Gestur frá Írlandi

Una vinkona ákvað að koma í afmælið, þvílík dásemd og heiður fyrir afmæliskonuna. Hún kemur yfir hafið og langar að sjá eldfjall og afmælisbarnið, þetta hefur djúpa merkingu fyrir mig.

Ömmutvíburastelpurnar eiga afmæli!!!!

Jóhanna og Alexía eiga afmæli í dag, þær eru ellefu ára, hvorki meira né minna, þessar fallegu fögru dásemdardísir, prelluprinuprakkarar, orkubúnt, gáfnaljós, heimspekifiðrildi, teiknarar, skáld, söngvarar og undur heimsins. Æ, hvað ég vildi ég væri í afmælinu þeirra. En ég kem bara næst! Ég fór einusinni til Spánar í afmælið þeirra, þá urðu þær átta ára og voru í hvítum alheimskjólum. Fallegu systur, til hamingju hamingju, Elísabet amma knús knús knús.

Ein guðdómleg persóna...

Emla Karen kom í heimsókn ásamt foreldrum sínum Ingunni og Garpi, og það varð allt með öðrum brag í húsinu, ...svo töfrandi undursamlegt, hún brosir svo fallega og hefur húmor, ég fékk að halda á henni og þegar ég hugsa um það fæ ég tár í augun, einsog blómin sem eru í norðurglugganum og blómstruðu hvítum blómum og svo komu dropar úr blóminu, einsog tár sem stirndi á, og ég borðaði blómadropana, sætir á bragðið, lífið er eitt undur, eitt titrandi kraftaverk, ég er svo þakklát. Og svo fór ég á ball, já ég fór á ball og ein ung tilvonandi leikkona sagði ég væri flottasta kona á Íslandi, ég held bara ég hafi roðnað, og vinkona mín Elísabet Ronaldsdóttir kom í sykur, og hún er algjör snillingur og veit meira um leikritið mitt en ég, hún tekur bara skærin á þetta einsog fótboltamennirnir. Já já já... það er jáið sem gildir.

*

Já, og svo á Illugi bróðir minn afmæli í dag...hann er svo góður og skemmtilegur og sætur og mikill snillingur, umfram allt svo mikill Illugi.

Hin ljúfa löð

Ég þarf ekki nema fara á fund, hringja í vini mína og fá komment og allt fellur í ljúfa löð. Og svo auðvitað kíkja á myndirnar af henni Emblu Karen og ég brosi eða reyndar, hvernig á að segja það, brosið ég.

Þegar maður fer yfirum

Einsog ég núna, stressið útaf afmælinu og leikritinu, og svo er ég búin að taka til í geymslunni og allt sem kemur annað virkar einsog árás, óvæntur tími, ritgerð, fara útí búð, já ég er sennilega ekki í flæðinu heldur á beinu brautinni og þar eykst hraðinn samkvæmt öllum útreikningum, svo ég verð að reyna vera lítið blóm, eða trúður eða sætabrauðshús, og svo þarf ég að fara á fundi og aumingja ég, út með ruslið, þvo í staðinn fyrir að liggja í stressinu einsog hæna og liggja á stressinu og unga út meiri stressi, ég er með svona heila, hann vill alltaf meira stress, bara eitt stress æpir hann, og ef einhver er á þessu bloggi, ég veit ekki hvaða leyndardómsfulla fólk þetta er, þá verður það að gera vart við sig ef það langar í afmælið mitt, ég er í köku, æ æ æ. Ég er farin í leikritið. Bless.

Einn dagur í einu

Ég lendi alltaf í sama pyttinum aftur og aftur, það hlýtur að þýða að ég fer alltaf sömu gömlu leiðina, og verð sennilega að finna mér nýja leið. Ég talaði við trúnaðarkonuna mína áðan og hún sagði ég væri of mikið í útkomunni. Einmitt. Í staðinn fyrir að treysta. One day at a time.

Traumað

Einu sinni var stelpa og það kviknaði í húsinu hennar og þá fór hún inní draumaheim og þar kviknaði líka í húsinu hennar.

Það var þannig að hún fór inní draumaheiminn og fann sér hús og þar fann hún nokkur blöð sem hún hafði skrifað og þegar henni varð kalt, ja hversvegna skyldi henni hafa orðið kalt, - góð spurning, en henni varð kalt og hún fíraði upp í blöðunum og eldurinn læsti sig í húsið hennar og það fuðraði upp til kaldra kola.

*

En þetta var líka þannig að inní húsinu voru nokkrir ógnvænlegir persónuleikar einsog sorgin, óttinn, grimmdin, óöryggið. Jæja ég er búin að fá nóg í bili. Eva Rún á afmæli. Og mig langar í sund.

Já, hún hélt alltaf að hún væri ein en í hvert sinn sem hún fór inní hús þá voru draugar þar, the haunted house, umsetna húsið, og alltíeinu vöknuðu þessir draugar upp af værum blundi og fóru að hræða stelpuna, og hún hélt alltaf hún væri ein, ha ha ha, en ónei ónei, hó og hei, ekki ein, persónuleikarnir vöknuðu og fóru að hrella hana, svo hún vildi ekki mikið vera inní húsum, og allavega ekki sínum eigin húsum, meira annarra manna húsum, hún sagði kannski: Má ég vera í þínu húsi. Einsog má ég vera í þínum kjól, má ég hafa þína skoðun, aha aha ha ha ha, svona var þetta nú. Og henni varð svo kalt og hún varð svo hrædd að hún fór semsagt að kveikja í því sem hún hafði skrifað tilað reyna að átta sig á þessu, já hún fann semsagt heljargreiparnar læsast um sig og andardráttinn oní hálsmálið, ógnin lá í loftinu. Púff. Búff. Átti hún að dressa þessa drauga upp eða kveða þá niður og þá hvernig.

Thankyou

I love my brain, when my brain gets love, it keep my heart calm. So how do I give my brain love, with beauty, peace and wonder. Thankyou.

Úr minnisbókinni

Ég er ekkert skotin í honum, þetta er bara eitthvert show sem ég held uppi í hausnum á mér og hann er fórnarlambið.

*

Trúin á lífinu

Einu sinni var stelpa og hún var öryggislaus og óákveðin og flúði inní draumaheim en þar var hún líka öryggislaus og óákveðin. Svo hún missti alla trú á lífinu. Og það var nú ekki gott.

Íslenska þjóðin

Vilborgu bekkjarsystur minni finnst ég eigi ekkert að vera stressa mig að bjóða fólki í afmælið og senda því ímeil, heldur bara auglýsa í mogganum: Íslenska þjóðin velkomin. Bæta kannski við: Gerum byltingu.

En ég hljóp uppí svoleiðis stress útaf afmælinu og leikritinu mínu að ég vissi ekki hvert ég ætlaði og það toguðu í mig englar og svo horfði ég á Mávahlátur, bara ansi fín, já mun betri en þegar ég sá hana síðast.

Ég og Þórhildur Hrafnsdóttir 8 ára frænka mín heimsóttum Emblu Karen, Ingunni og Garp og það var himneskt. Ég var með hausinn rauðglóandi útaf leikritinu mínu og spurði Þórhildi:

Hvernig gengur að skrifa leikritið þitt?
Það gengur vel.
Ertu búin að skrifa það.
Ég er með það í höfðinu.

Þetta er almennilegt, nota höfuðið. Þetta gerðu Drúídar, þeir lögðu allt á minnið. Svo nú segi ég ef ég er spurð: Hvernig gengur að skrifa leikritið, þá segi ég:

Það gengur vel.

Það blómstrar allt hjá mér

Ástareldurinn blómstrar, það eru komin rauð lítil, agnarsmá blóm á hann, í suðurglugganum, og í norðurglugganum blómstra fallhlífarnar, sem voru brúðarvendir í fyrra, hvítum fimmstjörnublómum með fimmstjörnu inní sér, og ilmar á nóttunni jasmínilminum hinum dularfulla, já svona blómstrar allt í kærleika og trú.

Okay guys!!!!

Vitiði afhverju það er kreppa?
Það er útaf því að við erum búin að drekka upp Jöklu.
Og næst er það Þjórsá.

Konan í sundinu

Einu sinni var kona sem mátti fara í sund og hún fór í sund. Hún var með sál.

Og sálin glitraði í vatninu. Úmm. Hún fór í nuddið í heita pottinum og lét buna á mænuna, magann, iljarnar, lófana, andlitið, bun, bun, bun, og svo synti hún 18 ferðir af bringusundi, nokkrar af bakskriðsundi, einsog hnífur í vatninu, og svo baksund tilað opna fyrir örlögin, já og svo fékk hún sjeik og hitti jarðfræðing í sund og spurði hvað væri inní fjöllum, hvort væri vatn þar og hann sagði já, og hvort það væru skrímsli og hann sagði já. Og meinti dænósárus en líka hinsvegin hélt hún og lét sig hanga inní skýli svo tognaði á hryggsúlunni og stóð í sturtunni og hugsaði sér að vatn væri gert úr ljósi, úmmm, og fór svo á fyrirlestur eftir að hafa fengið sér sjeik með extra miklu af súkkulaði um Ask og Emblu og hvernig örlaganornirnar skrifuðu örlög þeirra á dyrnar hjá þeim svo Askur og Embla vissu örlög sín, og þá vissi hún afhverju stóð Elísabet Jökulsdóttir á hurðinni hjá sér, það var fyrir örlaganornirnar ef þær skyldu fljúga hjá, og þetta myndi líka standa á legsteininum hennar, og víðar, já bókunum, og svo einhverstaðar á einhverjum vörum til eilífðar... úmmmm, very nice.

