Nóttin í nótt

Var farin að taka á taugarnar, öldurnar sleiktu húsið og ísbirnir æddu innum glugga og dyr, fékk aukþess martröð, fór á fætur, las meira í Kurt Vonnegut, - óuppgötvaður höfundur!!! Arfasnjall. Fékk mér te og vatn og talaði við kettina. Dreymdi Björn Jörund svo það er örugglega allt fyrir góðu. Hákarlaskipstjóri og poppstjarna, kúrði mig undir sæng, og enn meiri sæng, horfði útum gluggana, hugsaði mér að þetta væri vestanátt og engir ísbirnir kæmu í vestanátt en þetta reyndist þá vera norðanátt, standa beint af hafi...

Jarðskjálftinn

Einu sinni var kona sem lokaði sig inni í svarta húsinu og fór aldrei út, þá kom jarðskjálfti og sprunga í húsið og ljósglæta innum sprunguna.

Átta lóur og þoka niðrí hlíðar

Vaknaði klukkan sjö, þá var alhvít jörð og spor eftir ísbjörn frá glugganum mínum og að þvottasnúrunni en þar hafði hann hengt feldinn sinn til þerris eftir að hafa kíkt á mig sofandi og vöknað um augu, Ísbjarnardrottningin sjálf... þegar ég vaknaði klukkan ellefu hafði snjóinn tekið upp en þoka niður í miðjar hlíðar og átta bústnar lóur með jafnstórt bil á milli sín á túninu, spáin er víst slæm en fullt tungl á leiðinni.

Þegar ég var yngri

Ég var fjórtán þegar kom hingað fyrst, þá tilað heimsækja Illuga bróður minn sem var hér í sveit af því við Illugi vorum svo góð systkini, svo fór það allt fjandans til þegar ég byrjaði með Inga og þeir slógust á Suðurgötunni, en það hefur nú lagast auðvitað enda þrjátíu ár síðan, og margt runnið til sjávar síðan og komið aftur til baka, en ég varð skotin í Benedikt sem var kallaður Beni, í hans augum var ég algjör kettlingur, en hann var svo kátur, með leiftrandi brún augu og gullið sítt hár, ég hef tekið eftir því að ég verð oft skotin í mönnum ef þeir eru kátir eða léttlyndir, það er ekki bara þetta frozen good-look sem höfðar til mín, nei, kætin, léttlyndið sem leysir allt upp.

Svo kom ég aftur fimmtán ára gömul, það er soldið merkilegt að mér finnst ég aldrei hafa verið fimmtán, oft fjórtán og stanslaust sextán, samt var ég fimmtán ára þegar ég missti meydóminn í rúmi frá nítjándu öld.

En hvernig var ég þegar ég kom hingað fyrst, einhvernveginn léttari, einhvernveginn þyngri, vonglöð, áhyggjufull, allt í senn, rómantísk, innhverf, úthverf, gáfuð, einmana, sorgmædd og glöð, ég held ég hafi búist við því að lífið myndi sjá um mig. Og lífið hefur séð um mig en stundum hef ég séð um lífið.

Lífið góða lífið. Elskaðu lífið.

Rithöfundaafmæli í Trékyllisvík

Guð hefur sent mig á hjara veraldar tilað fagna tuttugu ára rithöfundaafmæli mínu, en 5.maí fyrir tuttugu árum kom út fyrsta bókin mín DANS Í LOKUÐU HERBERGI en nú ég að skrifa aðra bók í tilefni afmælisins og hún heitir Trans í lokuðu herbergi. Trans já. Það er enginn friður hér í Trékyllisvík, ísbirnir ganga á land, tildæmis þrír í nótt og kröfsuðu í gluggann en Óskar, Bernhard og Kúrt gáfu þeim túnfiskinn sinn svo þeir ætu mig ekki enda fannst þeim of mikið Trópícana bragð af mér, svo er hérna stanslaus fuglasöngur sem þagnar ekki, ekki nema þegar byrjaði að snjóa, þá varð smá þögn en jafnskjótt og fuglarnir höfðu þurrkað fjaðrir sínar byrjaði söngurinn aftur, svo er hér líka stanslaus þoka, ég hef ekki séð í fjöllin ennþá, hún er nú í miðjum hlíðum, svo er enginn friður fyrir bókum, ég er búin að lesa eina bók á dag og svo nokkrar meðfram, þess fyrir utan er ég búin að bjarga tveimur járnsmiðum úr baðinu og heimsækja kirkjugarðinn, forfeðurna og Félagsheimilið þarsem ég kyssti strák undir vegg fyrir 34 árum. 34árum!!!!! Hann var mjög sætur, það var sætasti strákurinn. Hann var þar ekki lengur, ég fann hann í kirkjugarðinum. En harmóníkkan hljómaði ennþá... og mitt sextán ára hjarta.

Leikritið mitt Eldhestur á ís kom auðvitað út á undan ljóðabókinni, það var árið 1987 að ég missti málið og leikritið ruddist fram. Ég var einmitt að fá höfnun frá útgefanda í dag, en undanfarna mánuði hef ég verið að skrifa sögu um geðhvörf. Geðhvörf já. Og aukheldur alkóhólisma, ástsýki og meðvirkni. Bara svona um venjulega stelpu sem af einhverjum ástæðum flúði norðurá Strandir. Partur af mér býr hér, ég þyrfti eiginlega að finna hann, ég finn hann sjálfsagt á rekanum en ég ætla að ganga rekann á eftir og athuga hvort skáldskapargyðjan er með skilaboð til mín á rekanum.

Ég framdi afrek á tölvunni áðan og fann netið uppá eigið umdæmi, svo mikið hef ég lært að Garpi og Jökli, en annars hefur Kristjón komið í hugann hér, ég var nottla alltaf að þvælast með hann hér, en ég var bláeyg og saklaus, og vongóð um framtíðina og ætlaði að gera eitthvað stórt, og þessvegna passar þessi höfnun rosalega vel. En sjálf er ég að skrifa þessa sögu Trans í lokuðu herbergi, og ætla svo að hafa útgáfukvöld með dansi og transi.

Ég flaug hingað í flugvél með kótelettur í poka og sat í 20 mínútna hugleiðslu í vélinni, tilbúin tilað deyja ef guð vildi það endilega en opnaði augun þegar Strandafjöllin blöstu við og þessir tveir sætu flugmenn hlógu að mér og sögðust aldrei vera hræddir við að deyja.

En nú er það semsagt rekinn. Og svo ætla ég að skrifa í þessari sögu, og kúra hjá köttunum, Óskari, Bernharð og Kúrt sem ég er hingað komin tilað passa, ég er kattapassari, háæruverðugur gæslumaður katta, nema að þeir séu að passa mig, málið er nefnilega að Vííí er á leiðinni í heiminn, tilvoanandi dóttir Hrafns og Elínar, og þessvegna er það hún sem hefur sent mig hingað.

En til hamingju með daginn Elísabet.

Úr sálarlífi mínu

Ég er bara alsæl og hamingjusöm, allt að smella saman, svo er ég að skrifa dásamlega sögu og ef einhver hefur tekið eftir einhverju sérstöku uppá síðkastið þá er það rétt. Ég er hætta að tala um og hugsa um og tönglast á og hugsa ekki um annað en um og hætta að þrástagast á. Einmitt, rétt, alveg rétt. Hinsvegar skulda ég skatta, fjögurhundruðþúsund, og á að borga þá í maí svo ég verð að fara kyrja, ekki seinna vænna, það er farið að birta, svo er Kristín að koma heim með hundana Zizou og Keano, það verður yndislegt. Áðan kom fullt af fólki í mat til mín og ég eldaði tvö læri, og þau voru bæði jafngóð og brúnuðu kartöflurnar sem mamma brúnaði. Ingunn og Garpur og Embla voru hér, Jökull var hér, Hrafn og Elín og inní henni Víííí. Svo þetta var mikill mannskapur og glatt á hjalla. Mig langar í göngutúr, ég er að fara til Trékyllisvíkur að passa þrjá ketti, það er soldið heilagt af því þar er mikið af æðarfugli sem minnir mig á að ég á eftir að skila blikanum, dúkkunni og blómasúlunni.

Ég elska lífið. Elskaðu lífið.

Þögnin mikla

http://mbl.is/mm/gagnasafn/grein.html?grein_id=702414

Ef þið klikkið á þennan línk þá kemur opið bréf til háskólarektors útaf Kárahnjúkavirkjun, en það voru ekki bara pólitíkusar og bissnissmenn sem þögðu heldur fræðasamfélagið.

Skórnir í Malahide

Ég gleymdi skónum mínum, ég keypti þessa skó í Malahide og gleymdi þeim hér, ég veit ekki hvað ég var að gera hér, ég man það ekki en ég gleymdi þeim hér, hvort ég kom inní búð sem seldi arinstæði og gleymdi pokanum mínum hér, en ég sé núna að þetta er engin búð, þetta er gamalt hús og hér býr Töfrakona. Hún sendi mig í ferðalag og ég var mjög treg, því ég skildi ekki að það var einsog hún hefði átt von á mér, og svo fór hún sjálf að tala um skó sem hún hefði keypt í Malahide, en hún talaði svo hratt eða þá hvarf svo ég gat aldrei spurt hana. Ókei, byrjum aftur.

