Hlaðgerðarkot

Fór í Hlaðgerðarkot, helgur staður, sóleyjar og steiktur fiskur, sjúkdómurinn í öllu sínu veldi og vonin vonin vonin....

Herðakistillinn

Ég er komin með herðakistil því hjarta mitt neitar að opnast, það er reyndar ekki spurning um það heldur er hjartað horfið og þá get ég ekki verið ég sjálf hedlur einhver önnur leiðindagella í staðinn fyrir þetta djúsí fyrirbrigði sem ég er ég, svo á ég vera ástfangin af mér og nú nú nú.

Í jarðarför

Ég held hún hafi verið búin að ákveða þetta soldið.

gekk ekki sem skyldi

ég og hann fórum í bíó í gær og það gekk ekki sem skyldi, það var björt júnínótt

rifrildi, norðanátt og sættir

ég reifst við manninn minn, hann sagði ég væri hrædd, og afhverju ég væri reið, ég sagðist vera hrædd hrædd við að hverfa og mást út í sambandinu og detta inní ástsýki, en svo er komin norðanátt og trén sveiflast í vindinum og áðan sýndist mér trilla í vandræðum. maðurinn minn er að bólstra stólana, ég lagði mig, það er sigur, mér finnst ég alltaf þurfa að vera gera eitthvað, og það er að koma nýtt barnabarn.

Mataræði

ÉG var að drekka rauðrófusafa fyrir meltinguna og AB mjólk með hörfræjum og kaffi.

Já, ég byrjaði í sambúð eftir 20 ára hlé og síðan hef ég verið upptekin við að færa hluti til og frá eða býsnast yfir því að hann færi hluti til og frá, það er búið að vera sól í tíu daga svona steikjandi og ég þarf að fara uppá skattstofu og ganga frá virðisaukaskattskýrslu og síðan ætlaði ég að að búa til handrit af Ellu Stínu sögum, ég er auðvitað dauðhrædd við ástsýkina og meðvirknina og afhverju þarf ég alltaf að vera hrædd, þetta hefur verið dásamlegt hús, er ég að geðjast honum með því að vera hrædd.... eða reið. Ég veit ekki hvort ég get alltaf verið að pæla í hlutunum, það gerir mig geðveika enda fór ég inná geðdeild í fimm daga,....með geimveru sem ég fékk lánaða hjá litlu frænku minni og horfði á sjónvarpið og varð sæt af því og er núna að hugsa um að kaupa mér Barbídúkku.

jæja, vita hvort þetta virkar, fatta ég hef ekkert skrifaða síðan ég byrjaði í sambúð þann 2. mars og nú er komin júní....

Snilligáfa í viðhengi; neitakk!

Dásamlegur hugur eða óhuggulegur

Hugur minn hefur veitt mér óteljandi ánægjustundir, hugljómanir, frið, drauma, skringilegheit, ég og heimurinn erum stórkostlegur, hugurinn helsta tækið. En hugurinn hefur líka hrætt mig og ruglað, hugurinn orðið guð, fastur í einni hugsun, blóðugt stríð geysað, í þeim tilfellum er það sjúkdómurinn sem hefur veifar sprotanum.

Þegar ég heimsótti Jökul son minn og Kristínu tengdadóttur mína til Ameríku rak ég mig á það enn og aftur hversu óhugguleg geðveikin er. Hvernig sakleysislegur hugur minn reynir með ranghugmyndum að einangra mig og svelta mig, þangað til geðveikin er tekin við og minn eigin hugur hættur að starfa. Í paranojukasti ímyndaði ég mér að þau óttuðust mig, af því ég væri skrítin. Ég var orðin spennt þegar hér var komið sögu, meðal annars af því að geðveikin setti í gang og færði mér þessar hugmyndir á silfurbakka, Kristín sagði eitthvað við mig, ég man ekki hvað en ég þóttist greina ótta í rödd hennar, um kvöldið fórum við einsog venjulega útá fótboltavöll að viðra hundana og þau að skokka, þetta voru yndislegar stundir, himinninn yfir okkur, og rútína, fastur liður, og þarna spurði Jökull mig hvort ég væri til í að passa fyrir þau á laugardagskvöldið, og ég var alveg viss umað hann væri hræddur við mig, ég væri byrjuð að sýna maníueinkenni og hann áttaði sig á því, eða áttaði sig ekki á því.

En það var ég sem varð hrædd, hrædd um að lokast inni í geðveikinni, því að þetta er hún, hugsanir sem umkringja mig, næst dettur mér eitthvað annað í hug og þannig koll af kolli, að endingu er ég lokuð inní hausnum á mér, enginn kemst að mér og ég kemst ekki út, og svo tekur við það stig að ég vil ekki komast út og finnst allir vera fjandsamlegir.

Hræðilegast í þessu tilviki var að sjúkdómurinn var að reyna útiloka ást sonar míns og tengdadóttur minnar, fjölskyldunnar sem ég þekkti, treysti og elskaði. Og ég kemst ekki af án ástar og tengsla, en sjúkdómurinn reynir að rústa því, - í mínu nafni.

