Ég er leikhús

Ef ég ætti að lýsa mér í einu orði þá er ég leikhús.

Röddin, andlitið, hreyfingarnar, allt í sambandi við mig er leikhús. Ég er svo fallegt, skrítið, dularfullt, öðru vísi leikhús. Það er einsog ég hafi fæðst með þetta leikhús, einsog það sé demantur sem ég verð að slípa alla ævina. En ég þarf að eignast alvöru leikhús Elísabetarleikhúsið, því ég vil gera búninga, leikmynd, ljós. Ég elska leikhúsið. Ég er alltaf að búa til leikhús. Leikhúsið er nefnilega svo skemmtilegt, og það sem tekur margar blaðsíður í bók að lýsa tekur eina mínútu í leikhúsinu. Leikhúsið er fugl sem reynir að tæla mig, dansa fyrir mig í mýrinni, með töfrandi stél og kamb, þessar hreyfingar í hálsinum.

Stundum hellist yfir mig hamingja í leikhúsinu. Og þú ættir að sjá mig þegar ég er að skrifa leikrit, það er leikhús útaf fyrir sig. Og ég er leikhús. Það sem ég er að gera í leikhúsinu er alveg stórmerkilegt, og undursamlegt, ég er smá saman að sjá heildarmyndina.

Það er annað sem ég er góð í, ég er góð í að sjá heildarmyndina. Ég get séð hluti úr ótrúlegri hæð. Og uppáhaldsliturinn minn er rauður. Og ég elska sólina, miðnætursólina, ég er júníbarn, barn hinna björtu nátta, þó að ágústnæturnar töfri mig uppúr skónum, vetrarnæturnar með kertaljósi og ég elska bíla, föt, snyrtivörur, tísku, mér finnst gaman að skoða tískublöð, og mér finnst gaman að keyra, ég elska að vera ein í bílnum með hendurnar á stýrinu og tónlist og keyra eftir veginum.

Svo finnst mér gaman að skoða tískublöð, flottar konur og flott föt og flotta karlmenn, ég hef mikinn áhuga á fötum og ég geri alltaf búninga á persónurnar mínar, búningurinn kviknar yfirleitt ósjálfrátt. Ég elska myrkrið í leikhúsinu.

Og klappið, andardráttinn, þögnina, lesturinn, tjaldið, tónlistina. Já tónlistin er kannski það eina sem ég geri ekki í mínu leikhúsi. En ég á píanó og ég elska að syngja, stundum er ég að syngja ein fyrir sjálfa mig, fyrir sjóinn eða í bílnum. Ég á engan bíl.

Ég er bláeyg. Augun í mér eru svo falleg að þau gætu töfrað heilan hest tilað fá sér gras að bíta. Ég elska húsið mitt. Ég er með fallegar neglur. Ég sé alltaf á nöglunum á mér hvernig mér líður. Ég elska hárið á mér. Ég er ekki til sölu.

Hárið á mér getur verið eins og á ljóni. Ég hef hugrekki ljónsins.

Sólin er að setjast í hafið. Í gærkvöldi fór ég og settist á klett við sjóinn, Akrafjallið var einsog fjólublár draumur úr flosi. Það kviknaði í mér að senda sms til hans en smsvélin er biluð. Það kviknar oft eitthvað svona í mér.

Og getur orðið að stóru báli. Ég elska það.

Ég fer oft hægt af stað. Ég fer líka oft hratt inní eitthvað og hratt útúr því. En ég safna upplýsingum. Ég er vatn og eldur. Ég á nóbelskjól. Ég er með blá augu.

Ég skrifa tilað ná sambandi. Ég elska samband. Gott samband sem flytur agnirnar á milli okkar, rafmagnið, frá hjarta til hjarta. Ég er svo æðisleg. Og ótrúlega vel vaxin. Það kemur kannski sér kafli um það.

Ég elska blóm, sérstaktlega svona blóm æ þú veist hvað ég meina, segjum bara liljur en líka sólblóm og fíflana í garðinum ó ó ó ó og hvönnina og reynitréð, gleymérei, baldursbrá, sóleyjar ég sá margar villtar saman þegar ég fór framhjá flugvellinum.