Mjúk er móðurhöndin

Siðareglur mömmu þegar ég var lítil.

1. Að gefa öðrum með sér
2. Að ráðast aldrei á minnimáttar
3. Að skipta jafnt á milli
4. Að það væri ljótt að plata
5. Að það væri ljótt að stela
6. Skilja aldrei útundan
7. Glápa aldrei á einhvern sem væri öðruvísi
8. Ef einhver væri skilinn útundan ætti maður að gera eitthvað í því
9. Hjálpast að
10. Ekki stríða einhverjum sem ætti bágt
11. Ekki klaga
12. Sá vægir sem vitið hefur meira

Litli skattur eða Litli Skratti

Þegar ég var lítil kenndi mamma okkur um Litla skattinn sem við systkinin fengum á kvöldin um það leyti sem við fórum að sofa eða vorum komin uppí rúm ef við höfðum verið góð. Ég innleiddi Litla skattinn á okkar heimili þegar tvíburarnir voru litlir og það leið ekki á löngu þartil þeir fóru að kalla hann Litla skratta.

Kærleikssambandið

Ég kvaddi Kristínu tengdadóttur mína þá miklu sómadís en hún var að fara til Ameríku eina ferðina enn, Garpur kom í heimsókn og ég passaði mig á því að trufla hann ekki í tölvunni, keypti mat handa mér, lífrænan mangó og ananas safa, og ástaraldinssafa, og plokkfisk sem ég eldaði aldrei þessu vant af því ég er að læra að elska sjálfa mig, hringdi tilað skipuleggja afmælið mitt sem er ótrúleg ást í minn garð og kærleikur, KEYPTI VARALIT og eyrnapinna, burstaði tennurnar, tók lyfin mín, lýsi, skúraði bláa stigann sem var orðinn einsog í eyðibýli, þreifi VEGGI undir stiganum, borgaði skuldir gegnum símann, vaknaði snemma tilað fara í viðtal í skólanum, skúraði ganginn, raðaði uppá nýtt í skógrindina og á úlpuhengið, lagaði skakkan nagla, hengdi upp teikningar eftir Spánar ömmustelpurnar, skrifaði í leikritinu mínu, lagðist í bláa sófann, þvoði þvott, dustaði mottuna, bað til guðs um að losa mig við ótta og sjálfsvorkunn svo ég ætti auðveldara með leikritið mitt, skrifaði í leikritinu, lét það gerast á biðstofu í smástund, hringdi í vin minn tilað ræða leikritið, hringdi í Lilju Nótt, hún svaraði ekki en hún er aðstoðarmaður minn og yndi, já kærleikurinn er um allt vefjandi, bleik rönd útum gluggann, tvö blóm komin í eldhúsið, hengdi uppúr vélinni, og sá að ein manneskja var að búa til listaverk um dýrð og gleði manneskjunnar. Lét það hafa áhrif á mig.

Engin komment

Ég fæ engin komment á afmælisbloggið mitt, það þýðir að engir gestar koma úhú, aumingja ég, ég sem var að biðja guð um að losa mig við óttann, reiðina, hræðsluna, vantrúna, efasemdirnar, og hann var bara að því rétt í þessu svo ég þori útí þvottahús, annars er ég orðin mjög feit og keypti mér varalit, ógeðsleeeeeeeeeeeeeeega flooooottttttan, en ég hef ekki keypt varalit síðan 2006 og hann var misheppnaður, en þessi er ætlaður mér, jemm.

Afmæli í nánd

Bráðum á amælisbarnið afmælið, Elísabet snillingur, galdrakona, venjuleg manneskja og krútt, mamman, amman og rithöfundurinn, og hún verður 50 ára, ótrúlegt, - þetta er ekki aprílgabb, og svona nýkomin í heiminn, allavega nýkomin í ný augnablik, hvert augnalbikið á fætur öðru, það kemur bráðum í ljós hvort hún heldur uppá herlegheitin 16.apríl, sama dag og Chaplin fæddist, mikil huggun fyrir Ellu Stínu, Ella Stína elskar 16. apríl, eða hvort það frestast um einhverja daga, svo fylgist vel með uppá að fara slípa óskinar, strauja kjólana, undirbúa ræðurnar, dans dans dans.

Hvað á maður að gera þegar maður á fimmtugsafmæli, endurskoða líf sitt, skipa minningunum í efstu sæti, finna úthvað maður hefur lært í lífinu og hvað á maður ólært, - fyllast þakklæti yfir því að fá að lifa svona lengi og vera Aprílbarn. Og hvað skyldi mig langa í afmælisgjöf? Nauðsynlegt að finna útúr því. Ég þorði ekki að halda uppá 30 og 40 ára afmælin mín svo þetta stór áfangi að halda uppá afmælið. Jibbí júlla júllajú, gera gestalistann. Stynja af sælu.

Önnur afmælisbörn í apríl eru tvíburarnir Garpur og Jökull 26.apríl, ömmustelpurnar Jóhanna og Alexía 14.apríl, Illugi 13.apríl og Ísleifur Illugason 26.apríl.

Smellið á viðeigandi frétt

Jökull Elísabetarson, uppáhaldsleikmaðurinn minn í fótbolta, leikur með Greensboro DYNAMO í sumar, ég held maður verði að skella sér á völlinn.

http://www.fotbolti.net/

Rennið músarfjandanum niður þangað til kemur: Jökull Elísabetarson spilar í Bandaríkjunum í sumar. Flottastur.

Alexía, Jóhanna og Mánadís

Ömmustelpurnar þrjár, tvíburarnir Jóhanna og Alexía tíu ára og systir þeirra Mánadís sjö ára, Kristjónsdætur, komu hér askvaðandi í heimsókn með Guðjóni afa í sveit, svo fagrar og miklir fjörkálfar og alltaf að búa eitthvað til, í þessari stuttu heimsókn teiknuðu þær engla og púka, friðarhjörtu, sömdu ljóð um horfna hunda og fallandi snjókorn, spiluðu frumsamin lög á píanóið, fóru í körfubolta, stungu af, pískruðu inní herbergi, fengu sér páskaegg sem þær gáfu svo ömmu sinni, léku leikhús, földu sig undir borði, skoðuðu bækur, fóru útá róló og raddir þeirra fylltu húsið og hreyfingar, bros og fegurð.

Hrafnaspark

Kíkið á þetta... krassandi, innblásin, andagift, erótískar...

http://www.hrafnaspark.blog.is/

Verðlaunaafhending Krumma.

Merkilegir hlutir á safninu

Hrafninn í cellófaninu
Gluggatjöldin hennar ömmu
Eldhúsinnréttingin
Kirkjuglugginn
Gullfoss
Lampinn frá Spáni
Fjalirnar úr sviðinu í Iðnó þegar það var rifið
Flísar úr Fjalakettinum
18 ára blómið
Suður-Ameríku tréð
Sófi Einars Ben
Borðið af Suðurgötu
Veggurinn sem er fullur af tárum
Silkisængurverið sem tók ár að hugsa upp
Sleikibrjóstsykrarnir á herðatrénu
Verandir í Norður-Karólínu
Málverkið sem lenti í maníunni
Píanóið
Eldhúsborðið af Reynimel
Brúðarslör frá Jemen
Bókaskápurinn af Lindarbraut
Kínverska skálin sem brotnaði í fugl
Veggteppið sem flæktist um allt
Stóllinn sem hefur alltaf staðið tilað henda
Boltinn í ganginum
Galdrabókarkjóllinn
Nóbelskjóllinn
Útidyrahurðin sem alltaf var sagt mamma í þegar hún var opnuð

Og saga þessara hluta....

Safnið

Hjartasteinasafnið
Verðlaunasafnið, fjöður, steinn, bikar, dúkka, egg
Geisladiskasafnið ,
Bókasafnið
Albúmasafnið
Dagbókarsafnið
Litlu skrítnu hlutirnir safnið
Fjölskyldumyndirnar
Skrautboxasafnið
Bækurnar mínar safnið
Laufblaðasafnið frá Írlandi
Vinnubókasafnið
Grímubúningasafnið (handa barnabörnunum)
Snúrusafnið
Jakkafatasafnið
Sápusafnið
Skósafnið
Töskusafnið
Gyðjusafnið
Kjólarnir hennar ömmu sem á eftir að breyta

Sjá síðar: Merkilegir hlutir á safninu

Spurningin er: Bý ég á safni?

