Þrítugsafmæli Garps og Jökuls 26. apríl 2014 Hamingjuóskir í bíómynd

Það er vor í lofti, sunnanþeyr

Lillý Elísabet raðaði hjartasteinum á gólfið, það verður líka að skreyta gólfið

Bollinn

Einu sinni var stelpa sem var heima hjá sér og hún starði ofan í bollann sinn og sá að hún var kona en ekki stelpa og þá braut hún bollann.

Kúlan

Einu sinni var kúla og einu sinni var kúla og einu sinni var kúla og hún sprakk. Þá var hún sett í rannsókn en niðurstöðurnar týndust. En brotin týndust ekki, fólk var alltaf að stinga sig á þeim, og kúlan sjálf, það sem eftir var af henni.

 

 

töfrarnir mættir í mánaafmæli

Afmæli Mána, það komu þrír strákar einsog í gamla daga og sungu fyrir þig, þetta er þú og ýmislegt og Ronni hjá þér. Til hamingju

Já, þetta var eitt af þessum ævintýrum

Fjársjóðskistill

Ein kona hafði pressað niðrí sér barnið og barnæskuna en þegar pressunni af aflétt kom ýmislegt í ljós einsog þegar fjársjóðskistill er opnaður, einsog það væri enginn að hugsa um hana í þessum heimi, og hún þyrfti að bera áhyggjurnar ein, og spurning hvort hún hefði bein því hún dragnaðist svo áfram og hún vissi ekki hvað hún átti að gefa sér að borða því það var allt eitrað í búðunum með rotvarnarefni og svoleiðis og hvað fleira kom í ljós, jú lítið samband milli lítils barns og náttúru þarsem hún labbaði í skólanum í holtinu og móaum og fjöll og himinn og veður, og Valhúsahæðin fyrir ofan, skófir á steinunum og árstíðir á stígnum en ef hún hugsaði sér að komast burt og komast í þetta samband stóð kirkjan opin þarsem hún þurfti að skammast sín og vinna í sjálfri sér.

Já og áhyggjurnar í kistlinum af öllum og botnlaus hræðslan og heillandi myndirnar af slysum og ólukkum svo hún komst ekki útá pósthús eða í hreinsun, eða í bankann, þetta var allt í kistlinum, og hún vorkenndi sér óskaplega, alveg óskaplega og hugsaði sér ef hún hyrfi alltíeinu eða einhver kæmi og bjargaði henni og þá gerðist það undursamlega, það spratt einhver fram í hennar eigin haus, lævís rödd sem sagði: Viltu drekka kaffi með mér. Og svo héldu samræðurnar áfram þangað til hún var komin í ofbeldissamband og vissi ekki hvernig það hafði gerst.

Búmps.

*

Annað ljóð

Konan sem var alltaf veik var alltaf veik og vissi að við erum öll sjúklingar og blóm og öll veik inn við beinið og stundum var einsog væri eitthvað inní henni sem vildi gera hana veika en hún vissi ekki hvað var inní henni því hún var svo sæt.

*

Kannski batnar mér ef ég fer að skrifa en ég held ég þurfi að komast í frí

Ljóð

Mér er illt í augunum
hjartanu
og píkunni
og langar að hitta hann.

*

Ella Stína bað aldrei um hjálp því hún vildi ekki skammast sín

Afmæli Emblu útum allan heim

Afmæli Emblu útum allan heim - bíó

Trailer úr bíómyndinni Afmæli Emblu útum allan heim, til hamingju Embla

Ég gaf mér rósir, rauðar og appelsínugular....

Kristjón Kormákur er 38 ára í dag og Ingunn er 29 ára í dag

Áföllin

Einu sinni þegar hún fékk eitt áfallið í viðbót titraði hún öll og skalf og var viðkvæm einsog við, og hún hafði alltaf verið að fá áföll og nú var eitt komið enn og hún hugsaði með sér hún kæmist ekki út og þyrfti að fara í fjórtán sálfræðitíma, en svo af því það voru mánaðamót þá mundi hún eftir því að hún fór alltaf í bankann og hún fór í bankann.