Ég er flug.



Og ég er alltaf að búa til samband við fólk.


Á útvöldum augnablikum er ég reyndar blóm. Eða bara venjuleg manneskja og get verið rosalega hörð af mér þannig að ég veit ekki um neinn sem er eins harður og ég, nema kannski synir mínir.

Jónsmessan

Í gær vissi ég að eitthvað gott myndi gerast í dag, ég er ekkert tiltakanlega skyggn eða göldrótt, en ég fékk þetta á tilfinninguna, að eitthvað gott myndi gerast í dag, einhverjir töfrar.

Og svo gerðist það.


*

Dansað við sjóinn

Ó ... þetta ó kom óvart. Það er svo margt fallegt hægt að segja. Þegar ég fór í göngutúr í gærkvöldi í miðnætursólinni og dansaði við sjóinn og fann skel ég lét í öldurnar - handa Susie - og furðulegt hvítt fyrirkomulag einsog hásæti og öryggi úr rafmagnstöflu og mér fannst það vera tákn ástarinnar og hugsaði, ég læt það fara. Og svo fór ég að syngja þessa laglínu... það er svo margt fallegt hægt að segja ...

Svo núna áðan var ég að tala við barnabörnin og Jóhanna er búin að semja lag við textann og bæta við... glitrandi tunglskin... hönd þín... ástin ein... og amma ég horfi í augun þín!

Alexia var hinsvegar að fara á kakkalakkaveiðar með pabba sínum og ég lofaði að kalla hana Alexíu Kakkalakkabana ef vel tækist með veiðarnar.

Og Mánadís kvaddi með orðunum: Ég elska þig, þú ert besta amma í heimi.

Þá hafði ég spurt hvort kakkalakkarnir segðu: Hér komum við kakkalakkarnir, þegar þeir gerðu innrás og Mánadís svaraði: Ég held það.


Það er svo margt fallegt hægt að segja.

Skrímslið í eldhúsinu

Einu sinni var kona sem fóðraði skrímsli í eldhúsinu hjá sér, hún gaf því allt sem hún átti og loks átti hún bara það.

Blómið í glugganum

Það er blóm í eldhúsglugganum mínum. Glugginn er gylltur einsog kirkjugluggi og segja má að altaristaflan sé hafið og skipin og skýin. Það er blóm í glugganum, blóm sem Kolbrá litla systir mín skildi eftir þegar hún fór til Panama fyrir tíu eða fimmtán árum. Hún man ekki eftir blóminu. Ég passaði blómið öll þessi ár, hafði það yfirleitt á píanóinu, útí stofuglugga eða á borði og blómið stóð í stað, það rétt hékk svona á nokkrum blöðum og mér var sagt að henda því.

En af því systir mín hafði beðið mig um að passa blómið vildi ég ekki henda því og setti það fyrir einhverja rælni í eldhúsgluggann. Og viti menn, blómið tók á sprett og hefur nú í tvö ár vaxið og vaxið og breytt úr sér í glugganum. Það er komið á réttan stað. Þetta er dæmisaga um rétta staðinn. Það var norðurglugginn.

Og ég fór að hugsa einsog þetta blóm, á ég að flytja norður, er ég á rétta staðnum, hver er rétti staðurinn fyrir mig?

Og enn hafa undur og stórmerki gerst!!!!!!!!!!!!!!!!!

Blómið hefur borið ávöxt.

Það eru stórfurðulegur ávöxtur, kristalsklasi, sem hefur litið dagsins ljós.

Kristalsklasi brúnleitur, undurfíngerður, eftir öll þessi ár.

Það er margir örfínir stilkar og á hverjum stilk er svona kristalslaga jurt og þetta er einsog knippi eða vöndur, kristalsblómavöndur.

Þetta var sagan um Elísabetu og blómið.

Ella Stína talar upphátt

Ella Stína var alltaf að rústa öllu. Hún tildæmis rústaði öllum brúm sem hún var búin að byggja milli sín og vina sinna og fjölskyldu. Ef fjölskylda og vinir komu í heimsókn fékkst ekki orð uppúr Ellu Stínu því hún var svo upptekin við að hugsa: Afhverju rústa ég alltaf öllu. Það endaði með því að vinirnir og fjölskyldan gáfust uppá henni og fóru, Ella Stína var ein eftir og þá hún sagði upphátt: Afhverju er ég alltaf að rústa öllu.