Ég gleymdi skónum mínum hér.

Skónum þínum.

Já, ég ætlaði bara að svipast um eftir skónum mínum.

Eru það þessir skór.

Já.

Ég keypti sjálf þessa skó.

Þú?

Já, þetta eru skórnir mínir.

En hvernig stendur á því.

*

Ég kom bara að leita að skónum mínum.

Eru það þessir?

Nei.

En þessir?

Nei.

Þessir, þessir, þessir, þessir.

Nei, nei, nei.

Hvernig voru þessir skór?

Einsog þú ert í.

Ég keypti þessa skó í Malahide.

Malahide?

Já.

Ég keypti þá líka í Malahide.

Og nú verður hulunni svipt af töfrakonunni. Hún er Ella. Ella bjó hana til. Til að gera sér grein fyrir því að líf hennar snerist ekki bara um leitina að skónum, eða að ýmislegt gat gerst ef maður týndi skóm bla blA

Lifi Elísabet

Ég reif bita úr veggnum í gær eða það er að segja ég hjó það með hamri, dúnk, dúnk, dúnk, ég fann að ég saknaði beggja herbergjanna, vinnuherbergis og eldhús en nú myndi koma nýtt, samt fannst mér einsog fortíðin myndi koma því þetta var svona einusinni, en það er frekar rólegt

fuglasöngur og umferðarhávaði, ég fór í sund í gær og uppgötvaði freknur á handarbakinu sem kunningi minn í heita pottinum sagði að væru LIVER-SPOTS. Þeir komu kannski útaf gamma-geislunum sem bárust til jarðar í vikunni, ég ætla vera með læri á sunnudaginn, og dúk á borðinu, ég var að horfa á MUNDU TÖFRANA ... MUNDU TÖFRANA... leikritið mitt,

ég held ég hafi fengið sjokk í vor þegar ég fékk einkunina fyrir það, 6 í einkunn, og hætt að framleiða prótín, ég sé nefnilega að þetta er merkilegt snilldarverk, manneskja að reyna að segja eitthvað, og allt þetta sem ég hélt að ég hefði skrifað of mikið og var að skamma mig fyrir var BRÁÐNAUÐSYNLEGT,... já lífsnauðsynlegt að skrifa, svo bara: Persónurnar þróast ekki neitt, ein persónan bæði dó, og þróaðist í allar hinar, og allar hinar persónurnar þróuðust í Ellu,

Ella var allstaðar og þá var voðinn vís. Þegar hurð raunveruleikans var sett allstaðar þá var hún orðin allstaðar, heimurinn orðinn hún og hún var í sjálfsmorðshættu eða dauðahættu, og hún í rauninni dó í þessu ástandi að vera allir, eða það er að segja eina leiðin út úr því að vera allir var að deyja, og svo dó hún,

Og en bjó sér til nýtt líf þar, lifnaði við, það var magnað að sjá persónur deyja og lifna við, ... einsog við erum að gera í lífinu, hún var í brotum, molnaði, brotin náðu ekki saman. Hún vildi ekki fara út, alveg sama hvað.

Og það er óhugnanlegt að sjá það í listaverki en sjá það bara í listaverkinu og annars ekki.

NÆSTA VERK FJALLAR UM AÐ KOMAST ÚT.

Ókei, metafóra, amma Þóra, en ég get líka alveg sagt ykkur frá því að það er þögn í húsinu fyrir utan tikkið í mér, umferðarniður fyrir utan gluggann, bráðum set ég í þvottavélina, fæ ég djús, tek til, gái á hottmeilið tuttugu sinnum, kannski fer ég í sund, ég er með strik á milli augabrúnanna, ég hugsa til barnanna minna, tengdabarnanna, ömmubarnanna oft á dag, og ég hugsa um hurðina, er ekki bara soldið krútt svona eyðibýlaleg og á ég að fara að selja bækur og hvar á ég þá að byrja.

Lifi Elísabet

Læst úti

Það kannski trúir því enginn að það sé sjúkdómur, eða sjúklegt ástand en ég læsti mig úti um daginn útaf þessari fíkn, ....

Skrítin tilfínning

Ég var að vakna, það er það nýjasta úr sálarlífi mínu sem er djúpt, nei grunnt, nei djúpt, grunnt, djúpt, fjólublátt, ég var að vakna og er með svona yfir höfðinu einsog blóðið fari allt uppí höfuðið, jafnvel þegar ég ligg út af.

Ég er að sauma mér kápu úr kærleika... saum, saum, saum...

When I gave him the small talk I saw a big change on his face.

Ég er að mata þráhyggjuna, ég er hætt því, ég er byrjuð aftur, hætt, byrjuð...

Ég er að passa mig allstaðar.

Óðæri eða góðæri

http://mbl.is/mm/gagnasafn/grein.html?radnr=1280611

Elísabet hefur skrifað eina af sínum snjöllu örgreinum, já hún er svo mikið krútt.

*

Garpur og Jökull 25 ára

Fallegustu tvíburabræður í heimi og yndislegustu eru 25 ára í dag, ég er svo hrærð, ég er svo góð, þeir hafa gætt lífið töfrum og ákveðni, sífelldum uppákomum og alltaf verið að kenna mér eitthvað nýtt. Hér eru nokkur spakmæli eftir þá, mína kærleiksdrengi og kvikindi af guðs náð:

"Mamma, ef þér leiðist, pantaðu þá bara sjúkrabíl." Jökull

"Mamma, hættu að hugsa, þú hugsar of mikið." Garpur og Jökull

"Ég get ekki beðið eftir að Embla fari að gista hjá þér og fái sinn skammt af töfrum og stjórnleysi." Garpur

"Eigum við ekki að koma og rústa útidyrahurðinni hjá þér." Garpur

"Mamma, þú ert svo mikið fórnarlamb." Garpur

"Ég var að vona að þú gætir slappað af...." Jökull

"Ertu búin að taka pillurnar þínar!!!" Garpur og Jökull

"Þú ert á gestalistanum." Jökull

"Þú ert í lagi einsog þú ert." Jökull

"Vertu einsog heima hjá þér." Jökull

"Viltu passa í kvöld." Garpur

"Þú ert nú vön að geta beðið um það sem þú vilt." Jökull

"Viltu passa Zizou og Keano." Jökull

"Lífið er stundum erfitt og það er ekkert í varið í lífið nema það sé stundum erfitt." Garpur

"Ég myndi vita ef þú værir þunglynd, þú ert bara meðvirk, komdu með mér á fund." Garpur

"Það er ekkert til í ísskápnum." Garpur og Jökull

"Megum við panta pizzu?" Garpur og Jökull

"Þú ert besta mamma í heimi." Garpur og Jökull

"Prótínskortur er ekki neitt." Jökull

"Þetta er kannski prótínskortur ha ha ha." Garpur

"Þú kveður okkur alltaf einsog við séum á leiðinni í stríð." Garpur

"Hugsaðu um allt það góða og fallega..." Garpur og Jökull

"Mundu töfrana." Garpur og Jökull

*

Hláturinn

Einu sinni var kona og hún eignaðist mann. Maðurinn hló svona: Ha ha ha ha ha. Konan sagði við hann, þú átt að hlæja öðru vísi, þú átt að hlæja svona: Ha ha ha ha ha. En maðurinn hætti þá alveg að hlæja.

*

Þetta snýst ekki allt um mig, ég er ekki að ná þessu, um hvað snýst þetta þá; kærleikann.

Þetta er spilafíkn, ég veðja öllu á einn mann og tapa aleigunni ef hann klikkar.

Það var einsog ég losnaði úr ánauð og þá sá ég hvað lífið var viðkvæmt.

Mig langar í svefnherbergi með fataskáp.