Skáld sjómanna og geðsjúklinga

Martin götuskeggi sem er ljóðskáld og færeyingur svo ég hengi nú einhverja merkimiða á hann sagði mér að ég væri skáld sjómanna og geðsjúklinga. Ég varð nottla svo montin að ég hef ekki náð mér síðan, auðmjúk og þakklát meina ég!!! En það er ekki hægt að feika sig inní þeirra hjörtu, sagði Þór sonur hans sem er vinur minn. Það var einmitt það sem ég meinti, stundum geta aðrir hugsað betur en ég og orðað það þótt ég ég skáldið. Enda er það mitt verk að stela því og setja það niðurá blað og setja svo nafnið mitt undir.

Embla Karen að Gullfossi

Embla Karen gerði sér lítið fyrir og heimsótti Gullfoss þegar hún varð mánaðargömul. Gullfoss er búinn að vera í rosa stuði síðan og setti meiraðsegja upp demantshring.

Guð og kynlífið

Takk fyrir fjöðrina, ég fékk fjöður í verðlaun fyrir bestu kynlífslýsinguna í bókmenntum síðasta árs frá bókmenntaklúbbnum Krumma, ég er alltaf með fjöðrina núna þegar ég er að skrifa, eða bara fíla mig vel, stundum flýg ég á henni útum gluggann. Í ljósi þessara verðlauna og að hingað streyma sífellt konur og stúlkur í leit að Vængjahurð eða Lásasmið hef ég sett mér markmið, á næsta ári ætla ég að fá "guðsneistann" fyrir að skrifa um guð.

Morgunþunglyndi

Ég vakna yfirleitt í þunglyndi á morgnana en á kvöldin er ég að hugsa svo stórkostlegar hugsanir einsog í gærkvöldi hugsaði ég: Oh, hvað ég hlakka tilað vakna í fyrramálið. Svo vakna ég og finnst ég svo gömul, hrukkótt, lífið búið, mér takist aldrei að klára það sem ég hef byrjað á, og ég sé örugglega um það bil að deyja, geti aldrei borgað skuldirnar mínar, flutt útúr bænum, farið í ferðalag, og svo sé ég að verða fimmtug og það komi ekki örugglega ekki nóg af frægu fólki í afmælið mitt, og það komi sjálfsagt enginn. Þetta er samt aðeins að skána. Nema að það maður með loftpressu í kjallaranum á næsta húsi. Og ég er að pæla í hvernig eigi að losna úr píslarvættinu, og ég man eftir því þegar ég varð þrítug þá fannst mér ég líka svo ægilega gömul að lífið væri búið. Ég var einmitt að hugsa um þetta um daginn: Elísabet, pældu í ef þú verður níræð (mér finnst ég nefnilega bara eiga tíu ár eftir ólifuð) já ef þú verður níræð og þá sérðu eftir að hafa notað tímann í þetta. Svo knús Elísabet.

*

Og gettu hvað, EMBLA KAREN Á MÁNAÐARAFMÆLI Í DAG... :)

Eitthvað sætt

Lífið er stundum skrítið, ég er búin að vera svo intróvert í dag að ég dansaði þegar ég fór útá videleigu og hitti videóstjórann sem fannst að ein persónan mín ætti að taka lyftuna.

Vinkona mín

Vinkona mín sagði: Þetta er glatað, ég get ekki hugsað um annað en hann og hann veit ekki einu sinni af því. Og ég bara fjarlægist guð.

*

Ástin búin eða sagan?

Jæja, nú er ég hætt að elska hann, ég fattaði einn daginn að ég var alltaf að gefa honum ánþess að fá nokkuð í staðinn. Ég bara fattaði það alltíeinu og svo sagði ég Gumma vini mínum frá þessu í dag þegar hann kíkti í kaffi.
Svo verður maður bara vondur útí sjálfan sig, sagði hann.
Vondur útí sjálfan sig?
Já fyrir að gefa og gefa.
Pældu í því.
Glatað.
En nú er þetta búið, ég fattaði þetta alltíeinu.
Já, ég gat ekkert sagt, sagði hann.
Ha?
Ég vissi allan tímann að þetta var bara rugl en ef ég hefði sagt það þá hefðirðu ekki orðið rosalega hress.
Vissir þú þetta allan tímann.
Ég reyndi nottla að segja eitthvað.

*

Og hér kemur dæmisaga um þegar Gummi reyndi að segja eitthvað.
Elísabet, ég fatta þetta ekki.
Nú?
Nei, það er einhvernveginn engin saga.

*

*

Resistance can be alienating and submission can be liberating. Such is the paradox of the dominated..." (Bourdieu 1987)

*

Blíðan

Maður verður að vera svo blíður og nærgætinn við hana Emblu Karen. Það minnir mann á að maður verður að vera blíður og nærgætinn við lífið.

Ella Introvert

Hafið þið heyrt um Ellu Intróvert, nei það er ekki von, hún er nefnilega intróvert og finnst best að vera heima hjá sér að máta skóna, gramsa í hattaöskjunni og leita að felgulyklinum og raða púðunum og fá sér vatn og hlusta á sírenuvælið í sjúkrabílunum og vona að ekkert slæmt hafi komið fyrir og allir bjargist og kíkja svo á sjóinn útum þakgluggann, raða fötunum, strjúka yfir borðið, fá sér páskaegg, sjá hvað er gott veður, já svona er Ella Intróvert yndisleg manneskja sem hefur svo mikið að gera inni hjá sér og ef einhver hringir verður hún steinhissa því hún hafði ekki hringt í neinn.

Eina sem Ellu Intróvert vantar er ást og viðurkenning því henni finnst alltaf hún eigi að fara út, fara í sund, hringja í einhvern, kíkja í heimsókn, og ekki vera intróvert þegar hún er intróvert. Svo hér með fær Ella Intróvert viðurkenningarskjal og fullt af verðlaunum fyrir að vera Ella Intróvert. Kannski brýtur hún niður vegg í dag.

Gott ráð

Gott ráð tilað fara á fætur er að taka atriði.

Lífið er göldrótt

Ég var á leið gangandi í fermingarveislu í kaldri sólinni þegar ég mætti Ingunni og Garpi keyrandi í bíl á leið í veisluna, Embla sat afturí, ég þurfti að koma við í blómabúð svo ég þáði ekki far með þeim en hafði ekki gengið nema nokkur skref þegar ég mætti Jökli og Krisínu keyrandi á bíl á leið í veisluna. En sniðugt, sagði ég, var að mæta Garpi og Ingunni. Já, sagði Jökull, Kristjón er á leiðinni á eftir okkur. En hann býr á Spáni. Svo fór ég í blómabúðina og þegar ég var á leið í veisluna snarstansaði bíll fyrir framan mig, maður stakk höfðinu út og sagði: Ég var að tala við Kristjón, hann bað kærlega að heilsa þér.

*

Það skal taka fram að þetta var Guttesen, dýrlingur í mannsmynd og ljóðskáld. En svona er lífið stundum göldrótt. Þegar maður er göldróttur. Take it away!!!!

Embla Karen í heimsókn!!!!!!!!!!!!!!

Embla Karen heiðraði ömmu sína með nærveru sinni, spændi í sig heilt læri og tveggja lítra pepsi, djók djók, en ég ákvað að halda matarboð af því að Jökull og Kristín væru á landinu en þá stal Embla Karen senunni... steinsofandi!!!! Geri aðrir betur!!!!! Fyllti húsið ljósi, lífi og angan, og auðvitað aðrir gestir líka einsog foreldrar hennar Garpur og Ingunn og frændinn Jökull en Kristín komst ekki vegna fermingarundirbúnings í fjölskyldunni. En ég lá svo bara í sófanum og horfði á gettu betur og tvær bíómyndir og þá var ég búin að leysa gátuna í eigin höfði. Lífið er dásamlegt og það er svo skrítið þegar kemur svona lítil anganóra í heiminn þá vill maður bara að allir séu góðir og allt sé gott. Og allt er auðvitað gott. Og það er svo gott. Og ég verð svo viðkvæm fyrir því eitthvað. Æ, maður getur ekkert sagt, maður reynir bara að segja eitthvað. Jökull er búinn að segja að hann myndi gefa mér tíu fyrir að þegja í lokaverkefninu mínu!!!!!!!!!!!! Hann nefnilega skilur þögnina.