Og þá vissi hún það! Það var til að geta sagt þetta upphátt.

Önnur gáta

Hér er önnur gáta:

Ella Stína var alltaf að þræla sér út og svo refsaði hún sér fyrir að þræla sér ekki nóg út.

Spurt er: Hvernig getur hún hætt þessu?

Því ef hún hættir þessu hrynur heimsveldið.

Heimsveldið byggir nefnilega á sterkum stoðum.

Ella Stína getur auðvitað haldið þessu áfram að þræla sér út og refsa sér, en það er ekki verið að spyrja að því.


Vinnið fyrstu verðlaun!

Við erum öll skrítin

Katrín kom með lausnina í sambandi við söguna hér að neðan og fær að launum ferð til Skagafjarðar. Hún stakk uppá að áhorfandinn færi að hlæja. Ég veit ekki hvaðan hún fær þær hugmyndir að áhorfendur hlæi en hvað um það. En svona gerist þetta.

Þriðji áhorfandinn gengur í salinn og sér einn sofandi áhorfanda og annan grátandi og svo sér hann Ellu Stínu sem er ýmist að hugga grátandi áhorfandann eða læðupúkast fyrir framan sofandi áhorfandann og þá fer grátandi áhorfandinn að gráta meira og þá læðupúkast Ella Stína enn meira. Þriðji áhorfandinn fylgist gaumgæfilega með þessu og hugsar: einn sofandi, einn grátandi, ein sem gerir tvennt í einu og er að klofna. Þriðji áhorfandinn fær þá raunveruleikasjokk og hugsar: Við erum öll skrítin.

Og þá fór hann að hlæja.

Þriðji áhorfandinn

Þið munið eftir Sirkus Ellu Stínu þar sem voru tveir áhorfendur, annar grátandi en hinn sofandi. Ella stína var alltaf að reyna fá þriðja áhorfandann en vissi ekki hvernig hann átti að vera.

Guðinn Janus

„Janus var talinn með æðstu goðum Rómverja en Grikir þekktu hann alls ekki,“ segir Jón Gíslason í hinni óviðjafnanlegu Goðafræði Grikkja og Rómverja frá 1944. „Sumir álíta að hann muni í fyrstu hafa verið goð sólar og ljóss. En snemma verður hann goð alls upphafs og byrjunar og öðlast þannig hina mestu þýðingu , bæði í einkalífi og opinberu lífi Rómverja.“ Jón segir frá því að í byrjun janúar var aðalhátíð Janusar – menn skreyttu hús sín blómsveigum og lárviðargreinum og færðu guðinum brauð, vín og reykelsi. Upphaf hvers dags var einnig í vernd Janusar, og Rómverjar hétu á hann þegar þeir hófu eitthvert verk – á Forum Romanum gengu hermenn um hof hans á leið í styrjöld. „Janus var einnig guð farsællar inn- og útgöngu í öllum húsum, strætum og borgum. Hann var verndarvættur og vörður allra hliða og dyra. Festu menn upp mynd guðsins yfir húsdyrum. Voru á henni tvær ásjónur. Horfði önnur út en hin inn.“



Þessi umræða spratt öll af reynitrénu og sér ekki fyrir endann á. Ég skal svo blogga meira um reynitréð. Það eru í því vasaklútar að armenskum sið og glerkúlur að afrískum sið. Ég elska ykkur.

Og eitt enn. Guðinn Janus var úr Rómaveldi þótt sjálfsagt hann átt sér dýpri rætur einsog flestir guðir og oft búinn að skipta um kennitölu en það leiðir hugann að því að við erum stödd í Heimsveldi Ellu Stínu og kannski vantar það heimveldi guð, hof, dyr eða lása, lárviðarsveiga. Já og andlitin tvö. Reyndar vantar mig ekki neitt. Ég elska ykkur.