Hnefinn

Einn morgun vaknaði Langantína Fúdúdú við það að síminn hringdi. Það var læknir í símann og sagðist heita Ari. En þú hefur sjálfsagt ætlað að heyra í hinum Aranum, sagði hann, ég er barnalæknir. Ég er ekki barn, sagði Langantína Fúdúdú. Ég sé það á kennitölunnni, sagði hann og henni fannst leiðinlegt þetta með kennitöluna.
Ég er barn, sagði hún þá.
Ertu barn, spurði hann.
Ég er barn í hálsinum.
Nú.
Já.
Já já. Athyglisvert.
Þegar ég var lítið barn tróð pabbi minn hnefanum á sér ofaní kok á mér og sagði:Þú ert ekki til. Og ég sagði á móti: ég er til, ég er til.
Ég er að flýta mér soldið, sagði Ari barnalæknir.
Já en ég er barn í hálsinum og í fimm ár er ég búin að vera drekka 5 til 10 lítra af vökva, gosi, og helst ávaxtasöfum, og ég drekk ekki, ég sturta þeim í mig.
Það er nefnilega það.
Já og allt er komið úr fúnksjón, nýrun, endalaus bjúgurinn, ég er að reyna eyðileggja hnefann en eyðilegg sjálfa mig í staðinn.
Það er ekki gott, sagði Ari barnalæknir.
Ég verð að sprengja hnefann.
Sprengja hann?
Já áttu dýnamít?
Nei bara magnyl.
Ég verð að fá dýnamít.
En ef þú sprengir hálsinn springur allt annað.
Ég skil.
Þú verður að fá engil og biðja hann um að draga hnefann úr þér.

En hvað gerir engillinn við hnefann.
Tja, ætli hann segi ekki, vertu ekki svona hræddur við að vera pabbi.

*

Það er eitt í viðbót, sagði Langantína Fúdúdú.
Nú já, sagði Ari barnalæknir.
Vertu ekki svona hræddur við að vera pabbi hennar Langantína Fúdúdú.

*

En svo er eitt í viðbót, spurði Langantína Fúdúdú.
Sem er, spurði Ari barnalæknir á móti.
Hvert fer engillinn með hnefann.
Í himnaríki sjálfsagt.
Það er ekki hægt að hafa hnefa í himnaríki.
Kannski setur hann hann í helvíti.
Þar sem hann brennur upp?
Já er það ekki, svo hefur maður heyrt.
Ég vil frekar, sagði Langantína Fúdúdú stinga hnefanum niður í hól og þar verður skilti þarsem stendur: ÞEssi hnefi var í hálsinum og kokinu á stúlkubarni og konu í 45 ár.

*
Það er hægt að hafa hnefa til sýnis.
Nú.
Nei, það væri bara hlægilegt.
Hnefi er aldrei hlægilegur. Ég vil að minn hnefi verði til sýnis.
Þinn hnefi?
Já, hann var í mér í 45 ár. Þá hlýtur hann að vera minn.
En afhverju viltu losna við hluta af sjálfri þér.
Hann vinnur gegn mér.
Kannski geturðu notað hann til að berjast.
Berjast?

*

Veistu hvað mér detttur í hug.
Hvað.
Kannski nær hnefinn lengra, kannski stoppar hann ekki í kokinu.
Nú?
Já kannski nær hann niðrí rassinn.

*

Það er allavega ekki hægt að sýna hann, það verður að fela hann.
Ég sá í sjónvarpinu, það er listaverk sem heitir Hnefi auðveldisins, það er er á safni í glerboxi.
Hnefi auðvaldsins.
Já minn heitir Hnefi Ellu Stínu.... eða Hnefi Langantínu Fúdúdú.
Þetta er semsagt þinn hnefi, þú ert að ljúga því að pabbi þinn hafi rekið hann á kaf ofaní kok á þér.
Hann getur ekki heitirð: Hnefi pabba.
Nei, það er satt.

*

En veistu hvað ég uppgötvaði, það voru demantar á peningaseðli á þessum Hnefa auðvaldsins. Það voru demantarnir sem komu mer á sporið  því ég skrifaði eða las einu sinni sögu um stelpu sem var með stein, í hálsinum, og á steininum voru gildrudemantar, eitraðir gildrudemantar sem draup úr. Getur verið að hnefinn hafi nei steinninn meina e´g hafi breyst í stein, og ef það var hnefi allan tímann, voru þá demantar á honum, gildrudemantar svo maður vilji hafa hann?

Demantar?

Já.

Á hnefanum?

Og getur verið það sé eitthvað inní hnefanum?

Einsog hvað?

Vegabréf.

*