Blómið er að koma!!!!!!!

blómið er koma aftur, blómið sem kom í sumar og stóð í blóma þegar ég fór til írlands, það er að koma aftur, aftur, aftur, búin að sjá tvo knúppa, þetta er blómið með merkilegu söguna, það rétt lafði á einni grein í 18 ár og nú er það búið að leggja undir sig eldhúsið, það blómstrar HVÍTUM BLÓMUM, BLÓMVÖNDUM OG ILMAR!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Stelpan og sólargeislinn

Einu sinni var stelpa sem bjó í húsi sem hét Ótti. Ótti hafði verið reistur fyrir langa löngu og átti gamla og merkilega sögu, ártalið stóð utaná húsinu einsog á gömlum og merkilegum húsum. Og þarna bjó stelpan ár eftir ár og vildi ekki flytja úr húsinu, svo fór eitthvað að gerast, sumir halda að það hafi verið sprunga í húsinu þarsem sólargeisli náði að brjótast inní húsið, og það gerði hann dag eftir dag, svo var einn sólargeisli sem gerði útslagið og þá varð stelpan svo leið á sólargeislunum, alltaf þessi sólargeisli, hugsaði hún, þetta er örugglega sami sólargeislinn og svo reyndi hún að finna sprunguna og múra uppí hana en ekkert gekk, þetta var þannig sprunga, svo einn daginn hrundi húsið, og þá skein sólin öll á stelpuna og þá bara breyttist allt.

*

Það er til annar endir á þessari sögu og hún er sú að þegar stelpan fékk leið á sólargeislanum þá fékk hún leið á öllu öðru og hún fékk meðalannars leið á að vera hrædd og full af ótta, og þá vildi hún vera öðruvísi og þá varð hún öðruvísi. Hún hnussaði svoleiðis að hnussaði bara og það kom frá líkamanum en ekki málstöðvunum. Lífið er dásamlegt. Það er ekki hættulegt að skrifa það. Lífið er dásamlegt.

*

There is a crack where the light gets in. (Leonard Cohen)

Hindrun yfirstigin

Mér tókst að yfirstíga rosalega hindrun í gær, svo í dag vildi ég auðvitað fara aftur á gamla staðinn, en tókst að finna hamingjuna í sófanum yfir því að hafa yfirstigið þessa hindrun en veit af því að gamli staðurinn getur togað í mig aftur. Svo ég ætla bara að hvíla mig. Þetta var sko margra margra ára gömul hindrun. Og hún hrundi. Þetta er svo dásamlegt.

Þingvellir

Þegar ég var lítil fór við með afa og ömmu til Þingvalla á hverjum sunnudegi, amma smurði nesti og afi tottaði pípuna og svo brunuðum við til Þingvalla og fengum að vita hvað öll fjöllin hétu, sáum hvað gjárnar voru djúpar og já það var landslag þarna og mosi. Foss og rólur. Þetta var mjög skemmtilegt og gerði mig að óbilandi þjóðernissina. Ég fór ekki svona oft með tvíburana til Þingvalla, ég man eftir tveimur skiptum, í eitt skiptið létu þeir einsog ég veit ekki hvað í landslaginu og klifruðu uppeftir allri Öxará, óðu yfir hana þvers og kruss svo ég átti fullt í fangi með að tína þeim ekki. Í hitt skiptið vorum við á leið á Gullfoss og lögðum okkur í mosanum á Þingvöllum. Tvíburarnir vildu helst sofa þarna alla nóttina enda var nóttin björt. Ég smurði aldrei neitt nesti, ég keypti kannski samlokur á bensínstöðinni ef ég átti pening. En núna hefur málið verið það í nokkur ár að Íslendingar (og Pólverjar) þeir fara bara allsekki á Þingvöll á sunnudögum og vita ekki hvað fjöllin heita og amma þeirra smyr engar samlokur. Fólk fer bara í Kringluna, það er svona sunnudagsbíltúr, og já kemur líka í staðinn fyrir að gefa öndunum. Ég fór nokkrum sinnum með tvíburana að gefa öndunum en þeir spiluðu aðallega á gítar fyrir þær. En svona er þetta orðið svo ég ætlaði að stinga uppá því að flytja Þingvelli í Kringluna og þegar ekkert er eftir af Þingvöllum á Þingvöllum þá getum við kannski... ég veit það ekki. Haldið áfram að segja sögurnar, já ég man þegar við fórum í Kringluna að leika í boltunum og skoða í búðirnar og borða franskar og Hrafnabjörgin blöstu við í suðri og Skjaldbreiður á sínum stað, já það var allt á sínum stað og ég fékk mér alltaf ógeðslega mikla tómatssósu, ég fyllti Almannagjá.

Viðkvæmt blóm

Ég er viðkvæmt blóm, alltaf ef ég verð spennt opnast gömlu sárin og verða flakandi, ó ó ó, aumingja ég, hver ætlar að gefa mér te eða byggja handa mér klaustur, gefa mér komment kannski en ónei, ég er viðkvæmt blóm, ég er með svo sterkar tilfinningar, ég held að guði hafi gefið mér þær tilað skrifa úr þeim en ekki bera þær um allt, ég er bara svo sein að fatta, ég er kærleikskrútt, blóm og gíraffi, svo segið eitthvað fallegt við mig, ég er að byggja klaustur í rólegheitunum, vantar bara elskhuga. Ég er svo sæt, ég ætti ekki að hafa neinar áhyggjur. Mig vantar bara einhvern, kærasta tildæmis eða elskhuga tilað færa mér sykrað te og prenta út fyrir mig. Svo gæti ég líka skynjað nálægð hans.

*

The master of ceremony

Good evening ladies and gentleman, tonight we are going to have the good and beautiful show about all the good and beautiful. I am the master of the ceremony and tonight I am as you going to show my best sides. Good and beautiful. Life is so good and beautiful and the first to show it is a flower, its coming right now, look, the flower, it spreads out it leaves, opens up, it bow, and here it come again, because its so nice to see a flower again. And next on stage is a good and beautiful bird, look at it, here it comes, a bird. Fly, dont fly, fly, dont fly. The bird comes ten times because its so good and beautiful to see a bird ten times. And thats how the show goes, a flower, a bird, a cloud, a tree, a good morning, "good morning" ... and then there comes a monster and swallow it all up, oh, sorry, there are no monsters in this show, there is nothing wrong in this show so it must be right, so if you all concentrate the monster will bring it back. I know you will you good and beautiful monster. I am talking to it. Okay, I have to kill the monster. Close your eyes meanwhile something bad and ugly is happening. Okay done! So the good and beautiful show can continue. And there comes the flower again, the bird, the cloud, the tree, the good morning, good morning. When life seems meaningless say good morning. And look around to see the flower, the tree, the cloud, the bird and take care of the monster so it will not destroy this good and beautiful world. Focus on the monster and the monster will grow bigger. So focus on it. Thank you. And there comes the bad and ugly monster swalloing the good and beautiful world. Its over, thank you for tonight ladies and gentlemen, it has been a pleasure, there is no such as monster, it was only a theatre, no birds, flowers, no good morning or anything. Dont be afraid of the secrets of life.

Kærleikssambandið

Hvað hef ég gert í kærleika í dag núna þegar dagurinn er hálfnaður? Vaknað, búið um rúmið, látið loga ljós hjá rúminu, dáðst að svefnherberginu mínu, opnað gluggann, beðið bænirnar, tekið lyfin mín, burstað tennurnar, kíkt í blaðið, hitað kaffi, svarað símanum, talaði við Lilju Nótt og við ætlum að hittast á morgun og lesa leikritið, skrifað synopsis, farið útí búð og keypt fullt af safa, líka lífrænum og reynt að fá millistykki, og fiskibollur, hengt upp fullt af fallegum póstkortum, treyst guði fyrir ferðalaginu, beðið guð um að taka frá hræðsluna við leikritaskrif og álit annarra, hugsað um að þrífa baðherbergið, demba mér í að skrifa, tekið eftir góða veðrinu, verið syfjuð, skilið að þetta er spennufall eftir að ég hætti að hugsa um hann, þá kemur svona spennufall og tómleiki, betra en spennan og uppfyllingin.

Má ekki blogga um veikindi?

Heyrst hafa raddir um að óviðeigandi, hallærislegt, osfrv. sé að blogga um veikindi, hvort sem um er að ræða krabbamein eða þunglyndi. Hvað er að fólki, hvaða veiki er það sem hrjáir fólk sem kemur sér upp svona skoðunum, feluveikin? eða hræðslan við dauðann? Er hreystin alveg að fara með það!?

Eða er þetta bara sortéringar-ástríðan?

Vantar þig lásasmið?

Elísabet Jökulsdóttir: Heilræði lásasmiðsins Kraftmikil saga, skrifuð af kjarki og einlægni. Hressileg, vekjandi og fyndin og framar öllu hreinskilin frásögn, sem er um leið afbragðs framlag til baráttunnar fyrir opnari umræðu um kvenkynfrelsi, tilfinningalíf og geðheilbrigði.

Þetta var álit dómnefndar í sambandi við Fjöruverðlaunin sem getið er hér að neðan. Góuhátíðin er stórmerkilegt fyrirbæri, ég hef verið í kvennagrúppum að gefa út kvennabókmenntatímarit eða skipuleggja bókmenntahátíðir kvenna, yfirleitt eru þrjár konur og 20 karlar á hátíðunum. Og þetta er klikkuð vinna. Oft hefur verið gefist upp. Svo Góurnar eiga heiður skilinn að halda þessa hátíð í annað sinn. FRÁBÆRT. Og sjáið hvað ég fæ sæta umsögn. Ég er ótrúlega stolt. Takk fyrir mig.

