My Secret

I must take care of things.

If I am sick I cant take care of things. So the only way for me stop taking care of things is being sick.

If I throw things away I am not taking care of them and not keeping the secret.
Secrets are like that. You should keep them. I have started to tell my secret.


*

To keep a secret it is neccessary to build walls and doors. So nobody can find the secret, only the doors and walls. This last thing I learned from a book called: Women who run with wolves. By Clarissa Éstés.

Sóleyjarvöndurinn

LILJA: Þetta byrjaði með því að hún fékk mynd af honum í pósti.

HERDÍS: Mynd af honum í pósti?

LILJA: Já, hún fékk mynd af honum í pósti. Hún sagðist hafa hent fyrstu myndinni, rétt litið á hana, samt var þetta skýr mynd, svo liðu einhverjir mánuðir, þá fóru þær að berast vikulega, oft margar í einu. Hún henti þeim öllum, þangað til hún hengdi eina þeirra uppá vegg.

HERDÍS: Uppá vegg?

LILJA: Svo sat hún og horfði á myndina.

HERDÍS: Og hvað.

LILJA: Svo hengdi hún allar myndirnar upp. Hún fór ekki útúr húsi. Sat bara og horfði á myndirnar, loks var hún búin að veggfóðra með honum.

HERDÍS: Var þetta einhver sem hún þekkti.

LILJA: Nei, þetta var ókunnugur maður. En eftir því sem hún horfði lengur á hann fannst henni hún kannast eitthvað við hann.

HERDÍS: Vissi hún hver sendi henni myndirnar.

LILJA: Hún hélt kannski að hann hefði gert það.

HERDÍS: Hann hver?

LILJA: Þessi á myndunum.

HERDÍS: Hver var þetta?

LILJA: Hún þekkti hann ekki.

HERDÍS: Fannst henni þetta í lagi.

LILJA: Hún hafði áhuga á honum.

HERDÍS: Áhuga?

LILJA: Er þetta ekki soldið einsog áhugamál.

HERDÍS: Þetta er ekkert áhugamál.

LILJA: Áhugi hennar beindist allur að honum. Hún hafði ekki áhuga á neinu nema honum.

HERDÍS: Kallarðu þetta áhuga?

LILJA: Hvað er hægt að kalla þetta.

HERDÍS: Má ekki segja að þessi áhugi hafi farið úr böndunum.

LILJA: Hún gat ekki haft augun af honum.

HERDÍS: Þú talaðir við hana.

LILJA: Hún gat ekki talað um annað en hann.

HERDÍS: Gastu ekki komið vitinu fyrir hana.

LILJA: Hún sagði mér alla söguna.

HERDÍS: Jæja.

LILJA: Hvort hún ætti að segja honum að hún elskaði hann.

HERDÍS: Elskaði hann!

LILJA: Já.

HERDÍS: Hún þekkti hann ekkert.

LILJA: Henni fannst hún vera farin að þekkja hann.

HERDÍS: Og hvað sagðir þú.

LILJA: Ég spurði hvort hún vildi ekki reyna að sleppa takinu af honum. Hún sagðist margoft hafa reynt það. Áðuren en hún vissi af var hún aftur farin að horfa á myndirnar. Hún hefði hent þeim en það bærust alltaf fleiri myndir.

HERDÍS: Þetta er ekki í lagi.

LILJA: Ég veit það ekki. Ég spurði hvort hún gæti ekki lagt þetta í hendurnar á æðri mætti. Hún sagðist margoft hafa reynt það, stundum oft á dag.

HERDÍS: Ha?

LILJA: Svo sagðist hún hafa prófað þakklætið.

HERDÍS: Hvaða þakklæti.

LILJA: Að vera þakklát fyrir myndirnar. Þakklát fyrir þetta allt.

HERDÍS: Ekki batnar það.

LILJA: Hún fékk ljóð frá barnabarninu sínu, þrettán ára stúlku, sem byrjaði svona: Ég er skotin í strák, ég er því mjög þakklát. Hún sagðist verða að komast út. Það virkaði ekki að sleppa takinu eða biðja æðri mátt, svo hún ákvað að vera bara þakklát.

HERDÍS: Fyrir að sitja inni alla daga og horfa á myndir af ókunngum manni.

LILJA: Hún elskaði hann.

HERDÍS: Jájá.