Ég ætla að kjósa leiðann

Ég er búin að fá leið á öllu, leiðinn hefur alltaf bjargað mér en hann gerir það ekki nema á nokkurra eða margra ára fresti einsog halastjarna sem kemur inní sólkerfi mitt, og nú hefur leiðinn birst og bjargað mér og þeytt öllu úr sjónmáli og rústað mínum leiðinlega heimi, ég er búin að fá leið að vera með mann á heilanum, á frægðinni, á aumingjaskapnum, á húsinu, á pólitíkinni, á núinu, á að vera hugsa stöðugt um hvar hlutirnir eigi að vera og ekki vera, raða öllu fram og aftur, ÓGEÐSLEGA MIKLA LEIÐ Á ÞVÍ, og leið á að hugsa um einhvern mann, hvort ég eigi að hringja í hann, hvað ég eigi að segja, hvernig ég eigi að vera í röddinni, hvort hann sé heima, hvort ég sé að trufla hann, ég er búin að fá ógeðslega mikla leið á þessum manni, ÉG HATA HANN, ÉG ER BÚIN AÐ FÁ ÓGEÐSLEGA MIKLA LEIÐ Á HONUM, þetta hefur tekið meiren þrjátíu ár að snerta á þessum leiða og ég gæti ælt, kúgast og ælt, óh ojoj oj oj oj, ég ætla aldrei að hugsa um hann aftur, ekki eina hugsun, ég ætla frekar að keyra traktor og vera í stígvélum og tína sóleyjar og vera á Laugarvatni og ég er búin að fá leið á hvað hugurinn er alltaf að skipa mér fram og aftur og líkaminn fær aldrei neinu að ráða, enda er svo þyrst og alltaf sídrekkandi og alltaf með þurrkubletti í kokinu af því líkaminn fær aldrei að ráða og aldrei að dansa, og aldrei að treysta líkamanum, að hann geti talað og tjáð sig og viti hvenær best er að hringja, NEI ÉG ÆTLA ALDREI AFTUR AÐ HRINGJA, he can do the job, í alvöru, hvað er ég að hugsa, ég er hætt að hugsa og svo verð ég skíthrædd um að ég sé komin í maníu þegar ég hætti að hugsa og hugsa með líkamanum, jæja Elísabet hvað er síminn uppá geðdeild, og hvar er Panveikin, að sýnast eitthvað yngri en ég er, oj oj oj, ég sem elska hrukkurnar mínar, þær eru svo sætar og mikill karakter og ég elska mig, elska mig elska elska mig og ég fór áðan útí búð og keypti rúsínur og svo er ég ORÐIN ÓGEÐSLEGA LEIÐ Á ÞVÍ AÐ SKRIFA FYRIR EINHVERN ANNAN EN SJÁLFAN MIG ........................kræst and everything, og hvað fleira, djús, snitsel, kammenbert, limoníaði, lauk, keypti ég lauk, já ég keypti lauk, ég er svo frábær og ég ætla fara og stoppa umferðina hérna við Hringbrautina og þá kemur Víkingasveitin, Egill Skallagrímsson og félagar og segja, það er dópdíler að stoppa umferðina, hún er á skútu, hún er skúta og hún er búin að fá leið á öllu, HÚN ER BÚIN AÐ FÁ LEIÐ Á HÁVAÐANUM, og þessvegna er hún handtekin og sprautað táragas á hana bara af því hún fékk leið, já ég er búin að fá leið á þessu og loksins veit ég hvað ég ætla að kjósa á morgun.....

ÉG ÆTLA AÐ KJÓSA LEIÐANN.

Broskerling.

Í hallargarði einmanaleikans

Í hallargarði einmanaleikans
er margt um manninn
og enginn með sjálfum sér
fyrren skyggja tekur.

Rósir með þyrnum
opnast aðeins í úfnu bergmáli
úlfarnir liggja afskornir
undir fullu tungli.

Einhver leikur á líru
fyrir stjörnubjarta elskendur
í blárri nóttinni.
Einn langur koss deyr út.

Grímubúningar stíga fölir dans
í hallargarði einmanaleikans
ung stúlka teiknar
nafnið sitt
á glugga með frostrósir
í augunum.

*

FRELSI Á VEGG - Frelsi á vegg, ný bók eftir Garp

Það er kooooooooooooooooooomin út nýýýý bóóóóók, BÓK, LJÓÐABÓK eftir Garp, Garp I. Elísabetarson og hún hefur að geyma ljóðaperlur sem smjúga inní taugarnar, og útlitið er óaðfinnanlegt, kápan er eftir Ingunni Sigurpálsdóttur kærustuna hans Garps.

Í bókinni má finna 15 ljóð sem höfundur hefur ort á undanförnum árum á vegferð sinni um heiminn og tilfinningalífið.

Bókin er gefin út í 20 eintökum í tilefni 25 ára afmælis höfundar.

Þetta er svo falleg bók, ég las hana þrisvar í gærkvöldi áðuren ég fór að sofa og vaknaði klukkan átta, ný og betri manneskja. ÞETTA ER BÓKIN Á NÁTTBORÐINU.

Ég vil óska Garpi til hamingju, ég er ótrúlega stolt af honum, ég er svo ánægð með þegar menn gefa eitthvað út í staðinn fyrir að byrgja það inni. Ég leyfi mér að birta ljóð úr bókinni:

*

Fundur

á göngu við erum,
vináttubrú

á botni við syndum,
á kafi, í kærleikshafi,

nautnastundir,
trúnaðarfundir.

*

Hausinn á mér er vél

Vél sem aldrei stoppar, sem er of mikið smurð, stillt á of mikinn hraða, of hægan hraða, of lítið smurð. Hvernig á að hugsa um vélar. Þessi vél hugsar vélrænar hugsanir, óttinn er oft smurningin og þá koma þær þjótandi, eitthvað kemur fyrir, þú ert ekki nógu góð, en ef vélin er smurð með kærleika þá koma gneistar í myrkrinu einsog undan hófaförum í ævintýraleit.

Var að skríða á fætur

Er á fyrsta kaffibolla, búin að klippa sprota af reynitré og hann er að laufgast hér á borðstofuborðinu, bráðum ríf ég vegginn, vaknaði of seint tilað sjá sæta manninn á hádegisfundunum, en sá sýningu Páls á Húsafelli í gær, magnaða sýningu og hann með þessar flottu axlir, svo fór í barnaafmæli til Huldu og Valla, þarsem börnin Bragi Þór og Nína María Elísabet héldu uppi fjörinu, át of mikinn sykur í gær, fékk ekkert að borða nema skyr þegar ég kom heim, talaði við Jökul sem er að flytja heim á morgun, rifjaði upp nokkrar minningar og vildi troða uppá hann bréfi til Roy Keene einsog venjulega, en hann tók því hetjulega því hann er hetja, á laugardaginn var ég að passa Emblu Karen Garpsdóttur, hún var ekki í góðu skapi yfir því að þurfa sitja uppi með ömmu sína en sprellaði þessi lifandis býsn eftir að hún fékk að fara úr náttfötunum, já og svo fór ég í leikhúsið, að sjá ég heiti Rachel Corrie. Um ameríska stelpu sem verður fyrir ísralelskri jarðýtu í Palestínu. En ég er með verk í augunum, sakna Arnar, blés aftur út, svaf til hádegis, fór að sofa klukkan þrjú í nótt, fékk hugsanabyl, HUGSANABYLUR, það er orðið, ég er veður.

ÉG ER VEÐUR.

DREYMANDI VANDRÆÐASKÁLD einsog Rachel Corrie sagði.

Meira um guð - heyrt á fundi

Ég heyrði soldið um guð í morgun, - að ef maður byrjaði að tala við hann þá yrði hann til. Þannig að sköpunarsagan er svona núna:

Og svo fór ég að tala við guð og þá varð guð til. Og guð sagði að þetta væri harla guð og ég sagði takk guð. Og svo sagði ég við guð: Guð getur þú hjálpað mér að vakna á morgnana því ég bara sef og sef og held ég sé komin með krabbamein svo ég fer aftur að sofa og vakna ekki fyrren um hádegið og þá er orðið of seint að fara á fund en það er einn sætur maður á fundinum en ég hitti hann aldrei en hann er bara á hádegisfundum svo hvað á ég að gera guð, ef þú gætir hjálpað mér að vakna, því mér finnst líka gott að vakna á morgnana og eiga svona stund með mér þarsem ég er bara að skrifa og hef mig svo til og fer á fund og hitti fólk og heyri í öðrum og er í rauninni alveg sama um þennan mann, ég nenni ekki alltaf að pæla í mönnum guð, í alvöru, ég er orðin yfir mig þreytt á því, það er einsog þetta sé einhver skylda.

Og guð, afhverju lætur þú mig röfla svona, ég stoppa ekkert, hvað getur stoppað mig guð, ég er að spekúlera hvað þú hefur að segja núna fyrst þú hefur orðið til. Því ég gæti kannski orðið skotin í einhverjum stelpum í staðinn og afhverju lætur þú mig röfla svona, kannski vantar mig bara ást guð og ætti að láta renna í bað.

Ég er skotin í vatni. Og vatnið er skotið í mér.

Og guð sagði: Ég bjó til vatn sem yrði skotið í þér og þú í vatninu og jörð sem yrði skotin í þér og þú í jörðinni, eld og loft, en þú átt að passa þig á þessu og ekki láta flæða uppúr baðkarinu.

Fjóla aðgreinir sig frá Báru

Já, góðan daginn, þetta er Fjóla á Ásvallagötunni, ég ætlaði bara að láta vita að ég er ekki Bára á Sóleyjargötu, nei, ég er allt önnur kona, Ásvallagötu, ekki Sóleyjargötu. Auk þess er ég með millinafnið: Ráðhildur en Bára er ekki með neitt millinafn.

Leyndarmál

Ég sef svona tíu og tólf tíma á dag og drekka tíu lítra af vökva þangað til gúlpar í maganum á mér. Er þetta þunglyndi eða eitthvað sem maður ætti ekki að segja frá.