Lásasmiðurinn fær Fjöruverðlaunin

Heilræði lásasmiðsins er nú orðin margverðlaunuð bók því um helgina fékk hún Fjöruverðlaunin, en hafði áður fengið Rauðu fjöðrina. Fjöruverðlaunin eru veitt á bókmenntahátíð kvenna sem heitir Góugleði og er ætlað að vekja athygli á hlut kvenna í jólabókaflóðinu. Þetta var hátíðleg stund, sex konur fengu verðlaun í jafnmörgum flokkum og héldu dásamlegar ræður, sólin og kvakið af tjörninni barst inní salinn. Það var mikið klappað og jú-húað fyrir Lásasmiðnum. Verðlaunin voru í formi viðurkenningarskjals, lítillar kerlingar í peysufötum og fjöreggs. Dómnefnd skipuðu: Soffía Auður Bjarnadóttir, Þóra Sigríður Ingólfsdóttir og Olga Guðrún Árnadóttir. Húrrum hæ. Húrrum húrrum hæ. Húrrum húrrum húrrum hæ hæ hæ.

Elísabet Jökulsdóttir sagði í ræðu sinni elska að fá verðlaun, ó hún talar svo beint frá hjartanu.

Embla Karen

Ömmustelpan var skírð í dag, Embla Karen. Fallegt nafn, sérstæður hljómur, klingjandi, og andstæður. Afhöfnin var svo falleg og yndisleg og allir svo góðir og fallegir og yndislegir. Svo mikið af tilfinningum. Vatnið í skálinni, kertaljósið, dúkurinn. Ræða prestsins um að þroskast í lífinu. Foreldrarnir að haldast í hendur. Barnið í kjólnum. Allir gestirnir. Veislumaturinn. Og sólin, sólin, sólin. 8. mars. Embla Karen, ég elska þig.

Kærleikssambandið

Ég uppgötvaði að ég er sennilega með vitlausan guð, ég hlustaði á harmleikina mína, Ella Stína og gesturinn kom vel út, svona vel út. Ég pússaði silfur og straujaði dúka í tilefni skírnarveislu á morgun. Ég fór velklædd í skólann, keypti tvær flöskur af ananas-kókosdrykknum mínum, ég var þolinmóð í umferðarteppunni, sendi bróður mínum sms, athugaði hvort tengdadóttir mín hefði komist til landsins, dáðist að kransakökunni, súkkulaðifiðrildunum og leiklistarnemunum sem ætla setja hart í bak upp í ellefu klukkutíma, setti mörk, hringdi seinna, bað bænirnar mínar, tók lyfin mín, burstaði tennurnar, setti bensín á bílinn, bauðst tilað koma, skemmti mér hjá tengdafjölskyldu sonar míns, og svo fékk ég að halda á litla barninu í fanginu og augun hennar voru full af kærleika svo loksins veit ég hvar kærleikurinn er.

Kærleikssambandið

Hvað er ég búin að gera í kærleika í dag. Sofa út. Fara á fætur. Fara í klippingu og litun. Borga skattana mína. Fara í bankann. Bursta tennurnar. Fara á fund. Setja allt í vitlausa röð. Heimsækja mömmu. Labba heim. Byrja á ritgerð um Afródítu. Setja í þvottavélina. Hugsa um næstu bók. Eiga leyndarmál. Reyna að leysa málin. Vera í kærleika. Vera í rauðu. Sjá hvað allt er fallegt heima hjá mér. Búa um rúmið. Taka lyfin. (Gleymdi þeim í morgun) Tala við lífeyrissjóðinn. Hringja. Trúa einhverjum fyrir einhverju. Biðja um hjálp. Leggja ákveðið mál í hendurnar á guði. Hengja útúr vélinni.

Afrek eitt og tvö

Einu sinni var stúlka sem klauf sig í herðar niður og annar hlutinn fór útí geiminn og líður þar um en hinn hlutinn ofaní jörðina og skríður þar um.

En svo eru önnur afrek einsog fá AFRIT af skattaskýrslu og láta FAXA eitthvað, það eru svona afrek sem ég bara kemst varla yfir að ég hafi unnið. En það gerðist í dag.

Kynjafræði

Ég var með fyrirlestur um Lásasmiðinn í Kynjafræði, það var alveg magnað, Þorgerður er svo falleg og klár, og það var flott stemmning. Ég lærði eitt orð að þiggja. Að ég gef karlmönnum alltaf alltof mikið svo ég verð að læra að þiggja sjálf. Svo ég hugsa bara þiggja þiggja þiggja. Og rautt. Nuddarinn minn segir ég sé í fínu formi nema vanti jarðtengingu og bara vera í rauðu af því að jarðarstöðin er rauð. Í gær keypti ég rauð-bleikt móherteppi, móher sko, rautt ilmkerti, og þegar Hulda og Valli komu í heimsókn um daginn benti ég á að rauði diskurinn væri fyrir tepokana. Svo ég er bara í rauðu og er að þiggja allar heimsins listisemdir. Ég er meiraðsegja að kaupa gestarúm, borga skattana mína, fara í klippingu, ég er svo dásamleg kona að ég er algjört krútt. Ég heyrði líka í elsta ömmubarninu í gær, henni Indíönu, hún er skemmtilega ákveðin. Fór í leikhúsið og ég er í rauðum náttfötum og er ekki komin á fætur, var að vakna, dreymdi mikið, um tengingar, ég var í sjónvarpsþættinum mínum í gær og hitti svona ofurkonur einsog Sigríði Klingenberg og Bryndís Schram. Spákonan sagði ég þyrfti að vera aðeins kærulausari og sleppa áhyggjunum. (Ég er áhyggjukrútt) Svo er ég að lesa MEIRIHÁTTAR bók um goðsögur eftir Karen Armstrong, algjör snilld, mér finnst þessi Fiðrildavika flott, og útifundurinn flottur í gær gegn árásum á Gazasvæðinu. En hvað á gera við svona forsætisráðherra sem heldur að álver hífi upp stemmninguna á fjármálamarkaði, bara eyðileggja landið svo eitthvert jakkafatalið geti haldið áfram að braska í þykjustupeningum. Annars er ég byrjuð að hugsa um lokaverkefnið mitt, og skírnina á laugardag. Þá verður gaman, allir koma, líka Jökull og Kristín frá Ameríku og það verður að gaman að sjá skírnarbarnið með foreldrum sínum og svo fáum við að vita hvað hún á að heita. :)

Elísabetaræði

Það er leiðinlegt að fara að sofa. Bursta tennurnar, ganga frá öllu, fara í náttfötin og blúff. Eða vakna, hita kaffi, bursta tennurnar, kveikja á tölvunni. Það er gaman að drolla á kvöldin þegar allt er orðið hljótt.

Afmæli Mána og sykurkarið

Máni uppáhaldsfrændi minn á afmæli í dag, 24 ára, grislingur, nei ungur maður með framtíðina á silfurfati, og einn af topp tíu skemmtilegustu mönnum Íslands. Og glæsilegustu. En annars er bara stundum svo gaman að vera heima og fá sér sykur úr sykurkarinu í teið, hafið fyrir utan, þulurinn í útvarpinu, barnabarnið í Ásakórnum, já allt á sínum stað, svo ég þarf ekki að raða neinu, bara svona fá mér smá sykur útí tebollann.

Skil í lífi Elísabetar Jök.

Sko, ég fékk tilkynningu um endurgreiðslu á peningum frá Glitni af því ég hefði staðið í skilum!!! Viljiði heyra þetta. Næst þegar sýslumaður ætlar að rífa af mér húsið ætla ég að veifa þessu. Elísabet Jökulsdóttir í skilum. Skilið!!!

Harmleikur Ellu Stínu

Ég á að skrifa harmleik fyrir morgundaginn, það ætti varla að vera mikill vandi, bara spurning hvaða harmleik maður á að velja, Hamlet, Hamlet eða Hamlet.

Geitahjörðin úr Atlantshafinu

Ég var á leiðinni heim um miðnætti í gærkvöldi á bílnum og þarsem ég beygði inn Seljaveginn og leit útá hafið sá ég ekki betur en geitahjörð stigi uppúr hafinu, ég hélt fyrst að þetta væri hvítfyssandi öldufaldurinn en svo sá ég þær nálgast, þeysa uppúr fjörunni og ég rétt náði að beygja áðuren þessi fríði flokkur geita yfirtóku Mýrargötuna. Ég sá þá að það vantaði eina geitina en það mundi sennilega vera geitin sem Jökull hefði bloggað um í morgun.