LILJA: Okei, nema svo varð hún þakklát og þá þorði hún út. Hún opnaði dyrnar og sá sóleyjar við þröskuldinn, hún týndi sóleyjarnar saman í vönd. Og setti þær í vasa á borðið inní húsinu. Þegar hún sá sóleyjarvöndinn áttaði hún sig á því að þetta var einmanaleikinn, að hún væri svona einmana.

HERDÍS: Einmana!?

LILJA: Já, einmana.

HERDÍS: Var hún þá ekki ástfangin.

LILJA: Ég veit það ekki.

HERDÍS: Bara einmana.

LILJA: Það er nú það.

HERDÍS: Hver sendi henni myndirnar.

LILJA: Ég held að hann hafi sent henni myndirnar.

HERDÍS: Afhverju ætti hann að hafa gert það?

LILJA: Hann hefur kannski verið orðinn svona leiður á sjálfum sér.


*

Ella Stína vill fá smá frið

takk, hún er að raða bókum í bókaskápinn sinn, svo ætlar hún að skrifa þær. Það er sól og hún er svona mikill stærðfræðingur. Og blóm.

Barnabörnin

Barnabörnin, ömmutvíburastelpurnar mínar, eru búnar að rústa lífi mínu, það stendur ekki steinn yfir steini, og það á einum degi.

Það getur þó hugsast að líf mitt hafi verið rúst, og þær hafi komið því aftur á réttan kjöl.


Maður veit ekki alltaf hvað snýr upp og niður.

*

En þetta er einsog í þráhyggjunni, í þráhyggjunni er allt á sínum stað og það má ekki hreyfa neitt einsog á Þjóðminjasafninu. Þráhyggjan kemur af því eitthvað er bælt. Trúið þið á bælinguna. Mátt bælingarinnar. Það er sem er bælt leitar út. Já já. En það getur semsagt verið að líf mitt hafi verið ein þráhyggja, - eitthvað hafi verið bælt semsagt - og nú hafi ömmubörnin rústað því, rústað þráhyggjunni, lífi mínu, þarsem allt var á sínum stað.

En það eru komin blóm í öll glös í húsinu, baldursbrár sem þær hafa tínt.

Jóhanna segir þetta

Mér þykir vænt um ömmu mína, hún er rithöfundur og ég fer alltaf í sund með henni og hún kaupir ís fyrir mig. Ég gaf henni gjöf í gær og hún var mjög ánægð með gjöfina, það eru tveir putta-hvolpar. Sem hún getur notað í leikhúsið sitt. Ég elska ömmu mína og þetta er Jóhanna ömmustelpan hennar,

bless, Jóhanna.

Alexía segir þetta

Hæ allir saman,

ég er komin til Íslands, ég kom til Íslands í gær og ég lenti klukkan eitt og ég er hjá ömmu Elísabetu og hún var í sjónvarpinu, það er gaman hér á Íslandi, ég er fara í ferðalag með afa mínum, og sund með Elísabetu og Jóhönnu systur minni, ég er með brúnt hár og blá augu og get gert fullt af íþróttum og ég get labbað í brú, og ég á fullt af peningum.

Bless, Alexía

Jökull bjargaði á línu

Jökull er uppáhaldsfótboltamaðurinn minn, fyrir utan leikni og tækni, þá hefur hann svo mikla fegurð og stíl og eitthvað persónulegt.

Jökull er númer tíu hjá Víkingi. Víkingur vann í gær, loksins. Jökull bjargaði á línu.


*

Jökull er galdramaður á vellinum. Draumgaldramaður. Draumgaldur er sérstakt fyrirbrigði og ég veit ekki neinn sem hefur vald á því nema hann.


*

Jökull Elísabetarson nr. 10

One of my many theories

If I am stuck, I am safe.



*

14 ár og níu mánuðir

Mér skilst bloggið mitt sé svo fullkomið að það sé ekki hægt að kommenta. Ég ætti kannski að kommenta sjálf. Ha ha ha. Annars var ég í þunglyndi í dag, svo lét ég einsog vitleysingur og mæli með því að láta einsog vitleysingur, svo fór ég í sund og læknaðist af þunglyndinu.

*

Á edrúafmæli í dag: 14 ár og níu mánuðir.



