Smellið á viðeigandi frétt

Jökull Elísabetarson, uppáhaldsleikmaðurinn minn í fótbolta, leikur með Greensboro DYNAMO í sumar, ég held maður verði að skella sér á völlinn.

http://www.fotbolti.net/

Rennið músarfjandanum niður þangað til kemur: Jökull Elísabetarson spilar í Bandaríkjunum í sumar. Flottastur.

Alexía, Jóhanna og Mánadís

Ömmustelpurnar þrjár, tvíburarnir Jóhanna og Alexía tíu ára og systir þeirra Mánadís sjö ára, Kristjónsdætur, komu hér askvaðandi í heimsókn með Guðjóni afa í sveit, svo fagrar og miklir fjörkálfar og alltaf að búa eitthvað til, í þessari stuttu heimsókn teiknuðu þær engla og púka, friðarhjörtu, sömdu ljóð um horfna hunda og fallandi snjókorn, spiluðu frumsamin lög á píanóið, fóru í körfubolta, stungu af, pískruðu inní herbergi, fengu sér páskaegg sem þær gáfu svo ömmu sinni, léku leikhús, földu sig undir borði, skoðuðu bækur, fóru útá róló og raddir þeirra fylltu húsið og hreyfingar, bros og fegurð.

Hrafnaspark

Kíkið á þetta... krassandi, innblásin, andagift, erótískar...

http://www.hrafnaspark.blog.is/

Verðlaunaafhending Krumma.

Merkilegir hlutir á safninu

Hrafninn í cellófaninu
Gluggatjöldin hennar ömmu
Eldhúsinnréttingin
Kirkjuglugginn
Gullfoss
Lampinn frá Spáni
Fjalirnar úr sviðinu í Iðnó þegar það var rifið
Flísar úr Fjalakettinum
18 ára blómið
Suður-Ameríku tréð
Sófi Einars Ben
Borðið af Suðurgötu
Veggurinn sem er fullur af tárum
Silkisængurverið sem tók ár að hugsa upp
Sleikibrjóstsykrarnir á herðatrénu
Verandir í Norður-Karólínu
Málverkið sem lenti í maníunni
Píanóið
Eldhúsborðið af Reynimel
Brúðarslör frá Jemen
Bókaskápurinn af Lindarbraut
Kínverska skálin sem brotnaði í fugl
Veggteppið sem flæktist um allt
Stóllinn sem hefur alltaf staðið tilað henda
Boltinn í ganginum
Galdrabókarkjóllinn
Nóbelskjóllinn
Útidyrahurðin sem alltaf var sagt mamma í þegar hún var opnuð

Og saga þessara hluta....

Safnið

Hjartasteinasafnið
Verðlaunasafnið, fjöður, steinn, bikar, dúkka, egg
Geisladiskasafnið ,
Bókasafnið
Albúmasafnið
Dagbókarsafnið
Litlu skrítnu hlutirnir safnið
Fjölskyldumyndirnar
Skrautboxasafnið
Bækurnar mínar safnið
Laufblaðasafnið frá Írlandi
Vinnubókasafnið
Grímubúningasafnið (handa barnabörnunum)
Snúrusafnið
Jakkafatasafnið
Sápusafnið
Skósafnið
Töskusafnið
Gyðjusafnið
Kjólarnir hennar ömmu sem á eftir að breyta

Sjá síðar: Merkilegir hlutir á safninu

Spurningin er: Bý ég á safni?

Skáld sjómanna og geðsjúklinga

Martin götuskeggi sem er ljóðskáld og færeyingur svo ég hengi nú einhverja merkimiða á hann sagði mér að ég væri skáld sjómanna og geðsjúklinga. Ég varð nottla svo montin að ég hef ekki náð mér síðan, auðmjúk og þakklát meina ég!!! En það er ekki hægt að feika sig inní þeirra hjörtu, sagði Þór sonur hans sem er vinur minn. Það var einmitt það sem ég meinti, stundum geta aðrir hugsað betur en ég og orðað það þótt ég ég skáldið. Enda er það mitt verk að stela því og setja það niðurá blað og setja svo nafnið mitt undir.

Embla Karen að Gullfossi

Embla Karen gerði sér lítið fyrir og heimsótti Gullfoss þegar hún varð mánaðargömul. Gullfoss er búinn að vera í rosa stuði síðan og setti meiraðsegja upp demantshring.