Ég er búin að gera helminginn af heiminum að læknum, og hinn helminginn að hjúkrunarkonum, eini sjúklingurinn er ég sem heimurinn snýst í kringum um. Æ æ æ, aumingja Elísabet.

*

Ég gleymi hinu góða sem ég geri, einsog í gær lét ég FIMM ÁRA GAMLAN DRAUM RÆTAST og fór uppá Suðurlandsbraut 16 alla leið í Rafha umboðið og keypti síu í viftuna fyrir eldavélina. Og maðurinn setti það í fyrir mig því ég breytti honum í lækni á staðnum.

Og hér kemur viðtal úr sjúkraskýrslum Elísabetar: Staðsetning: Elísabetarspítali. Elísabet liggur undir sæng í hvítum rúmfötum og bifast ekki. Hjúkrunarkona kemur inn.

H: Ætlarðu ekki á fætur.

E: Ég er veik.

H: Hvað er að þér?

E: Láru vinkonu minni er illt í bakinu.

H: Láru vinkonu þinni?

E: Já, ég finn svo til með henni. Ég er að drepast.

*

Næsta dag kemur hjúkrunarkonan inn:

H: Jæja, á fætur.

E: Ég er helsjúk.

H: Hvað er það núna.

E: Hann elskar mig ekki.

H: Hefurðu talað við hann.

E: Nei, ég bara veit það.

*

Ég á afmæli :) :) :) :) :) :) :)

Sextándi apríl, skrítið að vera orðin svona gömul, ég vissi að 51 tæki við á eftir 50, en svo gerðist það, en ég er líka mjög þakklát fyrir þennan háa aldur og er með flís í hælnum, eitthvað úr fyrri heimsstyrjöldinni og sól úti, og ég skrifa og skrifa, var reyndar að vakna, 11.45. Svefnpurrkó.

Tilstendur að fara í danstíma í dag, 5ryþma dans, svo væri gaman ef Embla Karen ræki inn nefið ásamt foreldrum sínum, jæja Elísabet, stop væntingar, lífið er dásamlegt, dásamlegt, en ég hef töfrandi viðmót sem aflar mér fljótunninna vinsælda og kökubakstur, með döðlum og súkkulaði, ég bara nenni ekki neinu nema fleygja mér í silkidúkinn. Kaffið sleppur. Ég er yndisleg og ótrúleg manneskja.

Tekið er á móti kommentum um lýtaaðgerðir og hamingjuóskir:

Heilbrigði parturinn

Geðlæknirinn minn sagði mér að veita heilbrigða partinum athygli, svo hér sit ég mjög heilbrigð og þyrfti að fara til endurskoðandans, en ég veit ekkert heilbrigðara en það svo það er ekki nema von að maður vilji vera smá veikur ha ha ha ha en ég á afmæli á morgun ef mér endist heilsa og aldur til. Ha ha ha ha ha. Þetta var heilbrigða bloggið. Ég ætla að gá í ísskápinn. Og skipuleggja soldið og byggja brú á milli heima, bíddu afhverju þarf ég alltaf að vera byggja brú, það er löngu komin brú en nú er ég að missa þráðinn. Það er allt í lagi að vera einn heima og setja í þvottavélina, nei skrifa söguna mína. Bara svona einsog hún ætti að koma út á fimmtudaginn 16.apríl. Taaaaaaaaaaaaaaaaakkkkk.

Jóhanna og Alexía 12 ára

Ömmustelpurnar mínar, Jóhanna og Alexía, eru tólf ára dag.... la la la lí lú lúía lú la la la

Tólf ára...ótrúlegt, þær eru gull, hjartagull, ömmugull, gullstelpur, yndislegir snillingar, fegurðardísir, hlaupaskott, skemmtilegar, góðar við ömmu sína og alla, og ég elska þær út af lífinu. Ég er svo heppin að vera amma þeirra.... la la lú lú lú ía ía ú.

TIL HAMINGJU HAMINGJU HAMINGJU.

*

Heyrt á fundi

Guð er fljótari að bænheyra mig heldur en Pizza-staðurinn að afgreiða pizzuna mína.

*

Á veitingahúsinu

Stundum kemur þjónustustúlkan æðandi með gömlu hugmyndina um guð, refsandi og gagnrýninn, og ber á borð fyrir mig án þess ég hafi einu sinni pantað.

*

Páskaþingvellir

Fór á Þingvöll í dag ásamt vini mínum, sá Öxarárfoss, Drekkingarhyl and everything og lét margra ára draum rætast um að heimsækja SKÓGARKOT þarsem forfeður mínir bjuggu, þeir létu mig hafa leyndarmálið: Þú þarft ró og kyrrð í þitt líf. Og keyptu þér svo hús á Laugarvatni, - sama tilfinning og ég fékk í Greensboro, en hvað verður þá um hafið? Þú þarft ekki að gera hafið að þráhyggju.
Nú?
Nei, hafið er bara hafið.
Ókei.

Embla Karen fer niðrað tjörn

Ég fór með Garpi og Emblu Karen niðrað tjörn í gær, það var dásamlegt að sjá hana svona hugfangna horfa á fuglana, svani, endur, máva, gæsir, og vatnið speglaðist og á hreyfingu, ein lítil dama komin í heiminn, svo sæt og fín, og yndisleg að uppgötva heiminn. Ég var að passa hana um daginn, þá saknaði hún foreldra sinna svo mikið að hún tók mynd af þeim og setti í fangið á sér en varð þá svo yfirkomin af söknuði að hún beygði af. Það er svo yndislegt hvað svona litlar manneskjur eru stórar, og minna mann á hvað maður er mikil tilfinningavera og sannur í hjartanu.

Gleðitíðindi

Jökull og Kristín eru að flytja heim eftir fjögurra ára dvöl í Bandaríkjunum, það verður yndislegt, með þeim í för eru ofurhundarnir Zizou og Keanó, sem hafa gert það að verkum að ég lít með velþóknun á alla hunda, brosi til þeirra og klappa þeim stundum, já. Það verður yndislegt að hafa þau heima, Jökull ætlar að spila með Víkingi og Kristín er enn í námi, ég verð öll kvöld að passa hundana og Emblu Karen, og svo verður standandi læri og gómsæti í borðstofunni, kannski verð ég búin að rífa vegginn, hver veit, og hvítu blómin blómstra.

Velkomin heim....:)

*

Systkinin 25

Fékkstu pönnukökur í sveitinni.

Ég var alltaf í sömu peysunni.

Voru allir vondir við þig.

Nei, góðir.

Góðir?

Já. Ég fékk pönnukökur.

Er það öruggt.

Já.

Varstu örugglega í sveitinni.

Já, hvar varst þú.

Ég var að baka pönnukökur úti í Flatey og passa Jón Gísla.

Jón Gísli, hver er það?

Frændi okkar.

Ég gleymi öllu í sveitinni.

Ég er systir þín, ég heiti Amalía.

Ég man ekki hvað ég heiti.

Þú heitir Tómas.

Þú veist ekkert alltaf hvað ég heiti.

Ég veit allt. Ég stjórna öllu.

Ég heiti ekki Tómas.

Manstu ekki eftir honum.

Nei.

Mér finnst svindl að þú getur farið í sveit og skilið hann eftir.

Þér finnst allt vera svindl.

*

Systkinin 24

Hefurðu fundið hreiður í sveitinni?

Allir fuglarnir voru dauðir.

Dauðir?

Já.

Þá er það ekkert hreiður.

Þeir voru dauðir í hreiðrinu. Það hafði einhver komið.

Hver kom? Krumminn? Refurinn?

Svarti dauði.

Systkinin 23

Eigum við að mæla djúsglösin?

Það er jafnt.

Mælum þau. Má ég sjá.

Ég vil drekka úr mínu.

Við verðum að mæla fyrst.

Þú þarft alltaf að mæla allt.

Nei, þú þarft alltaf að mæla allt.

Það verður að vera jafnt.

Það er jafnt.

Mælum það þá.

Mig langar ekki í djús.

Má ég eiga þinn.

*

Systkinin 22

Ef það myndi ekki koma nýr dagur?

Hvað þá?

Myndum við þá vera til?

Það er hæpið.

Hæpið?

Já, frekar hæpið.

Afhverju talarðu svona fullorðinslega.

Ég er 83 ára.

Mér finnst það hæpið.

Ég er 83 ára og það hefur alltaf komið nýr dagur.

Ertu að reyna að hughreysta mig.

*

Systkinin 21

Fékkst þú snúð.

Já, ég fékk snúð.

Með glassúr.

Nei, með súkkulaði.

Súkkulaði?

Já, fékkst þú með glassúr.

Afhverju fékkst þú með súkkulaði.

Ég fékk með glassúr.

Glassúr.

Já, einsog þú.

Ég kíkti á hnífinn.

*

Systkinin 20

Bráðum ferð þú í sveit.

Já.

Að reka kýrnar, mjólka, raka, leika þér í heyinu, gefa heimalingunum.

