hrifid mig svo ad eg for ad skaela adan utaf syningunni I GAER, thad eru ungverjar med 2 stykki og EG FAE VATN I MUNNINN i ordsins fyllstu merkingu utaf theim.

Gaeti fylgt theim a heimsenda. Thvilikt leikhus. Leikhus meina eg. Hugrekki, fegurd, eg a bara ekki ord og eg hitti einn leikarann i gaer og hann thekkti Egil Heidar Anton. Ja.

En thad hefdi verid gaman ad sja flaekingana sem bankamenn, thar er falin gedveiki. Allir thessir svartklaeddu menn a gotunum. Einsog hermenn. Og hver a thennan her: gatid.

Annars thott eg elski Samuel Beckett og tha meina eg, eg elska hann, deeply in love, thessi texti i kvold, madur lifandi, madur bara gapir, thetta er texti sem laetur kokid a manni hringsnuast,

ja thessi texti er ur kokinu.

En svo er haft eftir Beckett, ad James Joyce tries to put everything in, but I am trying to leave everything out. Eg held eg se meira einsog James, take it or leave it, en eg elska ekki James.

Og til hamingju Birta med afmaelid.....tra la la la

True feelings

Always when I have to show my true feelings I get panic-attack.

*

The old man on the train

It was an old man on the train, he had been attacked, he had three scars on his face, he said he had gone shopping about 8.30 in the evening and then went through dark tunnels where three teen-ages attacked him. He said, why me, I have never harmed anybody and I have a 30 years old daughter in a wheel-chair, what will happen to her if something happens to me.

I told him not to blame himself, the victim always takes the blame as well. And when we said goodbye and he shook my hand his hands were stiff and icecold.

He had started the conversation with the words, what a sunny day.

frosid vatn

mig dreymdi frosid vatn i nott, vid systkinin eda eg fyrir hond systkinanna vorum buin ad selja vatn og thad var frosid og snjor yfir ollu, einhverra hlutavegna gat thetta verid apavatn, en thad var madur ad kaupa thad og vildi svo ekki lata mig hafa peninganana, eg vaknadi og fannst thetta ekki gott, thad satu kerllingar i pikknikk a isnum, og svo var eitthvad fleira, eg var ad koma af tjhkov i gaer, eitt magnbrotnasta sem eg hef sed, mavurinn, thar var alltaaf verid ad talaum vatn, en svo hefur mig dreymt rosalega mikid uppa sidkastid, mig dreymdi lika afa kristjon i nott, hann var lifandi, og eg kom uta umferdamidstod og hann kom a moti mer, eg var svo hissa, svo brosti eg, tha brostihann fallega brosinu sinu, og svo for hann nidur stigann, einsog hann thyrfti ekkert ad tala vid mig. Skritnir draumar.

svo vakna eg a morgnana oll strikud a andlitinu, ahyggjustrik sem vilja breytast i hrukkur og thott eg elski hrukkur eru thetta raud strik. jamm. svo lidur mer illa utaf ogedslegri ommulettu sem eg at a einhverjum eydimerkurstad.

en mer lidur illa, og klukkan er ekki ordin tiu. mer finnst endilega eg thurfa ad gera eitthvad, einhver ad elska mig, og svo thegar eg er komin uppi rum a kvoldin langar mig ad sofa hja og kura og svoleidis, og svo finnst mer ekki gera nog og eg eigi ad vera skrifa, heilu leikritin a daginn, en eg a eftirad kikja a skolalaerdominn, kennarinn bad mig um ad koma med verk eftir mig.

eg fae svoleidis enn efasemdarkosin utaf lasasmidnum, thad er allskonar gott buid ad koma inn, en eg hugsa bara einsog pislarvottur: hvad getur bjargad mer fra thvi ad gefa ut thessa bok.

eg er ad lesa sidustu profork. held thad se nu bara endirinn.

en mig langar ad elska og skrifa and find out about things. mig langar i solheimasand.