Reynitréð í garðinum

Það vex reynitré í garðinum mínum. Ég tala stundum við það, ekki mikið, en í morgun hrósaði ég því sérstaklega fyrir að hafa teygt sig upp yfir þakrennuna. Svo vaxa á því hvít blóm.

HÚM

Hve hljótt
flögra þau fiðrildin


fegurstu nótt í sumri


(Stefán Hörður Grímsson)

Allt

Í staðinn hugsar maður um eitthvað sem er fext
og hvernig því fari vindur í faxi
en við skulum ekki nota orð
fyrir alla lifandi muni ekki orð
ég bara hangi í hárinu á þér
og sjórinn er fyrir neðan


(Stefán Hörður Grímsson)

Lýðveldiskerran

Nú er Ella Stína að pakka saman í sína lýðveldiskerru, hún pakkar já hverju, æ öllu dótinu, fánanum frá afa og ömmu, fánanum sem hún keypti útí Bykó og skuldar ennþá, þremur litlu standfánunum sem eru útá tröppum í blómapottinum, brotna fánanum í stiganum, stolna rifna blóðuga fánanum af strandferðaskipinu eddu, og hvað er hún farin til vesturheims að stinga þessu öllu niður? Eða til Laugarvatns í sumarnóttina, því nú ræður sumarnóttin, ó sumarnóttin, ekkert er eins fallegt.

Það fannst nefnilega komment hér þarsem einhver káhá er að kommentera að svona eigi ég að skrifa. OPNA HJARTAÐ MITT. eða hvað? hætta með Ellu Stínu, þetta segir mamma líka. Blogg er auðvitað blogg, ég hef verið að gera skáldskap og það ókeypis, en ég get alveg sagt ykkur hvað ég lærði í dag, að það er gaman að fara með mömmu sinni í 17. júní þegar börnin og barnabörnin eru önnum kafin með sína fána einhverstaðar af því lífið hefur haldið áfram.

og eitt annað lærði ég í dag. og það er það að lífið er alltaf að kenna mér eitthvað og það er sársaukafullt því ég vil alltaf vita niðurstöðuna fyrirfram. en þá er lífið að kenna mér eitthvað, það er eitthvað áframhald, hreyfing, og ef ég dulkóða þetta þá skrifaði ég ímeil sem mér fannst ég endilega þurfa fá svar við...

og hvað gerðist:

ÉG FÓR AÐ LESA LJÓÐ. LJÓÐ.

Ljóð eftir vin minn heitinn Stefán Hörð Grímsson.

Af því alltíeinu þráði heilinn í mér ljóð. Ég les aldrei ljóð. En ljóð var það eina í stöðunni. Og þá fattaði ég að lífið er að kenna mér að taka áhættu, bíða, opna hjartað, andvarpa og vona og langa tilað senda sms þarsem stendur:

ég veit um sjóinn á einum stað.

En þegar ég uppgötvaði að lífið var að kenna mér eitthvað og þetta myndi allt koma í ljós, þá segi ég ekki að ég hafi fengið tár í augun, en jú eitthvað nálægt því, og þá kom þetta traust og ég uppgötvaði að lífið er stærra en ég.

en þetta fattaði ég allt út af einu fökking ímeili sem ég sendi....viltu pæla í því.

17.júní hjá Ellu Stínu

Ella Stína vaknaði eldsnemma og lagði kókdós að minnismerki Ingólfs Arnarssonar.


Minnismerkið er landnámsskálinn í Austurstræti, öðru nafni Disney-skálinn þarsem hægt er að ýta á takka og heyra í Andrési Önd og kókdósin var auðvitað tóm.

Reikningskúnstir Ellu Stínu

Ella Stína er búin að reikna út ef hún skrifar tvær línur fær hún átta komment.
Og mesta athygli ef hún skrifar um höfnun, amk. í tveimur línum! Ella Stína er smám saman að átta sig á heiminum. Því hana dreymir auðvitað um að "fit in" svo hún er allstaðar að reyna að troða sér.