Geitin á Laugaveginum

Ég var eitthvað að slæpast á Laugaveginum, fór á Næstu grös, í bókabúðina og kaffihús og nennti ekki heim til mín, þetta var eitthvað um átta leytið og fáir á ferli, þá sá ég eitthvað hvítt skjótast framhjá mér einsog það væri á háhælaskóm, ég leit við og sá ekki betur en þetta væri geit. Ég var furðulostin þangað til ég las bloggið hans Jökuls en hann hafði mætt manni með geit í bandi í skemmtigarði í Norður-Karólínu. Ég hafði ekki lesið bloggið en skildi að þetta hlyti að vera blogg-geitin, ég leit niður og sá slitið band á götunni og ákvað að geyma það til minja.

Geitin

Ég vaknaði í nótt í úrhellisrigningunni við að það að bankað var í hurðina, ansi duglega, svona eftir á að hyggja finnst mér að hafi verið stangað í hurðina. Þegar ég las svo bloggið hans Jökuls um að hann hefði mætt manni með geit í bandi í skemmtigarði í Norður-Karólínu þá hallast ég að því að þetta hafi verið geitin sú.

Hamingjan

ég er bara oft hamingjusöm þegar ég kem heim og hamingjusöm þegar ég er að vinna og hamingjusöm þegar ég fer að sofa, já þetta er merkilegt ljóð því fyrir svona tveimur árum orti ég heila runu af saknaðarljóðum af því garpur og jökull voru fluttir að heiman og það var svo skrítið að hurðin væri ekki alltaf að opnast og lokast og einhver að koma hlaupandi niður stigann eða með græjurnar í botni, samt var það ekkert af þessu, heldur hamingjan, og lífið og svo fóru þeir að heiman, sem í raun er stórkostlegt og jafnvel stórkostlegra að geta komið barni að heiman en í heiminn, en hvernig sem snjóar þá er þetta dásamlegt líf, og hún Garpsdóttir ætlaði að kíkja við en ég var í leikhúsinu en ég er búin að finna soldið leikhús handa henni á Framnesvegi 56a, ... plássið sem hingað til hefur verið dans-plássið mitt, ég get auðvitað dansað áfram og kannski dansa ég í leikhúsinu hennar ef hún vill, ... ég verð allavega á fremsta bekk.

Hvernig á að muna eftir öllu

Mjög gott ráð til að muna eftir öllu er að brosa.

Barnabarnið

Ég er búin að vera hugsa um barnabarnið í allan dag, hún hefur kannski verið að hugsa til mín líka, hver veit, hvenær kemur skrítna kerlingin sem segist vera amma Elísabet aftur í heimsókn til mín, eða hvenær fæ ég að koma í Töfrahúsið hennar, þetta er annars ágætis vagga, best ég kúri áfram og láti stjana við mig, takk, namm, namm, takk, - svona lítil dásamlega mannvera fædd í heiminn og stjörnurnar dansa á himnum.

Skrítinn draumur

Síðustu nótt dreymdi mig ég bjó á Melunum, á Grenimel held ég, það voru amk. tveir þakgluggar og trén náðu uppyfir húsið og það voru villikettir í trjánum, feitir villikettir, þeir klóruðu í þakgluggann, ég ögraði öðrum þeirra. Hann hvæsti og setti klóna í gluggann. Svo var ég komin í leikhús og þar var kona með eins-manns-sýningu. Hún gerði tásnyrtingu á mér, það var svo flott að það var eitthvað japanskt við það, blandað af japönskum kökum og minnti soldið á flottu handklæðin sem ég gaf krökkunum í jólagjöf síðast, allavega meiriháttar sjúklega flott. Við sátum í hring í leikhúsinu, ég var lengst til vinstri og Árni Kristjáns í mínum bekk sat hinumegin fremst og brosti til mín. Svo fór leikkonan og gerði tásnyrtingu á annarri konu sem ég held ég hafi þekkt og þá varð ég afbrýðissöm en var að hugsa það í draumnum að það væri fáranlegt útaf því ég væri með svo flottar tár og svo vel snyrt.

Við

Við viðurkenndum vanmátt okkar gagnvart áfengi og að okkur var orðið um megn að stjórna eigin lífi.

Það erum semsagt VIÐ.

Þetta eru spor sem maður stígur með öðrum.

Dularfullt

Ég veit um einn part í mér sem er ekki hræddur við þessa þreytu en hún er sofandi.

Svo þreytt

Ég er svo þreytt að ég sofna standandi og þegar ég vakna er ég að hugsa um guð, hvort ég eigi setja bensín á bílinn eða fara útí sjoppu að kaupa kók.

Rauða fjöðrin

Ég fékk verðlaun á föstudaginn, rauða fjöðrin - veitt fyrir bestu kynlífslýsinguna í bókmenntum síðasta árs. Svona skrautfjöður. Ég las upp úr Lásasmiðnum fyrir alla helstu þingmenn Sjálfstæðisflokkinn, ritstjóra Morgunblaðsins og lögreglustjórann og já Óttar Proppé var þarna líka. Pétur Blöndal stórvinur minn og forseti klúbbsins Krumma sem stóð fyrir veitingunni sagði mér þetta kæmi í öllum fjölmiðlum, en ég hef hvergi séð staf, lögreglustjórinn hefur kannski bannað það.

Sprungin blaðra

Ég var einsog sprungin blaðra eftir ég skilaði ritgerðinni, enda var ég með ræðu og gjörning á föstudagskvöld, ræðu og gjörning í stórafmæli á laugardag og tvö gjörninga eða leikhús á mánudeginum. Svo ég er að safna í nýja blöðru og dreymir mikið.

Hvernig Garpsdóttir eignaðist tunglið

Kvöldið sem hún Garpsdóttir fæddist var fullt tungl, það varð einmitt fullt á augnablikinu þegar hún fæddist, og svo var amma hennar alltaf að gá að tunglinu fyrir hana, hún kíkti útá tröppur kvöldin á eftir, leit á tunglið og sagði svona í hálfum hljóðum: Já, þarna er tunglið hennar Garpsdóttur, best að muna eftir því og segja henni frá því þegar hún verður stór, og svo kíkti hún á tunglið á hverju kvöldi og sagði alltaf: Já, þarna er tunglið hennar Garpsdóttur, - tunglið minnkaði auðvitað dag frá degi en alltaf sagði amma hennar Garpsdóttur það sama: Þarna er tunglið hennar Garpsdóttur og svo varð tunglið pínulítið og aftur stórt en af því að amma hennar gat ekki hætt að segja: Þarna er tunglið hennar Garpsdóttur, þá eignaðist Garpsdóttir smámsaman tunglið og stundum á hún það pínulítið og stundum alveg fullt.

Garpsdóttir kom í heimsókn!!!

Hún Garps og Ingunnardóttir kom í heimsókn áðan, það var guðdómlegt, ótrúlega yndislegt, hún var bara hér í heimsókn, með fallegu augun sín og undrandi íhugula svipinn, svo er hún svo kröftug, með fallega húð og mikið af svipbrigðum. Ég féll alveg í stafi yfir henni, líka að hún væri komin hingað á Framnesveginn í eigin persónu.

Foreldrarnir fengu smáathygli líka, þau eru nú öll alveg sætust í heimi, og lífið verður allt svo enn dýrmætara. Takk Takk Takk. En hugsa sér, hér býr maður í átján ár og þá einn daginn: Bánk bánk bánk, Hæ amma, Garpsdóttir, má ég koma inn.

Svo fékk ég að halda á henni og það var einsog hafa alheiminn í fanginu.

Þetta barn er flotaforingi

Ef þið viljið sjá nýfædda ömmubarnið mitt er mynd á slóðinni http://www.februar.barnaland.is/

Eða einsog segir í ljóðinu:

Einhverstaðar undir stjörnubjörtum himni
á þetta barn flota á hafinu.

*

Hún er komin

Dóttir Garps og Ingunnar er komin í heiminn. Hún fæddist 19.febrúar.

Þetta er eitthvað ótrúlega fíngert og flott. Ég hef lítið heyrt ennþá nema bara af hamingjunni. Ég dansaði útá tröppum og hrópaði yfir allt hverfið: Hún er komin, hún er komin.

Ég talaði við Jökul og Kristínu og við vorum í hamingjuvímu. Jökull var í Ameríku og hafði fengið að heyra í henni yfir Atlantshafið. Hún öskraði alveg: Jöööökuuuull. Svo talaði ég hálfa sekúndu við hinn nýorðna pabba en hann mátti ekki vera að neinu því hann var malandi af hamingju að sinna móður og barni sem var strax orðið svangt.

Hvað get ég sagt: Velkomin. Til hamingju.

*

Galdrasaga II

Þegar ég kom til Írlands tók Beckett á móti mér á flugvellinum. Ég sagði þetta auðvitað engum en fyrir þá sem ekki vita það hefur Beckett legið í gröf sinni síðan 1989 en þá gaf ég út fyrstu ljóðabókina mína. Hvað um það, ég var þrjá mánuði á Írlandi og síðasta daginn bilaði síminn minn og ég þurfti að leita á náðir nágranna míns. Hann hét Barry og var ungur leikari. Ég hafði ekki vitað af honum áður því ég þekkti ekkert nágrannana. Þegar hann hafði gert við símann minn spurði ég hvort ég mætti gefa honum fimmtíu kíló af kartöflum sem vinur minn hafði gefið mér þegar hann keyrði mig heim. Ég hafði verið að grínast með það að stofna kartöflugarð á Írlandi en vissi að ekkert yrði úr því og Barry þáði kartöflurnar. Það kom í ljós að hann var að leika í Beckettleikhúsinu í leikriti eftir Beckett. Leikritið hét Dante and the lobster. Ég veit ekki hvað titillinn táknar, en veit bara að Beckett vildi staðfesta komu sína.