Guð og kynlífið

Takk fyrir fjöðrina, ég fékk fjöður í verðlaun fyrir bestu kynlífslýsinguna í bókmenntum síðasta árs frá bókmenntaklúbbnum Krumma, ég er alltaf með fjöðrina núna þegar ég er að skrifa, eða bara fíla mig vel, stundum flýg ég á henni útum gluggann. Í ljósi þessara verðlauna og að hingað streyma sífellt konur og stúlkur í leit að Vængjahurð eða Lásasmið hef ég sett mér markmið, á næsta ári ætla ég að fá "guðsneistann" fyrir að skrifa um guð.

Morgunþunglyndi

Ég vakna yfirleitt í þunglyndi á morgnana en á kvöldin er ég að hugsa svo stórkostlegar hugsanir einsog í gærkvöldi hugsaði ég: Oh, hvað ég hlakka tilað vakna í fyrramálið. Svo vakna ég og finnst ég svo gömul, hrukkótt, lífið búið, mér takist aldrei að klára það sem ég hef byrjað á, og ég sé örugglega um það bil að deyja, geti aldrei borgað skuldirnar mínar, flutt útúr bænum, farið í ferðalag, og svo sé ég að verða fimmtug og það komi ekki örugglega ekki nóg af frægu fólki í afmælið mitt, og það komi sjálfsagt enginn. Þetta er samt aðeins að skána. Nema að það maður með loftpressu í kjallaranum á næsta húsi. Og ég er að pæla í hvernig eigi að losna úr píslarvættinu, og ég man eftir því þegar ég varð þrítug þá fannst mér ég líka svo ægilega gömul að lífið væri búið. Ég var einmitt að hugsa um þetta um daginn: Elísabet, pældu í ef þú verður níræð (mér finnst ég nefnilega bara eiga tíu ár eftir ólifuð) já ef þú verður níræð og þá sérðu eftir að hafa notað tímann í þetta. Svo knús Elísabet.

*

Og gettu hvað, EMBLA KAREN Á MÁNAÐARAFMÆLI Í DAG... :)

Eitthvað sætt

Lífið er stundum skrítið, ég er búin að vera svo intróvert í dag að ég dansaði þegar ég fór útá videleigu og hitti videóstjórann sem fannst að ein persónan mín ætti að taka lyftuna.

Vinkona mín

Vinkona mín sagði: Þetta er glatað, ég get ekki hugsað um annað en hann og hann veit ekki einu sinni af því. Og ég bara fjarlægist guð.

*

Ástin búin eða sagan?

Jæja, nú er ég hætt að elska hann, ég fattaði einn daginn að ég var alltaf að gefa honum ánþess að fá nokkuð í staðinn. Ég bara fattaði það alltíeinu og svo sagði ég Gumma vini mínum frá þessu í dag þegar hann kíkti í kaffi.
Svo verður maður bara vondur útí sjálfan sig, sagði hann.
Vondur útí sjálfan sig?
Já fyrir að gefa og gefa.
Pældu í því.
Glatað.
En nú er þetta búið, ég fattaði þetta alltíeinu.
Já, ég gat ekkert sagt, sagði hann.
Ha?
Ég vissi allan tímann að þetta var bara rugl en ef ég hefði sagt það þá hefðirðu ekki orðið rosalega hress.
Vissir þú þetta allan tímann.
Ég reyndi nottla að segja eitthvað.

*

Og hér kemur dæmisaga um þegar Gummi reyndi að segja eitthvað.
Elísabet, ég fatta þetta ekki.
Nú?
Nei, það er einhvernveginn engin saga.

*

*

Resistance can be alienating and submission can be liberating. Such is the paradox of the dominated..." (Bourdieu 1987)

*

Blíðan

Maður verður að vera svo blíður og nærgætinn við hana Emblu Karen. Það minnir mann á að maður verður að vera blíður og nærgætinn við lífið.

Ella Introvert

Hafið þið heyrt um Ellu Intróvert, nei það er ekki von, hún er nefnilega intróvert og finnst best að vera heima hjá sér að máta skóna, gramsa í hattaöskjunni og leita að felgulyklinum og raða púðunum og fá sér vatn og hlusta á sírenuvælið í sjúkrabílunum og vona að ekkert slæmt hafi komið fyrir og allir bjargist og kíkja svo á sjóinn útum þakgluggann, raða fötunum, strjúka yfir borðið, fá sér páskaegg, sjá hvað er gott veður, já svona er Ella Intróvert yndisleg manneskja sem hefur svo mikið að gera inni hjá sér og ef einhver hringir verður hún steinhissa því hún hafði ekki hringt í neinn.

Eina sem Ellu Intróvert vantar er ást og viðurkenning því henni finnst alltaf hún eigi að fara út, fara í sund, hringja í einhvern, kíkja í heimsókn, og ekki vera intróvert þegar hún er intróvert. Svo hér með fær Ella Intróvert viðurkenningarskjal og fullt af verðlaunum fyrir að vera Ella Intróvert. Kannski brýtur hún niður vegg í dag.