Já.

En ég verð hérna heima.

Já.

Það verður einhver að fylgjast með pabba og mömmu.

Systkinin 19

Ef hann væri alltaf hérna að horfa út í loftið, hvernig myndi þér líða.

Ég er ekkert að segja þér hvernig mér líður.

Nei, þú pissar bara í rúmið.

*

Systkinin XVIII

En ef við myndum horfa svona með honum.

Mamma yrði brjáluð.

En ef hún myndi horfa með okkur.

Þá værum við öll orðin brjáluð.

Systkinin XVII

Ég vil alltaf hafa hann hérna.

Þótt hann sé svona fjarrænn.

Þannig líður honum best.

Systkinin XVI

Hann er svo fjarrænn.

Fjarrænn.

Já fjarrænn. Situr bara og starir útí loftið en er ekki að horfa á neitt.

Hvernig finnst þér að hafa hann hérna.

Ég er stundum að vínka honum.

Ha?

Ég er stundum að hugsa um að vínka honum.

Systkinin XV

Finnst þér hann ekki kuldalegur.

Kuldalegur?

Ég meina einsog honum sé kalt.

Já, ég skil ekki afhverju hann er alltaf að koma hérna ef honum er alltaf kalt hérna.

Systkinin XIV

Var hún vond?

Nei, hún var reið.

Var hún ekki sorgmædd.

Sorgmædd?

Já sorgmædd.

Eða leið.

Leið og sorgmædd.

Leið og sorgmædd.

Og soldið reið.

Systkinin XIII

Finnirðu hvernig óttinn stíar okkur í sundur.

Slítur okkur í sundur.

Nei stíar í sundur.

Já.

Við viljum vera ein með óttann.

Þú þurftir ekki að segja þetta.

Systkinin XII

Færðu stundum tár í augun?

Hvaða augu!

*

Systkinin XI

Þau fara alltaf þegar við komum.

Hvernig vita þau þegar við komum.

Þau fylgjast með okkur.

Og hvenær koma þau aftur.

Þegar við förum út.

Þá eru þau einhverstaðar nálægt.

Þau eru inni í eldhúsi.

Systkinin X

Ég vil ekki sofna.

Nú.

Nei.

Ég er að sofna.

Ég vil ekki sofna.

Þú varst að segja það.

Má ég ekki segja það.

Afhverju viltu ekki sofna.

Maður veit ekkert hvað gerist.

Maður veit aldrei hvað gerist.

Þú ert alltaf svo gáfaður.

Systkinin IX

Afhverju þarf maður að sofna.

Viltu vera vakandi alla nóttina.

Ég vil bara ekkert sofna.

Afhverju.

Af því.

Af því hvað.

Af því bara.

Af því að þú ert ímyndunarsjúk.

Systkinin VIII

Veistu afhverju þú heyrðir ekki neitt. Þú ert að lesa.

Má ég ekki lesa.

Þarf ég alltaf ein að heyra allt.

*

Systkinin VII

Heyrðurðu hljóðið?

Nei.

Það datt eitthvað.

Nei ég heyrði ekki neitt.

Eða einsog það væri eitthvað dregið eftir gólfinu.

Nei.

Eða einhver lokaði hurðinni.

Nei.

Og sneri lyklinum.

Nei, ég heyrði það ekki.

Systkinin VI

Ég held hann sé dáinn.

Það væri gott.

Gott?

Þá geturðu hætt að halda að hann sé dáinn.

Systkinin V

Þú fékkst meira en ég.

Nei, þú fékkst meira.

Við fengum jafnt.

Systkinin IV

Það er enginn heima.

Hvernig veistu?

Ég veit það bara.

Þú veist það ekki neitt.

Það er enginn heima.

En í svefnherberginu.

Nei.

En stofunni.

Nei.

Eldhúsinu.

Nei.

Hún kemur heim fljótlega.

Ég sá hana fara niðrí fjöru í morgun.

Hún er komin aftur.

Með kuðunga í matinn.

Systkinin III

Og svo át nornin litla ljóshærða barnið, sleit af því puttana og át einn og einn í einu.

Kjökur.

Ertu farin að gráta?

Nei.

Fyrst át hún puttana, svo hausinn, augun, munninn, nefið, hárið, hún setti þetta allt í pott og þú varst að éta þetta í kvöldmat því nornin býr hér, hún sést bara ekki alltaf.

Kjökur.

Ertu farinn að gráta.

Nei.

Svo setti hún grautinn á diskana, og grauturinn var búinn til úr litla ljóshærða stráknum sem var látinn éta sjálfan sig.

Grátur.

Æ, ertu farinn að gráta, ég skal hugga þig, svona, svona, þetta er allt í lagi.

Systkinin II

Manstu í heysátunni.

Hvað með hana?

Hún var stíngumjúk.

Systkinin I

Ertu sofnaður?

Nei.

Geturðu ekki sofnað.

Ég veit það ekki.

Ertu að hugsa.

Hugsa?

Já.

Nei.

Erum við ein heima?

Ein heima?

Ég held þau séu farin.

Farin hvert.

Út.

Það mundi skellast.

Þau hafa lokað hljóðlega.

Heyrðirðu það.

Mér heyrðist það.

Þau eru ekkert farin.

Þau eru kannski að klæða sig í.

Þau mundu ekkert klæða sig í.

Úlpuna.

Þau myndu ekkert klæða sig í úlpuna.

Heldurðu að þau mundu fara úlpulaus.

Þau eru vön því.

Systkinin

Ertu með jafnt?

Nei, þú ert með meira.

Ég skar jafnt.

Það er ekki jafnt.

Það er víst jafnt.

Þú ert með meira.

Þú segir alltaf að ég sé með meira.

Þú ert alltaf með meira.

Það er jafnt.

Sjáðu hvort það er jafnt.

Það er jafnt.

Þú vilt ekki sjá.

Ég þarf ekki að sjá.

Þú ert með miklu meira.

Þú ert búinn að bíta í.

Ég er ekki búinn að bíta í.

Það var jafnt.

Það var ekki jafnt.

Það var víst jafnt.

Hvenær var jafnt.

Fyrst.

Fyrst hvenær.

Fyrst.

Það var ekki jafnt.

Nei fyrst.

Fyrst?

Maríanna Hólm tjáir sig aðeins meira um frægðina

Ég er ekkert nema ég sé fræg, þá fæ ég viðurkenningu fyrir hvað ég er sæt, gáfuð, frumleg, sérstök, skemmtileg, annars er ég ekkert af þessu, annars er þetta bara einsog þreytandi hæfileikar sem ég þarf að dragnast um með allt, svo annað hvort er að losa sig við þetta eða verða fræg, og þú getur bara gjörsovel og leyst úr mínum sálarflækjum sem koma í veg fyrir að ég verði fræg.

Ertu ekki bara löt, sagði sálfræðingurinn.

Löt!!!! Nei, ég er með sálarflækjur.

Kannski nennirðu ekki að verða fræg. Og er það ekki bara allt í lagi, kannski veistu að frægðin er innantóm og ekki þess virði, en hangir bara í henni einsog gömlum segldúk.

Gömlum segldúk?

Já, gæti það ekki verið.

Gömlum segldúk?

Ég segi svona.

Gömlum segldúk?

Hversvegna ekki.

Svona grænum gömlum stífum segldúk???

Sálfræðingur Maríönnu spyr um frægðina

Maríanna, afhverju er svona mikilvægt að verða fræg!?

Mikilvægt! Það er lífsnauðsynlegt.

Hvernig lífsnauðsynlegt.

Svo ég geti dregið andann.

En frægðin sjálf, hvað felst í henni.

VIÐURKENNING.

Viðurkenning?

Svaka viðurkenning.

En hvað með að þú gefir þér sjálf viðurkenningu?

Ha ha ha hahahahahahhaha.

Já, hvernig líst þér á það?

Ha haha hahahahahahahahahhaha.

Finnst þér það fyndið?

Ha hahahahahahahaha. Ahahhahahahahahhhahahahha.

Hvað er svona fyndið við það?

Hver ætti að vita af því ef ég gef mér viðurkenningu. Ætti ég kannski að kaupa mér tösku og hringja svo í Séð og heyrt: Maríanna gaf sér rauða tösku. Nei, ég hlusta ekki á svona sálfræðikjafftæði að ég eigi að gefa mér sjálf viðurkenningu, ég hef lesið heilu sjálfshjálparbækurnar um þetta og það er alltaf verið að tala um þetta í prógramminu. Nei, mig vantar alvöru viðurkenningu, frægð!

Mundi þér þá líða betur?

Nei, ég yrði fræg.

En yrði ekki rosa mikið að gera hjá þér.

Nei, ég myndi ráða mér aðstoðarmenn.

En þeir gætu eitrað fyrir þér.

Maríönnu svelgdist á. Svo stóð hún upp og hellti úr skálum reiði sinnar, ég hafði aldrei séð hana reiða, hún sat venjulega bæld og niðurdregin í stólnum, nú blasti hún við einsog eldhaf og hvæsti: Þú ert ekki sálfræðingur, þú ert norn, við erum komin í of mikið tilfinningasamband, eitrað fyrir mér!!! Þetta þýðir að þig langi tilað eitra fyrir mér.