Ella Stína rotar selinn

Eða Ella Stína? Stundum má hún fá frí. En ég Elísabet er með geðsjúkdóm, reyndar tvo, geðhvörf og alkóhólisma, og slatta af þráhyggju og paranoju en það er nú bara bland í poka miðað við stóru súkkulaðistykkin. Svo eru sumir dagar þannig að þótt ég hafi ekki veikst í átta ár af geðhvörfum og ekki af alkóhólisma í 14 ár, þá stundum rísa þessir sjúkdómar upp einsog drekar og leggja allt í rústi með einu andvarpi. Þá lækkar sjálfsálitið, sjálfstraustið fer, efasemdarköstin skella á mér, og þótt ég fari með bænir, tali við trúnaðarkonu þá gagnast það ekki neitt, ekki fyrren en ég fer að skrifa líka, eða skrifa og tala við guð og trúnaðarkonu, já og fæ kannski ímeil frá mömmu, því nú er bylgjan hjöðnuð, og allt í góðu, en ég komst að því á fótboltavelli á sínum tíma að það væri ekki einleikið hvað sjálfstraustið væri brothætt, ég sem er svo frábær!!! og það var þá sem ég ákvað að skrifa þessa bók, um geðhvörf, þá mjatlar sjúkdómurinn á bak við og segir: Þú ert geðveik, það er ekki hægt að tala við þig, vinna með þér, þú segir of mikið of lítið, og þetta er svo lágróma rödd að ég heyri hana varla, svona einsog dropinn holar steininn, ég finn reyndar í þessum töluðum orðum hvað þetta er viðkvæmt og ætti ekki að vera það, eða hjálpar mér ekki neitt að það sé svona viðkvæmt: hvað ætli lesandinn haldi!?, af því þetta er minn heimur og ég á rétt að segja frá honum, laga hann, breyta honum og allt þetta hérna. En ég þakka guði fyrir að ég geti skrifað. Takk guð. Og nú ætla ég auðvitað að vera sniðug í restina, því ég er háð því að vera sniðug, og segja að þegar ég verð búin að skrifa þessa bók, THE BIG BOOK OF MADNESS, hin stóra bók um geðveikina, þá fer ég auðvitað heim, á selnum og í fjöruborðinu þá rek ég bókina í höfuðið á selnum og slepp lifandi heim í Odda. Sæææææææææææmuuuuundur, here I come.

Ég meina auðvitað Elísabet.

Yfir strikið

Mamma hennar Ellu Stínu sagðist stundum kíkja á Heimsveldið en findist það frekar þreytandi, Ella Stína færi alltaf yfir strikið. Ertu ekki að meina að Ella Stína færi strikið, spurði Ella Stína og mundi þá eftir því að mamma hennar hafði sett á fót strikaverksmiðju sem framleiddi eiginlega bara strik handa Ellu Stínu. Og ef Ella Stína þarf að fara yfir strikið grípur hún með sér eitt strik og færir svo strikið eftir tilfinningunni því auðvitað er Ella Stína komin með mjög góða tilfinningu fyrir strikum. Og ef Ella Stína þarf að fara yfir strikið segir hún mjög hógvær og lítillát: Ef ég má aðeins fara yfir strikið.

En yfirleitt trylltist hún einsog hamstur þegar sú strik og öskraði af öllum lífs og sálarkröftum: HVER SETTI ÞETTA STRIK ÞARNA!!!!!!!!!

Höfnun Ellu Stínu

Ég er að bíða eftir höfnun svo ég hrökkvi í gang. Eða einsog maðurinn sagði: Ef ég fæ höfnun, þá er ég fínn.

Ella Stína er feimin nörd

Vinkona mín sagðist ekki geta orðið hrifin strák ef hann er feiminn nörd. En hvers eiga feimnir nördar að gjalda, ef hann er tildæmis sætur, ókei ekki nógu að vera sætur, eða góður, ókei, ekki nóg að vera góður. Ég er tildæmis feimin nörd. Ég vil alltaf vera skrifandi og vil helst ekki fara neitt af því þá er ég ekki skrifandi, mér finnst að vísu gaman að fara á fótboltaleiki. En flest annað, úff. Þá þarf maður að hafa sig til og hætta að skrifa. Svo á ég engan sjéns ef ég er feimin nörd.