Keltneski t'igurinn

Thad eru kannski allir betlararnir a gotunum, konur med born, born, unglingar, gamalmenni, thetta eru sennilega alltsaman storhaettuleg tigrisdyr.

Lj'od

Mig langar ad slokkva a ollu
og hugsa um thig.


*

Daddy in Dublin

Einsog eg skrifadi um daginn se eg bregda fyrir islendingum i storum stil her a straetum Dublinar. Merkilegt nokk tha hefur mer ekki tekist ad koma auga a fodur minn Jokul Jakobsson sem var tho Irinn uppmaladur, raudhaerdur og vidkvaemur, en Irar eru einmitt med vodalega vidkvaemnnislega draetti, en svo sa eg hann i gaer, hann var ad ganga medfram anni Liffey, eda thad er ad segja hann staulast afram vid staf, hann var i ljosblarri kapu, bogin i baki, med hvitt har sem stod einsog stormsveipur aftur i aldirnar, hrukkurnar einsog maelistikur, og studdist vid vinkonu sina, ja thad bar ekki a odru, tharna var karl fadir minn lifandi kominn, og thad rann upp fyrir mer ad audvitad hafdi eg sed hann her i Dublin, i liki allra thessara gomlu kerlinga.


**

En thad eru einmitt thaer sem halda uppi Dublin.

Ella Stina og Petur Brook

Jaeja nu er eg buin ad rusta leikhuslifinu a Irlandi med spurningu minni til Peter Brook. Ef ekki bara vestraenu leikhusi einsog thad leggur sig. Thad var allskonar heilagur kurr og spenningur aduren Peter Brook gekk i salinn. Svo kom hann. Litill dvergur birtist tinandi i gallabuxum med stingandi augu, fyrsta sem eg hugsadi: Steindaudur. Svo tok a sig Peter Brook aruna. Og taladi i 20 minutur, eg skil ekki ensku svo eg veit ekkert hvad hann sagdi nema nokkrar hugljufar sogur af sjalfum ser og berfaettum bornum og gluggagaegjum og fylliroftum a Irlandi a arum adur, og ja eitthvad um value, mjog mikid um value, og leikhusid vaeri ordid cheaping, ef thid skiljid kannski Petur Brook betur en eg, hann taladi i risastoran mikrofon og allir toku andkof og hlogu og eg ad reyna vera prud og stillt og hugsadi: Elisabet, Peter Brook hlytur nu ad geta sagt ther eitthvad. Hann byrjadi lika vel, eg hef verid ad hugsa um hvad eg gaeti sagt her i kvold sem gaeti bring us together. Hljomar thetta ekki einsog i messu, eg let plata mig. Okei. Svo taladi hann um othekkan student arid 1968 sem thottist ekki thurfa hlusta a neina professeroa og var med leidindi og tha for Peter Brook bara a naesta bar ad hlusta a djukboxid, og hugsadi: Eg er djukbox, pressid bara a einhvern takka og tha spila eg thad lag sem thid viljid heyra. Svo hvad vilid thid heyra her i kvold. Svo foru allir ad spyrja hann en eg ad spyrja gud hvort eg aetti ad koma med kenningu mina um audasvidid, semsagt eg betrumbaetti hans kenningu sem er svona, ef einn labbar yfir svidid og annar horfir a, tha er thad leikhus. Min kenning er sona, ef einn labbar yfir svid og annar horfir a og sa sem labbar er eltur af ljoni, tha er thad leikhus. En eg hugsadi, thetta er of audsae modgun, og allir ad horfa a guruinn sinn, svo eg kom med sterkara tromp. Retti upp hendina i lokin, tha var engin kona buin ad spyrja og sagdi:
My name is Elisabet. (Eg sat a fremstabekk, ska a moti Brukk)
Yeees, sagdi Peter Brook og brosti sinu blidasta.
(Thad hafdi enginn kynnt sig, en mamma sagdi madur aetti alltaf ad kynna sig.)
Talking about values, sagdi eg, I wanna say the theatre is missing in the theatre, at least in the Western Part and also the emotion and the feelings are missing, I often get ideas in the theartre but my heart is not touched.
Petur Brook var ordinn frosinn a thessu augnabliki.
Enda er hann guruinn og allt honum ad kenna.
So, I said, if there is possible to relate that to what you said in the beginning that you wanted to say something that could bring us together. Do you then think that Theatre can bring us together and at what level?
Her var eg buin ad skjalfa svoleidis.
Og tha taladi Djukboxid og sagdi: I have so often repeat that theatre bring us together at this very moment.
Eda mer heyrdist hannn segja thad.
Og svo sagdi hann lika ad thad aetti ad vera efst a stefnuskra allra leikhusa ad snerta hjartad.