Gott ráð

Gott ráð tilað fara á fætur er að taka atriði.

Lífið er göldrótt

Ég var á leið gangandi í fermingarveislu í kaldri sólinni þegar ég mætti Ingunni og Garpi keyrandi í bíl á leið í veisluna, Embla sat afturí, ég þurfti að koma við í blómabúð svo ég þáði ekki far með þeim en hafði ekki gengið nema nokkur skref þegar ég mætti Jökli og Krisínu keyrandi á bíl á leið í veisluna. En sniðugt, sagði ég, var að mæta Garpi og Ingunni. Já, sagði Jökull, Kristjón er á leiðinni á eftir okkur. En hann býr á Spáni. Svo fór ég í blómabúðina og þegar ég var á leið í veisluna snarstansaði bíll fyrir framan mig, maður stakk höfðinu út og sagði: Ég var að tala við Kristjón, hann bað kærlega að heilsa þér.

*

Það skal taka fram að þetta var Guttesen, dýrlingur í mannsmynd og ljóðskáld. En svona er lífið stundum göldrótt. Þegar maður er göldróttur. Take it away!!!!

Embla Karen í heimsókn!!!!!!!!!!!!!!

Embla Karen heiðraði ömmu sína með nærveru sinni, spændi í sig heilt læri og tveggja lítra pepsi, djók djók, en ég ákvað að halda matarboð af því að Jökull og Kristín væru á landinu en þá stal Embla Karen senunni... steinsofandi!!!! Geri aðrir betur!!!!! Fyllti húsið ljósi, lífi og angan, og auðvitað aðrir gestir líka einsog foreldrar hennar Garpur og Ingunn og frændinn Jökull en Kristín komst ekki vegna fermingarundirbúnings í fjölskyldunni. En ég lá svo bara í sófanum og horfði á gettu betur og tvær bíómyndir og þá var ég búin að leysa gátuna í eigin höfði. Lífið er dásamlegt og það er svo skrítið þegar kemur svona lítil anganóra í heiminn þá vill maður bara að allir séu góðir og allt sé gott. Og allt er auðvitað gott. Og það er svo gott. Og ég verð svo viðkvæm fyrir því eitthvað. Æ, maður getur ekkert sagt, maður reynir bara að segja eitthvað. Jökull er búinn að segja að hann myndi gefa mér tíu fyrir að þegja í lokaverkefninu mínu!!!!!!!!!!!! Hann nefnilega skilur þögnina.

Blómið er að koma!!!!!!!

blómið er koma aftur, blómið sem kom í sumar og stóð í blóma þegar ég fór til írlands, það er að koma aftur, aftur, aftur, búin að sjá tvo knúppa, þetta er blómið með merkilegu söguna, það rétt lafði á einni grein í 18 ár og nú er það búið að leggja undir sig eldhúsið, það blómstrar HVÍTUM BLÓMUM, BLÓMVÖNDUM OG ILMAR!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Stelpan og sólargeislinn

Einu sinni var stelpa sem bjó í húsi sem hét Ótti. Ótti hafði verið reistur fyrir langa löngu og átti gamla og merkilega sögu, ártalið stóð utaná húsinu einsog á gömlum og merkilegum húsum. Og þarna bjó stelpan ár eftir ár og vildi ekki flytja úr húsinu, svo fór eitthvað að gerast, sumir halda að það hafi verið sprunga í húsinu þarsem sólargeisli náði að brjótast inní húsið, og það gerði hann dag eftir dag, svo var einn sólargeisli sem gerði útslagið og þá varð stelpan svo leið á sólargeislunum, alltaf þessi sólargeisli, hugsaði hún, þetta er örugglega sami sólargeislinn og svo reyndi hún að finna sprunguna og múra uppí hana en ekkert gekk, þetta var þannig sprunga, svo einn daginn hrundi húsið, og þá skein sólin öll á stelpuna og þá bara breyttist allt.

*

Það er til annar endir á þessari sögu og hún er sú að þegar stelpan fékk leið á sólargeislanum þá fékk hún leið á öllu öðru og hún fékk meðalannars leið á að vera hrædd og full af ótta, og þá vildi hún vera öðruvísi og þá varð hún öðruvísi. Hún hnussaði svoleiðis að hnussaði bara og það kom frá líkamanum en ekki málstöðvunum. Lífið er dásamlegt. Það er ekki hættulegt að skrifa það. Lífið er dásamlegt.

*

There is a crack where the light gets in. (Leonard Cohen)