Ég held að engan langi tilað eitra fyrir þér Maríanna.

Frægð Maríönnu

Já, svo hef ég engan tíma tilað vera með fólki, skrifa bréf, póstkort, hitta fólk, fara í leikhús eða á kaffihúsi, ég neyðist auðvitað stundum tilað gera það, en ég hef engan tíma til þess. Nei...já jájá. Ég þarf nefnilega að hugsa um frægðina. Hún kemur einn daginn og þá þarf ég að vera heima, og tilbúin, uppáklædd, tala sjö tungumál með sjö höfðum, búin að öllu, búin að gera allt og vera ekki önnum kafin, tilbúin fyrir frægðina, hvert sem hún kallar mig, þetta verður auðvitað allt annað líf, og áðuren ég fer með henni verð ég auðvitað að athuga hvort ég hafi slökkt á eldavélinni, lokað gluggunum, slökkt á sjónvarpinu, tekið allt úr sambandi, eða ég veit það, kannski hefur frægðin ekki tíma tilað bíða meðan ég geng frá, svo það er best að þjóta bara út, eða slökkva á öllu og taka allt úr sambandi, en ég má ekki vera svona frustreruð útaf frægðinni, frægðin kemur ekki nema ég sé í fullkomnu jafnvægi, hún gæti verið á tröppunum núna meðan ég skrifa þessi orð, svo það er best að hætta að skrifa.

Hrollur Maríönnu

Fólk gæti séð að ég væri besserwisser, að ég þættist alltaf vita allt betur en allir aðrir, að ég kláraði alltaf síðasta vínberið, að ég væri yfirkomin af græðgi, ótta, sjálfsvorkunn, þættist vita allt og vera best, ÉG ER BEST, ÉG ER LANG LANG BEST, ÉG VEIT HVAÐ ÖLLUM ER FYRIR BESTU OG HVAÐ ER BEST FYRIR ALLA AÐ GERA, ÉG SÉ ÞAÐ BARA OG VEIT ÞAÐ, já jájá, ég missti mig aðeins, bara aðeins... og fólk myndi sjá að ég er alltaf í keppni við alla að vera best og vita allt betur, og fólk myndi sjá hvað ég dæmi alltaf alla, hárgreiðsluna, skóna, málfarið, hreyfingarnar, skoðanir, klæðaburðinn, fólk má allsekki vita hvað ég dæmi alltaf alla og þykist vera betri en aðrir, og ég er dauðhrædd um að þetta sjáist, þessvegna reyni ég að passa að þetta sjáist ekki, bara allsekki, mér finnst það bara ekki krúttlegt, sætt, ásættanlegt, eða viðunandi á nokkrun hátt og ég er óttaslegin, ef maður vildi nú drekka kaffi með mér, EF MAÐUR VILDI DREKKA KAFFI MEÐ MÉR, hann gæti séð eitthvað sem ég vil ekki að sjáist.

*

Sálfræðingur Maríönnu hefur orðið:

Takk fyrir að deila sögunni þinni með okkur, en hvað heldur þú að gerist ef fólk kemur of nálægt þér?

Maríanna: Fólk gæti fengið hroll.

Sálfræðingur: Hroll?

*

Á verndarsvæði Cherokee

Ég fór á verndarsvæði Indíána í Bandaríkjunum í vetur með Kristínu og Jökli og hundunum þeirra. Við gistum í bjálkakofa í tvær nætur við ána Ooouunalufte, í þorpinu var ein gata, búð við búð sem seldi minjagripi framleiddir í kína, fyrir utan spilavítið með 35 þúsund spilakössum, uppáklæddir Indíánar að segja túristum sögur í glerbúri. Þegar þeir voru ekki að afgreiða MacDonalds voru þeir að afgreiða MacDonalds, ég vínkaði Indíánunum alþýðlega og brosti, þeir brostu aldrei en vínkuðu stundum, eftir þriggja daga ruglingslega veru sem náði hápunkti við að spila 21 við son minn og tengdadóttur undir vetrarbrautinni þá á leiðinni heim stoppuðum við í skála í fjöllunum sem seldi bjarnarkjöt og jakka úr dádýrsskinni með perlum á 2000 dollara, (semsagt ekki túristadjönk) og þar greip ég í óðagoti bókina Cherokee Women og las um White Mans Indian.... annað hvort "noble" eða "savage".

Þá kom smá skilningur í hausinn á mér.

Skrítið að ein bók bjargi manni á verndarsvæðinu, ég hélt það yrði sætur indíáni, dádýrsjakkinn eða gullpotturinn.

*

Játning Maríönnu

Ég var að komast að því að ég þarf á öðru fólki að halda, ég hafði haldið til þessa að ég kæmist af án annars fólks, að ég væri orðin góð í svona yfirborðskenndum samræðum þarsem ég gæti auðvitað verið voðalega næs og elskuleg, vitur og einlæg og já, já... já já. Að ég þyrfti ekkert að vera hleypa fólki of nálægt, vera líka elskuleg og taka tillit til ef fólk hefur misst pabba sinn, átt erfiða æsku, talar með dúkkum, á bágt, er of feitt, of mjótt, blankt, en ég verð að viðurkenna að ég hef alltaf vorkennt fólki sérlega fyrir að eiga mikla peninga, - og svo hef ég verið að hugsa eftir því sem aldurinn færist yfir, en ég er 49 ára að ég á ekkert að vera hleypa fólki inní líf mitt, að maður hleypti ekkert hverjum sem er inní líf sitt, ef líf mitt væri svona kastali, eða bygging af einhverju tagi, og ég skil það að sama skapi ef einhver vill ekki hleypa mér inní líf sitt EÐA ÉG SKIL ÞAÐ BARA ALLSEKKI NEITT, ÞAÐ ER BARA RAKKARAPAKK, ALGJÖRT PAKK, já fyrirgefðu, ég æsti mig aðeins, í dag heitir þetta að missa sig, en ég hef svona samband við börnin og mömmu og einstaka gamla vinkonu, en ég hef alltaf talið samt ég væri félagslynd og vinsæl, að fólk sækti til mín visku og félagskap, einsog í dag þá kom Katrín í morgunkaffi, svo komu Snæbjörn og Vilborg eftir hádegi og þar á eftir kona sem var að biðja mig um að hjálpa sér í gegnum sporin, og þegar hún var farin hringdi önnur sem ég var með í sporunum, það var svo kalt í dag, ég hef ekkert komist út, og ég hálflasin, það kom nefnilega vinkona mín í heimsókn hérna í fimm daga og var ömurlegt, hún fór á klósettið, skrúfaði frá krananum, geymdi mat í ísskápnum, reykti útá tröppum, klæddi sig, svaf hérna, lokaði hurðinni, og ég veit ekki hvað, þetta var ógeðslega pirrandi, ÉG MEINA ÓGEÐSLEGA PIRRANDI, ÖMURLEGT, ALVEG ÖMURLEGT, maður á bara ekki að hleypa fólki svona nálægt sér, ég meina þetta er húsið mitt, ha, djisis, ókei, ég ætlaði ekki að æsa mig, ég ætlaði bara að vera róleg en þegar ég loksins mannaði mig upp tilað fara útí búð af því ég hefði gert það fyrir börnin mín sem eru núna flutt að heiman, en þá ákvað ég að klæða mig vel, hugsa jákvætt og kaupa eitthvað gott handa sjálfri mér og svo vantaði klósettpappír!!! Og ljósaperu, og þá alltíeinu rann það upp fyrir mér þetta að ég hafði haldið að ég gæti lifað án annars fólks, að ég kæmist af án annarra, - ákvað að hugsa ekki meira um það en fór útí búð og ég hefði ekki fundið ljósaperurnar, kexpakkana ef ég hefði verið ein í búðinni, og allsekki getað afgreitt sjálfa mig, þetta var stórfurðulegt, það var stelpa sem hjálpaði mér að finna ódýrasta klósettpappírinn og voða næs strákur á kassanum, ég hefði aldrei getað þetta ein, skrítið. Já. Jájá.

Maríanna. Já, ég heiti Maríanna. Maríanna Hólm. JÁ ÉG HEITI MARÍANNA OG HVAÐ MEÐ ÞAÐ, HVAÐ EIGINLEGA MEÐ ÞAÐ, MARÍANNA!!! MARÍANNA...já jájá.

Titringur

Allir voru sammála um hvað hann var leiðinlegur við hana. En hún sá hann stundum titra af innibyrgðri ást.

*

Yndisleg

Ég er svo æðisleg og stórkostlega yndisleg, og yndislega ljúf og góð og yndisleg og margbrotin, einföld, fábrotin og yndisleg og sæt og yndisleg, svo sæt og góð og skemmtileg, hetja, andans hola, fáviti, snillingur og smiður, og yndisleg.