Og ég er endalaust... endalaust... frá morgni til kvölds á varðbergi gagnvart hugsunum mínum, það er ótrúlega þreytandi, en ég er líka farin að geta dansað án þess að hugsa, farið í göngutúr með hundinn án þess að hugsa, og meðtekið alla þessa ást sem ég hef fengið frá Jökli og Kristínu sem sögðu frá upphafi heimsóknar minnar; mamma, þú hugsar of mikið, þú átt ekki að spyrja um leyfi fyrir neinu í húsinu, þú mátt vera einsog þú ert, þá ert það þú... við elskum þig, ... og það er öll þessi ást sem er læknismeðal og kallar fram tár.

Þú ert ekki leiðinleg, þú mátt vera með, þú mátt koma með, þú mátt fá þér, já við skulum hlæja að þér og stríða þér af því við elskum þig, þú hugsar of mikið, klesstan.

Oft ef ég verð þess áskynja að einhver elskar mig verð ég hissa, eina vitið er að sýna þakklæti og sýna ást á móti.

Fæ ég þá aldrei frið, verður þetta alltaf svona, það er fyrst hér í Ameríku að ég hef beðið guð um lækningu á geðhvörfunum, að það sé ekkert sniðugt við þau; snilligáfa í viðhengi, nei takk.

Ástæðan fyrir því að ég áttaði mig á að þessar hugmyndir mínar um ótta þeirra og að ég gæti greint raddir þeirra undir smásjá væri vottur af geðveiki, byrjun á maníu, var sú að í vor þegar ég var að skrifa leikritið mitt vaknaði ég einn morguninn heima hjá mér, heyrði fuglasöng og vissi samstundis að hann var skilaboð frá geimverum.

Og ég er heppin, það eru ekki allir sem gætu afborið allar þessar hugsanir, það eru ekki allir sem geta beðið um lækningu, það eru svo margir miklu veikari en ég einsog hún Neasa vinkona mín á Írlandi. Eða er einhver veikari en annar?

Hún gat gefið mér eitthvað sem enginn annar gat gefið mér, sögu sína og hvernig hún hleypti mér inní líf mitt, hún var annað hvort í maníu eða þunglyndi, og dvaldi langdvölum á spítalanum. Ég söng fyrir hana Sofðu unga ástin mín útí garði og hún kom auga á það sem ég hafði ekki komið auga á, þetta lag var geðveikt, og hún skildi ekki að það væri sungið fyrir lítil börn.

Ég var heppin að hitta hana, ég hitti hana í lestinni, hún hafði strokið af spítalanum, hún sagði mér að hún væri með geðhvörf, tvær manneskjur hittast í lest og svo urðum við vinkonur, hún sendi mér jólastjörnu á netinu, hún sýndi mér hvar bangsinn svaf, hún var stolt af mér og sagði hinum sjúklingunum að ég væri að skrifa bók um geðhvörf og þá myndi okkur öllum batna.

Sjálf skrifaði hún aldrei meira en eina setningu af því hún var lasin og gat ekki skrifað meira, en þessar setningar voru einsog brautarteinar sem eru lagðir svo vonin geti ferðast.

Nýr dagur

LJÓÐ
Nýr dagur
Fuglatíst
Garnagaul
Bílhljóð
Og sólin faldar skýin.

Gærdagurinn,... -

LJÓÐ
Já, nú er nýr dagur
Og ég er búin að á leið á gærdeginum,
Hann kemur þjótandi aftur og aftur
Breiðir úr sér,
Segist vera dagurinn í dag,
Lýgur öllu,
Í staðinn fyrir að hlúnkast
Ofaní gröfina sína,
Gröf gærdagsins.

Við vatnið, maður verður betri maður við vatnið

VIÐ VATNIÐ
Undarlegir þessir Íslendingar, maður hittir þá við vatnið, þeir eru að fara að veiða, og svo hefja þeir upp raust sína og leysa heimspólitíkina á einu augabragði, einsog að kasta út flugu, ánþess að blikka auga, nefna þá alla í einu Gengis Khan, Saddam Hussein, Bandaríkjaforseta, Ívan grimma rússakeisara, þeir vita allt að mannlíf eru einskis virði í Rússlandi, að Rússarnir hafi drepið blökkumenn sem voru um borð með þeim, allt útaf kommúnistabyltingunni á sínum tíma og enn lengra aftur, þeir þekkja ekki lýðræði og þegar ég reyni að benda á að lýðrækisríkin séu að fara með plánetuna til fjandans, og eigi nýlendur um allt, leyndar og ljósar er því auðvitað samsinnt og tekið fram að viðkomandi sé ekki á móti Múslimum, en Zaríalögin séu auðvitað útí hött, og svo að menntun vegi uppá móti grimmd og stríði í heiminum, en þegar ég bendi á að Nasistar hafi verið feikivel menntaðir en samt útbúið þrælskipulagða útrýmingarherferð, - já hvað er þá til ráða, og svo eru það Kínverjar þeir fóru hægar í sakirnar en Rússarnir, og Bandaríkjamenn hefðu ekki ráðist inní Írak nema af því að þar var olíu og þeir eru ægilega gráðugir og svo er hrunið afgreitt og ég leiði talið að Sturlungu og alkóhólisma og minnst er á græðgi og hann segir mér frá vini sínum sem er að fara með allt til fjandans, konan farin frá honum, og hann er hættur að sjá hvað er að. Á lokaorðunum treður maðurinn sér í vöðlurnar og arkar svo sína leið að veiða silunginn eftir að við höfum náð að vera sammála um eitt, að maður verður betri maður við vatnið.