*

Whats his name again

Það er alltaf gott í sjóinn í hausnum á mér nema þegar ég hugsa um karlmenn whats his name again þá gerir brjálað veður, þrumur og eldingar, mannskaðaveður, whats his name again, ég veit ekki útaf hverju þetta er, sennilega eitthvað úr fyrri lífum, whats his name again.

Bókasafn Elísabetar

Ég labbaði í huganum útí Flatey og staðnæmdist mér til mikillar undrunar hjá bókasafninu og svo heyrði í fuglum. Ég nenni ekki lengur neinu veseni. En ég bjóst við að finna nýju bókina mína á bókasafninu í Flatey, stendur yst í götunni, pínulítið hús, örugglega eitt minnsta bókasafn á landinu, en ég fann hana ekki og það var alltílagi. Ég settist fyrir utan og hlustaði á fuglana og horfði á sjóinn. Ég les aldrei bækur en ég elska bækur og bókasöfn. Ég hef komið í bókasafn í Ungverjaland sem var einsog klaustur, heilagur staður, bækur eru erótískar í eðli sínu, leyndardómsfullar, lokaðar, það verður að opna þær, fletta blaðsíðunum, nota fingurgómana viðkvæmustu staði líkamans, lesa orðin sem snerta við einhverju í sál manns.

*

Ég ætla prófa fara aðra ferð og vita hvort ég finn bókina sem ég er að skrifa.

Eitthvað nýtt er að byrja.

Húmar að kveldi, dásamlegt.

Ég ætla bara segja hvað ég sé dásamleg áðuren ég fer að sofa, ég er svo dásamleg, og lífið er svo dásamlegt að það þarf ekki nema rétt að kíkja og þá sér maður það, og stundum þarf ekkert að kíkja, stundum blasir það við, og ég er að skrifa sögu sem kemur útí haust og var að vinna eftir ströngu plani sem fór allt fjandans til í dag. Þá hjálpaði það mér að ég bakaði köku í gær, kakan varð að vera tvo tíma í ofninum. Sagan mín er búin að vera allan daginn í ofninum, svona svipað og þegar ég bakaði rúgbrauð allan daginn 17 ára gömul norður á Ströndum á olíueldavélinni, þrumari, sagan mín verður semsagt þrumari. Já svona er lífið dásamlegt og líka fótbolti.

Jökull og Kristín komu í heimsókn í dag og bara þegar ég hugsaði um það varð lífið enn dásamlegra. Hugsa sér, þau sátu hér við eldhúsborðið. Eldhúsborðið er dásamlegt, það á sér langa sögu og ég elska sögur, það háir mér stundum, einsog með sófann minn sem á sér sögu, Einar Ben. lá í honum og sófinn er þannig að það þarf að klæða hann gulláklæði. Afi og amma áttu eldhúsborðið. Þegar maður segir sögu þarf maður bara að gera deigið, setja það í lítinn pott, setja litla pottinn í enn stærri pott og passa svo að það sé nóg vatn. Og ekki gleyma að kynda vélina á svipuðum hita allan daginn. Svo er bara alltíeinu komin bók. Dásamlegt.

Svo hugsar maður bara um hvað lífið sé dásamlegt og allt.


*

Annars er stefnan að vera með stand-up-comidian um mín karlamál. Ég veit um einn sem ætlar að kaupa sig inn. Dásamlegt.

Dans í lokuðu herbergi

Fyrsta ljóðabókin mín hét Dans í lokuðu herbergi. Kom út 1989. Ég sé það soldið í öðru ljósi þegar allt þetta "dans í lokuðu rými" stendur yfir. Rými er reyndar orð sem þoli ekki. En hvað fór eiginlega fram í:

DANS Í LOKUÐU HERBERGI

Dyrnar á milli innri og ytri heims

Ekki gleyma hvar innri heimurinn sést. Í ytri heiminum. Your secret life and everything, það sést, þráhyggjurnar, hræðslurnar, þögnin, ruglið, þetta dásamlega, þetta litla og undursamlega, þetta brothætta, já allt sést það í ytri heiminum.

Svo hvernig væri að skrásetja núna, ekki heimsbyggðina en heimili sitt.

*

Þú átt ekki lengur neitt innra líf. Það sést allt. Eina sem þú getur gert er að fela þitt ytra líf.


*

Sweet baby. Dont forget the doors.