Ráð: Þegar farið er yfir brú

Þegar farið er yfir brú er gott að segja:

Hættu að hugsa og treystu guði.

Þetta er jafnframt gott að segja þegar farið er yfir andlega brú, tilfinningalega brú, líkamlega brú, létta brú, bogabrú, gamla brú, nýja brú, brú sem nær heimsálfanna á milli, brú á milli fólks, en það er alltaf gaman að komast yfir góða brú.

*

Það er líka gott að dúkleggja brú, taka upp hljóðfæri og spila á það meðan maður fær sér rjómabollu og kakóbolla.

Hekla undir rjómasúpu

Ég fór að Heklu, ekki lengra en að hvítu vikursöndunum þarsem voru tveir hestar í vetrarklæðum, og lækurinn lék á flautu sína, það var komin ný brú og hana mátti dúkleggja. Hekla faldi sig eða sveipaði rjómaskýjum, stundum sást í neðstu hlíðar hennar, örlítið í toppinn, já þetta var allt með sykri og rjóma og ekki vantaði súrefnið í andrúmsloftið.

Geislakærleikur

Handa lítilli stelpu sem elti barnaperra inní skot af því hún var svo forvitin og vildi sýna hinum stelpunum að hún væri ekkert hrædd en þá klóraði barnaperrinn henni á staðnum sem enginn mátti koma við og eftir var alltaf þetta far, klórið.

*

En geislakærleikurinn getur tekið það í burtu.

Áletrun á vörubílspalli

The Earth is not dying, its being killed.

Það sem ég hef lært í dag...

Að heimurinn ferst ekki þótt ég fái ekki ímeil á fimm mínútna fresti.

Að allir sjá hvað ég er æðisleg en það tekur enginn eftir því.

Að fortíðin er best geymd í kassa en stundum leynist örlítið brot úr henni sem hægt er að nota í framtíðina.

Að lífið er dásamlegt og Elísabet er full af ást og kærleika.

Já, og friði.

Hún lyftir augabrúnunum af því hún nennir ekki að stunda lyftingar.

Fiskibollur í örbylgjuofni

Ég hitaði tvær sætar og góðar fiskibollur í örbylgjuofninum og fékk mér Akvaríus með. Núna er að renna í bað og flæðir niður stigann. Í morgun fékk ég mér skyr með jarðarberja-prótíni, hörfræjum, eggjahvítu, alveg guðdómlegt. Svo loftaði ég út og kom Mundu töfrana fyrir í einum kassa. Ég var að hugsa um að merkja hann Walter.

Tilfinningagildra og dans

Ég er að fara halda fyrirlestur um ábyrgð listamannsins í kreppunni, - ég ætla að sýna dans sem heitir Fyrirgefningardansinn, og tvö leikin atriði Tilfinningagildran og Metsölubókin.

Þetta verður í Nýlistasafninu í kvöld klukkan átta. Fylgist með frá upphafi.

Allt í kærleika. Elísabet

Afmæli og háspennu-skógur

Ég fór í afmæli Dagnýjar sem haldið var við Úlfljótsvatn í gær, leysingar á leiðinni og vorið að ryðja sér leið enda snjóaði ofaní það, veturinn kemur alltaf æðandi ef vorið er að reyna að sýna sig, við Dagný höfum þekkst síðan á Ísafirði 1977. Dagný hefur mjög gaman af því að gera karlmannslíkama, þeir eru meiraðsegja komnir á kaffibollana hjá henni. Ha ha ha ha ha ha.

En mér leist ekki á mig þarna við Úlfljótsvatn, háspennumöstrin tvist og bast, einsog hreiður, eða skógur sagði mamma sem kom hér í morgunkaffi.

Eða einsog skessan Háspennumöst sagði: Það er möst af hafa háspennu!

Hann eða ég?

Ég var að láta klippa mig, ég er komin með topp, einsog útigangshestur eða veðhlaupahryssa, fellur fram á ennið einsog foss, svo í gær var ég alltaf að hugsa um HANN, það var orðið ansi þreytandi og ég spurði sjálfa mig hvað ég gæti sett í staðinn. Sjálfa mig, sagði hugurinn, og svo naglalakkaði ég tærnar, rakaði fótleggina, setti maska í andlitið, fór í göngutúr tilað hitta Venus og Karlsvagninn og heyrði gjálfrið í öldunum, fór svo á videóleigu og leigði spólu, algjört ástarkelerí og ég gleymdi honum.

Spurning hvað ég eigi að gera í dag þegar HANN birtist á himni hugans, það er spurning með body-lotion, pússa speglana, dáðst að toppnum, gera teygjuæfingar, lengja hryggsúluna, gera tábergsæfingar, og hringja í trúnaðarkonuna.

Hræddir karlmenn

Ég var að lesa að karlmenn eru hræddir við konur með of mikið hár, of langar neglur, of mikið málaðar, ... gott að vita hvað heldur þeim í fjarlægð.

Venus-dúkkan

Það er lítil bústin fígúra úr steini sem hefur fundist víða í Evrópu, talið að hún hafi verið frjósemisgoð og dýrkuð sem slík, kannski ferðagyðja tilað hafa í lófanum, en eftir að ég var á Hólum og sá öll líkneskin að Barbídúkkunum meðtöldum ætla ég að varpa þeirri kenningu fram að Venus þessi hafi verið dúkka.

*

Skæra stjarnan á himninum núna er Venus.

Vernd gegn ástinni

Ég prjóna rauðan trefil úr hnykli sem er geymdur í þindinni, klippi í hann hjörtu og vef utanum hálsinn.

*

Hólar í Hjaltadal

Fjöllin eru einsog bleikir hestar sem prjóna,
þeysa áfram í tunglskininu,
og ég stend sem steini lostin.

*

Fjöllin eru einsog bleikir hestar
sem reisa makkann,
og ég stend sem steini lostin
þegar þeir prjóna í tunglskininu.


*

Hugleiðsla í Hólaskógi

Það eru ekki til neinar hugleiðslur eftir konur, þetta er allt eftir einhverja austurlenska kalla sem sitja hryggsúlubeinir, með krumpaða fætur og omma, ókei, gerum ekki lítið úr þeim, svo tæma þeir hugann, þetta mikla náttúruafl, það er einsog að drekkja öræfunum, ókei, við skulum ekki dæma þá, þetta er alfarið þeirra mál en þeir þurfa ekki að tala um þetta sem einu réttu leiðina, og hér koma hugleiðslur fyrir konur.

Farið útí skóg þegar trén eru þunguð af snjó. Labbið hugfangnar eftir litlum stíg og troðið snjóinn uppað hnjám, það er algjör þögn, svo heyrist í rjúpu, orhggghhaaa, svo kemur aftur þögn, fyllið líkama ykkar af þessari þögn, hárið, húðina, beinin, frumurnar, innyflin, neglurnar, vöðvana, taugarnar....þögnþögnþögn.... mjög gott, ´

þá sjáið þið lítinn læk sem rennur næstum ósýnilegur en glitrandi undir sjónunum, fyllið ykkur af lækjarhljóðinu, hárið, húðina, hnén, frumurnar, innyflin, taugarnar og píkuna.

Mjög gott.

Svo ef þið eruð í erfiðum aðstæðum, í banka, umferðaröngþveiti eða á stefnumóti, kallið fram þögnina og lækjarniðinn og öllu miðar áfram.

*

Gunna og Töfró eiga afmæli

Ég er á Hólum, semsagt útúr bænum, já, og það er fjall hérna sem er gamall hvalur og einn daginn vaknar hann úr álögum og syndir á haf út og étur ýsustofninn, ýsa með smjöri, Gunna var að halda uppá fimmtugsafmælið sitt, tókst svona ljómandi vel, hún fékk fjórar barbídúkkur, en hér gamalt biskupssetur og ég búin að hitta alla gömlu gæjana, guðbrand, jón ara og fleiri, hér eru bara fjöll, snjór, snæfjúk, tunglskin og súrefni og ég viðraði klútinn minn frá arabalöndunum, og í dag á Töfradrottingin líka afmæli.

Kraftaverkið

Fyrir um ári síðan lá hún titrandi nýfædd í fanginu á mér, Embla Karen, og nú sprangaði hún um íbúðina, elti mig fram í eldhús og fylgdist með lærinu í ofninum, og vínkaði mér við matarborðið.

Ástarráð

Hitið poka með hrísgrjónum og ilmjurtum og setjið á axlirnar.

Berið á ykkur ilmvatn fyrir svefninn.

Snúið ykkur einsog kópur í sundlauginni.

Setjið á ykkur varalit þegar þið eruð einar heima.

Gangið á háhælaskónum að gamni.

Segið "Til fjandans með hann" í staðinn fyrir að spyrja í sífellu: "Afhverju hringir hann ekki!!?"

Þetta fjandans skerpir sælusjúka vitundina.

Takið nokkur dansspor í eldhúsinu en ekki fara eitthvað að dansa.

Sláið nokkrar nótur á píanóið, ekki semja heilt píanóverk.