Daður

Hann hélt því fram að daður væri galdur, en ég hallast að því að daður sé kurteisisreglur.

Galdrasaga

Einu sinni var ég skotin í manni. Hann var nýfluttur á Kvisthagann. Svo kom vinkona mín, hún bjó í útlöndum þegar hún var heima hélt hún til hjá bróður sínum sem bjó á Kvisthaganum. Hún var orðin leið á að heyra mig tala um manninn en ég bauðst tilað labba með henni heim, kannski myndi ég hitta manninn á Kvisthaganum. Það var kvöld og enginn á ferli. Svo á horninu á Kvisthaga og Hjarðarhaga hittum við Pizzasendil, hann var ör og óðamála og spurði um ákveðið númer á Kvisthaganum. Ég sagði honum það væri innarlega. Svo héldum við áfram. Þegar við gengum lengra sáum við hvar maður stóð útá tröppum og var að tala við Pizzasendil. Það var maðurinn á Kvisthaganum. Ég kallaði á hann. Hæ, sagði hann. Hæ, áttu heima hérna, spurði ég. Já, ég var að flytja inn, ég var að mála. Þetta er vinkona mín, sagði ég. Svo kvöddum við og ég fylgdi henni heim. Á leiðinni til baka var ég að hugsa um að banka uppá og fá að sjá íbúðina. En þá mundi ég eftir því að þetta var ekki á Kvisthaganum.

Galdrar

Það voru galdrar
þegar ég sá þig fyrst,
hvernig á annað að vera,
ég á fæðingardeildinni
og þú með rauða rós.

Þvottavélargaldur

Þegar ég var hætt að hugsa um þvottavélina sem ég þarfnaðist þá kom þvottavél til mín, hún labbaði upp tröppurnar, bankaði og þegar ég opnaði sagði hún: Elísabet, ég elska þig.

*

skv. galdrinum: Allt sem þú þarfnast kemur til þín

The Tablecloth

I sent my landlord in Ireland a table-cloth from Syria. I sent it in B-post to be practical. There are no signs of the table-cloth so far, - I sent it almost a month ago. Greg is worried that the table-cloth is all alone in a huge scary warehouse. Then I asked him to check the universe. He called them. There was no answer. Probably lunchtime, he said.

Flísin skolast út

Ég er búin að komast tvisvar í sund þessa vikuna og það er kraftaverk, fyrst komst ég að afgreiðsluborðinu, svo komst ég inní búningsklefana, svo í sturtuna, í heita pottinn og svo komst ég í laugina og eftir átta ferðir fann ég hamingjuna, hljóðið í vatninu, rigninguna, líkamann í vatninu, sundtökin, very nice. Synti 3o ferðir í hvert sinn! Svo hef ég komist á tvo AA-fundi, farið á tvær skólasýningar, komist í skólann, komst í Krónuna að kaupa í matinn fyrir ellefuþúsundkrónur, dáðist að nýpússaða borðinu mínu, ég er ekki stuði tilað blogga, ég er að skrifa ritgerð uppá 25 blaðsíður og það er æði. Já, svo komst ég í sjónvarpsþátt. Ég komst líka uppá Blindrabókasafn að lesa, ég komst að heimsækja Braga frænda og komst tilað kaupa mér lampa, alveg sjúkan, er búin að komast ótrúlega margt, ég hef örugglega komist eitthvað fleira sem ég man ekki. En ég finn nefnilega ennþá smá fyrir þunglyndinu, það er einsog flís í heilanum en einsog aðrar flísar mun hún skolast út.

Töfrakona alheimsins

Móðir mín Jóhanna töfrakona alheimsins á afmæli í dag, hún er þessa stundina á toppi píramídans að galdra eitthvað dásamlegt. Eða bara háma í sig afmæliskökuna sína og allir með stjörnuljós fyrir neðan. Við komumst hingað, hrópar hún. Hún kemst allt sem hún ætlar sér, hún skipuleggur það allt sitjandi í stólnum sínum á Drafnarstíg. Mamma, til hamingju með daginn.

Mamma býr yfir eigin visku. Einu sinni kom ég til hennar og sagðist halda ég væri svo óviss karakter því ég breyttist eftir því við hvern ég talaði. Elísabet, stundi mamma. (Hún stynur alltaf þegar hún segir Elísabet!) Sko, það er eðlilegt að breytast svona. Þetta fer í gang þegar maður talar við þennan, og hitt fer í gang þegar maður talar við hinn. Hitt, spurði ég. Æ, Elísabet, stundi mamma. Þú veist hvað ég meina. Fólk er ekki eins. Og það fer allskonar í gang.

Alltíeinu sá ég heiminn einsog tónverk, þarsem þessi tónlist heyrðist þegar ég talaði við þennan og hin tónlistin heyrðist þegar ég talaði við hinn.

Svo mamma gaf mér tónlistina.

Það er þessvegna sem hún segir í sífellu: Elísabet, ertu að hlusta?

Ekki láta börnin fara að heiman

Þá er enginn sem kemur miljón sinnum á dag þjótandi innum dyrnar og segir mamma. Svo núna er farið að rigna innum dyrnar, nei flæða innum þær.
Þá er enginn sem fer með manni í Krónuna og heimtar tuttugu kexpakka og spænir þá upp á jafnmörgum mínútum.
Þá eru engar þrjár þvottavélar á dag sem þarf að þvo, hengja upp, brjóta saman og láta vita hvar er, því það er alltaf allt að týnast.
Þá er aldrei verið að leita að neinu daginn út og daginn inn, fótboltaskóm, fótbolta, allskyns furðulegum hlutum sem maður veit ekki af en veit hvar eru.
Þá er aldrei neinn að horfa á sjónvarpið.
Þá er aldrei neinn að spila rapptónlist í botni.
Þá er aldrei neinn að nenna ekki að vaska upp.
Þá er aldrei neinn að opna ísskápinn og segja:Það er aldrei til neitt að borða hérna.

Bumbukrílið á Hróa

Í kvöld gerðist sá merkisatburður að bumbukríli Garps og Ingunnar fór útá Hróa en Hrói Höttur skapar mikinn sess í lífi okkar hér á Framnesvegi. Þar hafa Garpur og Jökull borðað pizzur gegnum aldirnar þegar ekkert var til heima hjá þeim annað en kex, popp og pönnukökur. Bumbukrílinu fannst mjög notalegt á Hróa og hlustaði á seiðandi malið í foreldrum sínum og rausið í ömmu sinni, lagði nottla eyrun sérstaklega við þegar það heyrði spekina í henni. En þetta var yndislegt kvöld og vaxandi tungl.

Fallegasta fólki í heimi - á myndunum eru Ingunn og Garpur. Þau eiga von á barni á hverri stundu.

Ísbjarnarveiðar

Þegar ég var sautján ára norður á Ströndum fór ég daglega á ísbjarnarveiðar. Ég tók með mér hundana fjóra og setti byssuna á öxlina og þrammaði svo inní Ófeigsfjörð. Það var allt hvítt og blátt. Það voru tófuspor í snjónum og þarna voru líka tófuspor. Hundarnir snuðruðu um allt. Sjórinn féll að. Allt var hvítt. Stundum sá ég ísbjörninn hreyfast hinumegin við fjörðinn.

Pandóruboxið

Þegar Pandóruboxið er opnað ryðjast plágurnar uppúr því. Og hvaða plágur eru það, það gæti verið alkóhólismi, ástsýki, geðhvörf, þunglyndi, frekja, leiðindi, kaupæði, allskonar stöff sem er nauðsynlegt að vita af og loka ekki niðri. Margt sem við viljum ekki sjá. (Prédikarinn í mér!!!)

Það getur líka verið varalitur, ilmvatn, maskari, strikablýantur, púður, make-up.

Guð og maðurinn

Maður kom til himnaríkis og ásakaði guð um að hafa brugðist sér í lífinu. Guð sagðist alltaf hafa verið með honum og sýndi honum hvar tvenn spor lágu hlið við hlið í sandinum, spor guðs og mannsins. En stundum sjást bara ein spor, sagði maðurinn.
Þetta eru erfiðustu stundir þínar, sagði guð.
Mér finnst það ekki fallegt af þér að hafa yfirgefið mig þá.
Þarna varst þú svo lítill að ég þurfti að bera þig.

Afmæli og blómvöndur

Ég fór í afmæliskaffi til Ingunnar og Garps, það var ótrúlega dásamlegt, þau eru svo falleg og gera allt svo vel, ég ætla hafa þetta svona líka, og svo setti ég blómin mín í vasa þegar ég kom heim.