Undursamlegt miðnæturboð

Ég var með miðnæturboð í kvöld. Það er farið að dimma, skrítið og ég án þess að gista ofaní eldgíg eina sumarnótt. Ég elska björtu næturnar svo mikið að ég gæti sprungið inní nóttina.

En ég bakaði yndislegan heimilisfrið, eina kakan sem ég kann að baka. Með döðlum og súkkulaði.

Og gerði ævintýralegt ávaxtasalat, fulla skál, stóru rósóttu skálina, Bláber, jarðarber, nektarínur...

Og flatkökur með spægipylsu, hangikjöti og graflaxi.

Te í töfrakatlinum,...

foreldrar hennar Ingunnar komu hér, mamma, Garpur, Ingunn, Jökull og Bassi. Það vantaði bara Kristínu. En Jökull lagði blessun sína yfir heimilisfriðinn. Ég hef orðið svo fræg að baka Heimilisfrið í Norður-Karólínu eftir sérstakri ósk, svo frá Ísafirði 1978 -

Yndislegt fólk og gaman að bjóða fólki heim, ég ætti kannski að gera meira af því. Ég er líka svo yndisleg, ekki gleyma því. Og mér þykir svo vænt um fólkið mitt. Ég sá meiraðsegja Garp spila fótboltaleik í kvöld.

Það eru einhverjir að tala saman úti...lífið er dásamlegt.

*

Góða ferð Kristjón

Það er svo erfitt þegar Kristjón fer, nú var hann að fara til Spánar þarsem hann býr, ég vil hafa hann hjá mér, ekki hjá mér, af því hann er sonur minn og 32 ára en einhverstaðar þar sem ég veit af honum og get knúsað hann og heyrt röddina í honum og það er svo gaman að tala við hann og ég var heillengi að tala við dætur hans, barnabörnin í símanum í kvöld og þetta er svo yndsilegt fólk og ég elska þau svo mikið að ég fæ kökk í hálsinn og fer að skæla. Góða ferð Kristjón, ég elska þig.

Og alltaf þegar ég hitti hann verð ég mamma hans Kristjóns og það er alveg sérstakt einsog það er sérstakt að vera mamma hans Garps og mamma hans Jökuls, ég á svo mikinn fjársjóð í lífinu að ég er að hugsa um að fara sofa.

Og ef einhver heldur að ég viti ekki að þetta fólk sé orðið stórt er það ekki svoleiðis en það leitar alltaf meira og meira á mig að skrifa bók um hvernig er að vera mamma, the terrible mother, the sick mother, the elisabet mother, eða einsog Garpur sagði við mig einu sinni:

Mamma, takk fyrir að gera líf mitt að ævintýri.


*

Nú er ég alveg hágrátandi. Það er líka útaf því að Kristjón fór alltaf í burtu, hann fór til Bolungarvíkur og nú fer hann til Spánar og ég er einsog gamla kellingin í leikritinu hans pabba: Ég þoli ekki þegar fólk fer. Flight þetta og hitt. En svo þoli ég það alveg, þetta er lífið og ég þekki það, svo koma bara þessi móment, mmóment sem virka einsog hyldýpi í tímanum eða sem hnýta allt saman.

Innri heimurinn - The inner world

Vitið þið hvar innri heimurinn sést?

*

Mikið rétt, í ytri heiminum...


*



Do you know where you can find the inner world? In the outer world.

*

Þáttaka í eigin lífi

Vilt þú taka þátt í eigin lífi?

Er hausinn á þér fullur af fólki sem þú veist ekki hvernig komst inn. Ert þú fjarverandi í eigin lífi af því þú ert í hausnum á einhverjum öðrum?

Elísabet kom í heimsókn

Ef þið viljið sjá brot af Heimsveldi Ellu Stínu ættuð þið að kíkja á eina skemmtilegustu bloggsíðu landsins hjá Betu Ronalds www.betaer.blog.is

Hún kom í heimsókn til mín í gær og fór um einsog stormsveipur enda var hún nýkomin frá ömmu sinni sem ræktar valmúa í stórum stíl og postulínsskó.

Það sýning á heimili mínu á bloggsíðu hennar. Og um Fatímusjóðinn hennar mömmu. Viti einhver ekki hver örlögin eru, þá eru þau mamma.

www.betaer.blog.is