Ekki vera alltaf að taka til.

Setjið stundum smá rusl á gólfið eða eina flík og segið: Nú er fínt.

Vökvið blómin.

Þrífið baðið.

Látið svörtu hanskana sjást, ekki loka þá niðrí kommóðu.

Dáist að örbylgjuofninum.

Leigið videóspólu þegar þið hafið klárað handritið.

Málið útidyrahurðina.

Burstið tennurnar lengi, ekki af skyldu heldur af nautn.

Kveikið á lampanum í glugganum á morgnana tilað gleðja vegfarendur, sérstaklega fyrir börnin.

Dáist að því hvað er inní ísskáp.

Blandið saman í skál, ávöxtum og steinum.

Kveikið á kerti, það kallar fram sál hússins.

Ekki kveikja á fleiri kertum, það mengar.

Munið að eiga alltaf eldspýtur.

Munið að eiga flottar nærbuxur.

Munið eftir sætum orðum einsog: Elísabet þú ert svo mikið krútt, þú ert krútthali.

Gerið lista yfir það sem er gott fyrir ykkur og hengið upp. Þegar ykkur líður illa veljið eitt atriði af listanum.

In-your-face book

Það hringir enginn í mig, ekki hræða, enginn bankar, símarnir steindauðir, engin komment, ekki orð, ég fór að hugsa, er ég svona leiðinleg, eru allir svona áhyggjufullir útaf sýndar-kreppunni en þá rann það upp fyrir mér, það eru allir á Andlitsbókinni.

*

Embla Karen 1 árs

Í dag er Embludagurinn, þá eru allir sjóliðsforingjar og flota í hafinu, Hún Embla Garps og Ingunnardóttir ömmustelpa er orðin eins ár, eitt komið í lífi hennar, ég er búin að hugsa til hennar í allan dag og söng afmælissönginn fyrir hana í bláa sófanum. Prinessan ætlar svo að veita pökkum og aðdáendum sínum áheyrn á laugardaginn....svo á morgun fer ég í bæinn að kaupa fallega gjöf, handa þessa stúlku sem hefur lykilinn að hjartanu í sínu hjarta.

Embla Karen yndisfríð
elska þig alla tíð.
Komin vel á annað ár
amma sendir gleðitár.

Réttir dagsins

Í morgun borðaði ég skyr með bláberjum, hörfræjum og prótíni, og á eftir ætla ég að steikja kjúklingabringur með lífrænt ræktuðum kartölfum. Og fá mér appelsínusafa með, nýkreistan, og setja banana útí skyrið á morgun, svo keypti ég líka rjóma.

Elísabet fer í bæinn

Ég fór í bæinn í dag í sumarkápunni minni því ég grennist um kíló á dag og í dag er bolludagurinn, ég skrifaði fjóra kafla í handritið mitt í morgun og undirbjó aðra tíu, þetta er allt að smella, markmiðið er að vera búin fyrir næstu mánaðamót, ég vaknaði upp við það að enginn hefði samband við mig, en sennilega er það öfugt, ég hef ekki samband við neinn, ég kíki ekki einusinni inná hina víðfrægu bloggsíðu kex sem Katrín Dagmar rekur, svo fór ég á pósthúsið og póstlagði þrjú eintök af Dagbók prinsessu og þrautum úr barnablaði moggans til Spánar þarsem þær búa Alexía, Jóhanna og Mánadís, fór svo að láta ljósrita engilinn minn, ekki í sex hundruð milljón eintökum einsog Helgi stakk uppá, og svo mynd sem Jökull gerði þegar hann var lítill, en hann er nú í Mexíkó, og Kristín er hér heima og mamma hennar að passa fegurstu hunda heims, svo fékk ég hugboð um að skreppa á kaffi Hljómalind og ætlaði að hætta við þegar ég minntist orða Kolbrár systur minnar, um að sjá fallega karlmenn, en þeir eru nú flestir aðeins of ungir fyrir mig hér, en það er sama, hér sit ég, einmana, yfirgefin, hugsandi, það rignir og ég hef ekki fundið neina leið tilað græða á kreppunni, en sumir eru að selja jeppa úr landi, en ég er búin að synda og synda og hér er morgunmaturinn minn:

Hálft kíló af skyri.
Stór skeið af próteini.
3 tsk. sykur.
Nokkur hörfræ.
Berjablanda, bláber, jarðarber, hindber.
Sletta af mjólk eða vatni eftir atvikum.

Svo er þetta hrært í mixernum.

Á föstudaginn steikti ég folaldasnitsel og át með fjórum kartöflum eftir að hafa næstum orðin skotin í strák í Nóatúni.

Á morgun er Sprengidagur og ég hlakka mikið til, jafnvel að hugsa um að búa til súpu sem ég er snillingur í en í hana set ég alltaf vænan bita af beikoni.

Svo er ég búin að taka djúsí greipaldin út úr ísskápnum, hún bíður mín þegar ég kem heim. En nú er ég að drekka orkudrykkinn Akvaríus. Nammi namm.

Í gær borðaði ég gómsætt gúllas hjá Elísabetu Ronalds og flestum hennar mörgu börnum.

Já, morgunmaturinn er líka þrír sopar af lýsi, og vítamín.

Það er gaman að lifa.

Faðmlagið

Mig langaði að faðma þig lengur,
- ekkert alvarlegt.

*

Ég er með faðmlag á heilanum
sem getur staðið lengi,
af því tíminn hverfur þar.

*

Bara tilað hvílast, einsog þetta væri staður
- tilað hvílast.

*

Kannski er þetta konan sem hefur haldið
heiminum uppi, hún vill vera föðmuð.

*

Ég er með löng faðmlög á heilanum,
löng, löng, löng faðmlög.

Kristjón og Ingunn eiga afmæli

Kristjón elsti sonur minn og Ingunn yngsta tengdadóttir mín, kona Garps og mamma Emblu og snillingur af guðsnáð einsog Kristjón sem er á Spáni með fjölskyldunni, - eiga afmæli í dag, stórmerkilegt. Þau eru vatnsberar en vatnsberar eru sérstakir að því leyti að ég myndi segja að til væri sérstök vatnsberaátt sem sumt kemur úr, einsog skynsemi, húmor, viðhorf, hlýja.

Hér er kuldasólarblíða, tannlæknirinn segir hann hafi sjaldan séð eins flott gróið sár, enda saumuðu englar það saman. Fór í Smáralindina með Huldu og Valla sem eru með skemmtilegra fólki og gaman að vera með, og litlu börnunum þeirra.

Sá Husky hunda á leiðinni og fékk Husky kast!

En til hamingju með afmælin!!!! Ást og ást.

Það er svo yndislegt að þið hafið komið í heiminn.

Nýjasta æðið mitt er trönuberja-vínberja-safi, ástin, lífið, sólin og sólskinið.

A poem to his patients (working on it)

Tell them about the woman in Iceland
who landed on earth,
by crawling from the sea,
drove to the vulcano
to masturbate in the lava-field,
danced around the rocks,
dig a hole in the ground
to make a space for love,
had some more coffee and sigarette,
put flowers into her hair
so the angels would recognize her,
went into the graveyard
to have a proper soil.

Drove the road with elves,
into bleeding madness,
recovering by getting worse,
counted on ideas in her head
because everything was strange,
searching and searching,
listening to the vulcano breath,
talking to mountains, crying there,
throwing her self into glacier-river
so the birds would take her away,
finally seeing her childrens eyes,
finally solution, some lithium,
straight from the earth,
and the inner wound
started healing.

Fróðleiksmoli

Við erum með taugafrumur. Á taugafrumunum eru svona sælubollar. Ef maður fær völd þá fjölgar sælubollunum, og maður getur tekið við meiri vímu, sælu eða hvað sem maður kýs að kalla það.

En hversu margir sælubollar eru á þessum taugafrumum, þá verður maður að vera api inní búri og ráða yfir öðrum apa svo þetta virki allt saman.

Fórnarlambið

Einu sinni var kona sem vildi ekki fara úr fórnarlambshlutverkinu því þar var allt til alls, heitt og kalt vatn til að láta renna á hendurnar og sápa.

Allt gekk vel

Já, nú er aðgerðin búin og allt gekk vel. Ég fékk litla beinamylsnu tilað japla á tilað vera einsog persóna í Samúel Beckett leikriti, eða bók, ég held að þessi mylsna sé gamalt frónkex úr verksmiðjunni frá Patreksfirði. Alltaf haldið uppá Patrek. Ella Stína Patrekur. En hin hliðin á málinu er sú að ég fékk ekki mylsnu, heldur nautabein og nú stendur beinið sitthvorumegin út úr holdinu, andlitinu já, svo enginn kemst að mér, sérstaklega enginn karlmaður með konfektkassa og blóm og silkinærfötu, heldur bara get ég gert mína hluti í friði og grúft mig yfir skriftirnir, sem eru einmitt svona einsog leki úr gömlum ofni frá kreppunni 1926.

En ég þakka stuðninginn.

Ella Stína Naut.