Venjuleg rödd á venjulegu kaffihúsi

Ég hlustaði ekki lengur á kjaftæðið. Hann var einsog röddin í mér sem alltaf er að hræða mig, og segja mér skelfilega hluti, og láta mig ímynda mér þá. Þarna var hún lifandi komin. Holdi klædd. Að drekka úr kakóbolla. Bara svona ósköp venjuleg rödd á venjulegu kaffihúsi. Einsog hún gæti birst hvar sem er og hvenær sem væri, ég væri hvergi óhult fyrir henni, og alltíeinu var nóg komið. Orð mín og rökræður höfðu ekki dugað, eilífar endurtekningar, bænir höfðu ekki dugað. Svo áðuren ég vissi af var ég búin að slá hann utanundir.

Ást

Allt sem gert er af ást, .... -

*

Spakmæli

STÖÐNUN ER KANNSKI EKKI ÞAÐ VERSTA SEM TIL ER.

Áhrifameira...

Ég þarf einhvern tilað passa svo ég hreyfi mig ekki.
Það er langbest að þú passir það sjálf.
Langbest?
Já.
En er hitt ekki áhrifameira?

Ella Stína og hreyfingaleysið

Elísabet. Og hvernig vernd viltu.
Ella Stína. Ekki sjást. Ella Stína ekki sjást.
Elísabet. Viltu þá að ég feli þig einhverstaðar?
Ella Stína. Já.
Elísabet. Hvar ætti ég að fela þig.
Ella Stína. Gefðu mér te.
Elísabet. Te?
Ella Stína. Gefðu mér te, þá sést að ég er að drekka te.
Elísabet. Ég skil. Þú sést í hreyfingu og vilt fela þig í hreyfingaleysinu.

Ella Stína: Ég þarf einhvern tilað passa að ég hreyfi mig ekki.
Elísabet: Nú?
Ella Stína. Annars er ég alltaf að hreyfa mig.
Elísabet. Er ekki fínt að hreyfa sig.
Ella Stína. Ég þarf að hugsa.
Elísabet. Hugsa. Um hvað.
Ella Stína. Um allt.
Elísabet. Allt hvað.
Ella Stína. Um hvað ég ætla að gera.
Elísabet. Og hvað

Ella Stína og illskan

Ella Stína. Ég þarf vernd.
Elísabet. Hvernig vernd.
Ella Stína. Vernd gegn illskunni.
Elísabet. Illskunni.
Ella Stína. Illskan er að ná tökum á mér.
Elísabet. Nú hvernig birtist það.
Ella Stína. Þegar ég birtist.

Ella Stína stóð kyrr svo gleðin kæmist ekki inní hana

Ella Stína: Hefur þú einhverntíma staðið kyrr.
Elísabet: Já en þú?
Ella Stína: Hvar?
Elísabet: Í biðröðum og víðar.
Ella Stína: En hefur þú staðið kyrr í sjö ár.
Elísabet: Sjö ár.
Ella Stína: Já.
Elísabet: Nei. Hefur þú gert það.
Ella Stína: Ég hef staðið kyrr í sjö ár.
Elísabet: Afhverju gerirðu það?
Ella Stína: Ég veit það ekki, ég man það ekki lengur.
Elísabet: Og stendurðu ennþá kyrr.
Ella Stína: Já, ég þori ekki að hreyfa mig.
Elísabet: Afhverju ekki.
Ella Stína: Þá reynir gleðin að reyna að komast inní mig.
Elísabet: Gleðin? Er það ekki fínt?
Ella Stína: Það er ekkert pláss fyrir hana.
Elísabet: Nú, það var leiðinlegt.
Ella Stína: Ég er bólgin af reiði og bráðum svíf ég uppí loftið.
Elísabet: Skildu reiðina eftir og komdu til mín.
Ella Stína: Ert þú tóm?
Elísabet: Tóm?
Ella Stína: Já tóm svo það sé pláss fyrir gleðina.
Elísabet: Hvernig tóm?
Ella Stína: Þetta er svo mikil gleði.
Elísabet: Tóm gleði?

Helga hans Kristjóns 40 ára

Helga er fertug og fær
fögur heillandi mær
tengdadóttir ofaní tær
töfrandi ástkær

Til hamingju með afmælið í gær