Eg var nottla mjog stolt af mer en for i kerfi, thetta var nottla lymskuleg aras a Peter Brook, nu myndi mer vera uthyst af Irlandi, hann var lika med bull um ad Beckett vaeri pessimist og minimalisti, einsog thad stendur nu ostodvandi flaumurinn utur Beckett og ekki eru their beinlinis svartsynir Didi og Gogo. Allavega.

Svo kom skolafelagi minn, stelpa: Well done. You made it. Everybody started to listen when you speak, they moved in their seats, you have also such a voice.
So you dont think I ruined the theatre?
No, I think you spoke for so many.

*

So that was Ella Stina and Peter Brook. Ofcourse I love him, because of his theory, I can see the world different and develop my own theory. Love you all. Ella Stina. Brook.

Eldsnemma a Irlandi

Thad var gaman ad vakna i morgun, eldsnemma, morgunsarid med ollum sinum finpussada sarsauka, og fuglarnir ad syngja, laufin ad falla tignarlega til jardar, ummmm, eg a Irlandi, eg er enn ad segja thetta vid mig, svo var eg komin i baeinnn og tha stoppadi eg a brunni tilad sja borgina vakna.

Kristin vinkona min

er ad blogga og er ekki hress eg hafi ekki kommentad svo eg mun baeta ur thvi, var ad koma heim, er i pilsi, thad er myrkur, flugveladynur, madur einhverstadar i hjartanu vona eg frekar en hofdinu, var ad koma af petri brukk, og er mikid ad hugsa um ad borda af thvi eg bordadi ekkert i gaer nema nokkrar braudsneidar. Svo eg keypti irskt bacon einmitt, you should see it.

18 ar a Framnesvegi 56a

I dag eru 18 ar sidan vid fluttum inna Framnesveg 56a og ekkert okkar heima ha ha ha. Thetta er mikid tofrahus med graenni hurd og hafinu. Og ollum thessum arum, jolum, og Garpi og Jokli farandi inn og utur husinu. En eg alltaf inni ad breyta. Thad er godur andi i husinu og allt thad allskonar.

*

Thetta er lika afmaelisdagur afa mins Kristjons sem syndi mer Island og var godur vid mig og vildi ad eg yrdi klok, stor og sterk og sagdi: Geturdu ekki skrifad thegar ther lidur illa.

A poem from a dream

The glacier has melted
the river is growing
and dangerous to cross the bridge

except with poetry.

*

Dalalaeda i Dublin

Thegar eg var ad koma heim i gaerkvoldi var dalalaeda i ollu hverfinu, a gotunum og i gardinum, svo falleg og dularfull.


*

When I was coming home last night there was a special fog everywhere, lying on the ground, moving constantly, full of beauty and mystic, this fog we in Iceland call: The female-cat-valley-fog.

Jokull er markahaestur

Sonur minn Jokull stundar nam og fotbolta i Nordur-Karolinu. Hann spilar a midjunni og hann er markahaestur i lidinu nu um thessar mundir, fimm viti i sex leikjum, ja allt ur vitum, eg er ogedslega stolt af honum, viti eru hrikalega skemmtileg og Jokull er yndislegur. Til hamingju Jokull.

Afram Jokull

Thad er forsidufrett herna i Irlandi ad Roy Keene er ad bidja um Beckham. Eg var ad hugsa um ad benda honum a Jokul, thad vaeri kannski betri kostur.