Hulan

Ég svaf niðri í nótt í Jökulsherbergi og hef ekki sofið niðri í sextán ár og fann að ég hafði elst þessi ár sem ég hef sofið uppi. Einhver hula að dragast yfir líf mitt.

Afmæli í fjölskyldunni

Kristjón elsti sonur minn skartar 32 ára afmælisdeginum sínum í sólarríkinu Spáni og Ingunn tengdadóttir mín sínum 23 afmælisdegi í fimbulkuldanum á Íslandi, og kasólétt, barnið gæti fæðst í dag og bæst í hóp afmælisbarnanna. En Kristjóni og Ingunni er hérmeð óskað innilega og útilega til hamingju með afmælið og megi þá fá fullt af knúsi, faðmlögum og góðum óskum.

Doris fær Nóbelinn

Ég frétti af því þegar ég kom heim að Doris Lessing hefði fengið Nóbelsverðlaunin, ég er í kvennaklúbbi rithöfunda, og við höfum ekkert rætt þessi stórtíðindi. Ónei.

Skírn í fjölskyldunni

Litli frændi minn var skírður í dag, hann steinsvaf en rétt vaknaði tilað heyra nafnið sitt, svo sofnaði hann aftur. Kirkjan var full af fólki, englum og ljósi. Foreldrar hans eru Ragnar Ísleifur Bragason og Ólöf Arnalds. Allt var fallegt í kirkjunni. Ég og Bragi frændi sátum saman. Barnið var skírt Ari Ísleifur, og verður þá sennilega kallaður Valgarður.

Veitingahúsið

Fyrirgefðu, en það er maður í höfðinu á mér, ég heyrði ekki hvað þú sagðir, grillaðar lambalundir, grillaðar lambalundir, grillaðir lambalundir, grillaðar lambalundir, grillaðar lambalundir og soðnar gulrætur var það ekki?

Pappírar undirritaðir

Ég man það núna að ég á sjálf hausinn á mér en þar hefur maður haft aðsetur í háa herrans tíð, afskaplega leiðinlegt verð ég að segja og hvar eru gallabuxurnar mínir og litirnir, og ég get ekki skilið tilveru mína nema skilja hana uppá nýtt, og ég er svona að velta fyrir mér hvernig ég öðlast yfirráð yfir hausnum á mér því ekki er hann í hjartanu á mér, því hjartað er lokað og þar hefur enginn verið á ferðinni í háa herrans tíð, mjög lengi meina ég, ég elska mig, ég er svo frábær og yndisleg, og hvar eru litirnir mínir og svo vantar mig nýtt rúm, þvottavél, kuldaskó og elskhuga, og ég er að hugsa að yrkja ljóð sem ég orti í dag og það er svona.

Ég sendi þér norn,
eina nornina í viðbót
og svartan væng
sem sólin skín ekki á,
en ég úthelli tárum mínum,
þau hrynja sem perlur
í ísilögðum helli
já, ég hef verið hér áður.
Það var hingað sem ég ætlaði að komast.

Og nú sé að veggirnir
eru klæddir rauðu flaueli,
hún situr og saumar úr blóði mínu
saumar nafn þitt
inní heilann á mér.

Og þá veit ég
að ég þarf að opna hjartað,
þar er guð lokaður inni.

Já, þá er þetta kannski bara spurning um guð, að treysta guði, hæ guð, ég er komin, bara treysta guði. Því mér er ekki treystandi, ég bara undirrita eina pappírana enn.

Heit og kröftug ást

Ég er búin að endur-formúlera hjartastöðina og hún segir:

Ég á skilið heita og kröftuga ást.

Ég á skilið heita og kröftuga ást. Ég á skilið heita og kröftuga ást. Ég á skilið heita og kröftuga ást.

Sálmur

Ó, Jesú bróðir besti
og barnavinur mesti
æ, breið þú blessun þína
á barnæskuna mína.

Ég er óendanlega mikils virði

Ég fór í kaþólsku kirkjuna áðan og þá fattaði ég að þunglyndið segir bara eitt: Þú ert einskis virði. Þessi orð eru geymd í jarðarorkustöðinni. Svo ég endurtók hvað eftir annað: Ég er óendanlega mikils virði, ég er óendanlega mikils virði, ég er óendanlega mikils virði.

Valgarður frændi minn

Ég var í veislu með Valgarði frænda mínum.
Jæja, sagði ég þegar liðið var á veisluna, best að fara heim og halda áfram í þunglyndinu.
Geturðu ekki bara byrjað á nýju þunglyndi, sagði hann.

Finnið og þér munuð be happy

Það þykir rosalega göfugt meðal andans manna að vera alltaf að leita, mannkynið er sent í leitina einsog hvert annað stríð, - um leið og það stendur í lappirnar, þetta þykir mér ákaflega þreytandi, afhverju á ég alltaf að vera leita að einhverju, - vinur minn benti mér á að ef ég væri að leita að tilgangi lífsins hlyti ég að hafa týnt honum, - einmmitt, ég kom með þetta allt í heiminn, og það er miklu betra að fá sér labbitúr og segja: Sjáðu, þarna er sjórinn, fuglarnir, litbrigðin í skýjunum, sólin og þarna kemur vinur minn gangandi, blessaður.

Litlar spurningar

Þegar ég var unglingur gekk ég stundum um göturnar á nóttunni og hugsaði um tilgang lífsins. Mest langaði mig tilað finna tilgang lífsins og færa mannkyninu hann á silfurfati, þvílílkur leiðinda unglingur enda fór ég í þunglyndi um leið og ég var 14 ára og hellti svo brennivíni og seinna dópi oní þetta svo enginn myndi fatta neitt. En þetta þótti töluvert göfugt að vera hugsa um tilgang lífsins daginn út og daginn inn. Ég er búin að fá leið á svona svokölluðum stórum spurningum, ég er að reyna upphugsa einhverja litla spurningu einsog tildæmis: Hvenær kemur lóan?

Hrafn er snillingur

Bróðir minn hringdi áðan úr Trékyllisvík, og ég sagði honum frá þunglyndinu mínu, að ég hefði verið inná geðdeild, í þunglyndi, ég hefði ekki verið nóg á varðbergi gagnvart því, auðvitað væri hægt að finna ástæðu en það er ekki málið, kannski er það svona gróið í mig, ég er alltaf að passa að fara ekki í maníu, og þekki þegar hún bankar uppá og ræð þá við hana, en allar þessar raddir eða hugsanir, hvað ég sé ómöguleg, það kvikni í húsinu mínu, það vilji mig enginn, mér takist ekki að klára skólann, einsog saumaðar inní heilann, einsog þær séu að halda sýningu, kannski skauta á svellinu, ör eða skurður á sálinni, einsog þegar fólk sker líkamann sker ég í sálina, kannski verð ég einmana þegar þessar hugsanir hætta, eða finn tilfinningar sem þær hafa breitt yfir með sínum elskulegheitum, og alltíeinu fyllist mælirinn, nú skal ekki hugsa eina svona hugsun í viðbót, ekki eina, allsekki neina, og enga, en þær halda áfram, en ég þekki þær, þarna eruð þið þá, og hvað á ég að gera, ég get ekki lyft upp símtólinu þótt ég sé komin heim og litli bróðir minn segir mér að það sé val, ég vilji það ekki, akkúrat segi ég, guðslifandifegin að einhver skilur mig, að ég fái að vita að þetta sé val, allt þetta tuð, þetta er nefnilega tuð segir hann, þetta er ekkert nema tuð, já segi ég, og var reyndar of hress á geðdeildinni, svo er annað, ég er snobbuð fyrir maníunni, hún er hress og kát, biluð og brjáluð, samt fór ég á botninn og kæri mig ekki um hana, en vil helst ekki viðurkenna ég hafi farið í þunglyndi, þá hefði verið skárra að fara í maníu eða hvað, svo horfi ég á þunglyndissjúklingana, þeir eru allir að prjóna og púsla meðan maníusjúklingarnir eru á leið í vinnuna, keyrðir áfram af mission, ég var reyna setja upp sýningu, svo er ég bara útskrifuð í miðri sýningu, - tuð, þetta virkar svo ákveðin rödd: ÞÚ ERT ÖMURLEG ELÍSABET, en þá er þetta tuð, tuð að því leyti að þetta kemur aftur og aftur, sama tuðið, allt um hvað ég sé ömurleg, misheppnuð, ljót og leiðinleg, ég skuli bara raða öllu á sinn stað, og mér finnst skrítið að heyra bróður minn segja að þetta sé tuð, segist vilja búa til leikrit þarsem þunglyndið stendur við hliðina á mér og hvernig hægt sé að þagga niður í því, og ég spyr hvort hann fái svona þunglyndi eða tuð ennþá.

Á hverjum degi, segir hann.

Og hvað gerirðu þá?

Ég segi: Þetta er alveg rétt hjá þér.